Ιωσήφ ο λόγος της σιωπής

[Harrys1934]

ΙΟΣΗΦ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
Πουθενά στα Ευαγγέλια δεν ακούγεαι η φωνή του, ούτε μία λέξις δική του ούτε ένας αναστεναγμός ¨η θαυμασμός ¨η υπαινιγμός έστω.
Ακούγεαι όμως το βήμα του προσεκτικό, συμμαζεμένο, σταθερό, το βήμα της υπακοής και της αφοσιώσεως, στον δρόμο της Βηθλεέμ πλάϊ στο υποζήγιο που μετέφερε το πολιτιμότερον φορτίο του κόσμου, και έπειτα από αρκετόν καιρό στον μακρυνόν δρόμο για την Αίγυπτο, με την ίδια πάντα συνοδεία: την Παναγία _Παρθένον, της οποίας ο Θεός τον αξίωσε να είναι ο Μνήστωρ-και το παιδίον Ιησούν, του οποίου υπήρξεν ο επίγειος Προστάτης.
Σε ‘ολη του την ζωήν ο Μνήστωρ Ιωσήφ δεν άνοιξε το στόμα του να μας ειπή κάτι από τα μεγαλεία που του απεκάλυπτεν ο Θεός δια την σύλληψιν και τον προορισμόν του παιδίου Ιησού και δια την μοναδικότητα της Παναγίας Μητερας του. Και είχε τόσα πολλά να φανερώση, για τον μαθητευόμεν κοντά του, Ιησού Χριστόν για τν παιδική του ηληκία και τις επισκέψεις στο Ιεροσόλυμα για την ανατροφή του με τον Υιόν του Θεού.
Γιατί δεν εμίλησε ο Ιωσήφ, ο προστάτης της Παναγίας και του Ιησού στην στην γη; Εκείνος ξέρει. Επήρε μαζί του τον λόγο της σιωπής.
Άν ήθελε να μας μιλήσει ο Ιωσήφ! Ένας κόσμος ωραιώτητος θα έλαμπε πλάϊ στα τόσα θαυμαστά που εγράφησαν στα ιερά Ευαγγέλια. Οι αγγελοφάννειες με τις οποίες τον επληροφορούσεν ο ουρανός για τα μεγάλα γεγονότα της Παναγίας Μητέρας και του μοναδικού Υιού ..
.πληροφορίες στις ώρες της ανθρώπινης δοκιμασίας του, τότε που την ψυχή του δικαίου αυτού ανθρώπου ετάραζε το δίλημα, ποιά στάση να τηρήση στην νομιζόμενη παράνομη κυοφορίαν της Θεοτόκου...(Ματθ-ά 18-25-) Πλροφορίες υπερφυσικής προστασίας, όταν εκινδύνευε με αφανισμό »τοπαιδίον»(Ματθ-΄β-13-23-) Δειγματα της ιδιαίτερης ευνοίας του Θεού κατά την ώρα της Υπαπαντή του Κυρίου με τις αποκαλύψεις του δικαίου.
Συνεπώς και της προφήτιδος Άννης, έμειναν στην καρδιά του Ιωσήφ θυσαυρισμένα μέσα στο μυστήριο της σιωπής και βαθειάς υποταγής και υπευθυνότητος απέναντι της αποστολής πράγματι μοναδικής που ο Ουράνιος Πατέρας του ανέθεσε να παρασταθή στον Υιόν Του, ως ο μοναδικός άνθρωπος προστάτης και υπηρέτηςς του Παιδίού Ιησού.
Με ποιαν καρδιά και ποίον δέος ο άγιος Ιωσήφ διηκόνησε στο χρέος που ο Θεός του ανέθεσε, το φανερώνει μία μόνον λέξις που επρόφερεν η Παναγία Μητέρα, όταν ευρήκαν τον δωδεκαετή Ιησούν «εν τω ιερώ εις τα Ιεροσόλυμα μετά την εορτήν του Πάσχα (Λουκά ΄β-41-48-) αφού τον είχαν χάσει τρείς ημέρες, η λέξις «οδυνώμενοι» τα λέει όλα. Και οι δύο: η Παναγία και ο Ιωσήφ ..-με πόνον και λαχτάρα σε εζητούσαμε... Ερμηνεια..Π. Τρεμπέλα )...Λέξις κλειδί για την ποιότητα της ευθύνης και της αφοσιώσεως στην λατρεία του Ιησού που ο Ιωσήφ «ο μνήστωρ» εκτελούσε την αποστολήν του....»εν σιωπή» ¨Οταν ο Κύριος έβγαινε στην αποστολήν Του με την βάπτισιν εις τον Ιορδάνην, ο Ιωσήφ δεν εζούσε. Είχε τελειώσει την μοναδική διακονίαν του και είχε φύγει για τον ουρανόν, αφίνοντας πίσω του με το παράδειγμα του σ’ αυτούς που ερργάζονται στον αμπελωνα του Ευαγγελίου μια φωτεινή γραμμή: .... Η εγκάρδια, ολοκληρωτική υποταγή στο θέλημα του Κυρίου δεν γίνεται μόνο με τον λόγον και τις επιτυχείς εντυπώσεις μονάχα—γίνεται και με την σιωπήν της ταπεινώσεως και της θυσίας, όταν ο «έσω άνθρωπος « ξέρει να αγιάζεται και να προσφέρεται στην λατρεία του Θεού και την αγάπη
Για τους φίλους μας με αγάπη Χριστού του Θεού μας.
Χάρης