Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

https://www.orthmad.gr/tade-efi-o-geron ... -syros.htm

Tάδε έφη ο Γέροντας Αθανάσιος Σύρος - Δ' μέρος (video)

[toula]

Συνάντηση και Συμπόρευση (π. Δημητρίου Μπόκου)

Πρωτεύοντα ρόλο και ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτ.), αφού αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής.

Όπως διαβεβαιώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’ ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22).

Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα.

Οι δυο μαθητές πορεύονταν σκυθρωποί, καταστενοχωρημένοι. Μιλούσαν για τα τελευταία γεγονότα που τους είχαν συγκλονίσει, με αποκορύφωμα τον σταυρικό θάνατο του Χριστού. Αυτοί περίμεναν ότι ο Ιησούς, ως Μεσσίας, θα έσωζε το έθνος τους από τη δουλεία των Ρωμαίων. Εκεί που είχαν αναπτερωθεί οι ελπίδες τους για μια ένδοξη αποκατάσταση του Ισραήλ, όλα χάθηκαν σε μια στιγμή, οριστικά, ανεπιστρεπτί, αμετάκλητα. Μια βαθειά απογοήτευση γέμισε τις ψυχές τους. Βρέθηκαν μόνοι, αδύναμοι, πολύ χειρότερα από πριν, με μια ισχυρή αίσθηση θεοεγκατάλειψης να πλημμυρίζει το είναι τους.

Τότε ο Χριστός βρέθηκε απρόσμενος συνοδοιπόρος δίπλα τους. «Εγγίσας συνεπορεύετο αυτοίς». «Εν ετέρα μορφή», παραλλαγμένος, για να μην τον αναγνωρίσουν. Τους έδωσε να καταλάβουν ότι η Βασιλεία του «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». Άνοιξε τον νου τους για να κατανοούν το πνεύμα των Γραφών και των προφητειών, «πάντα τα περί αυτού γεγραμμένα». Και τελικά πήρε την κανονική του μορφή μπροστά τους, αναστημένος, ολοζώντανος (Λουκ. 24, 13-35. Μάρκ. 16, 12. Ιω. 18, 36. Πράξ. 13, 29).

Η συνάντηση αυτή έκανε τον Λουκά φλογερό κήρυκα της Αναστάσεως. Στο εξής η ζωή του υπήρξε μια σταθερή διαρκής συμπόρευση με τον αναστημένο Χριστό. Αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στο να μαρτυρεί, έργω, λόγω και γραφή, το ανερμήνευτο, υπέρλογο γεγονός της Αναστάσεως.

Και εκεί που οι δυσκολίες, οι διωγμοί ή το δέλεαρ των κοσμικών απολαύσεων λύγισαν πολλούς, ο απόστολος Λουκάς παρέμεινε ακλόνητος. Έγινε διά βίου πιστός ακόλουθος, αγαπητός και άριστος συνεργάτης του μεγάλου αποστόλου Παύλου. Ο ίδιος ο Παύλος δίδει μαρτυρία γι’ αυτόν, λέγοντας ότι άλλοι βοηθοί του τον εγκατέλειψαν, ο Λουκάς όμως τον συνόδευε πιστά. «Δημάς με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα…, Λουκάς εστι μόνος μετ’ εμού» (Β΄ Τιμ. 4, 10-11).

Η συνάντηση με τον Χριστό αλλοιώνει τον άνθρωπο. Κάνει τον αδύναμο ισχυρό, τον φοβισμένο παντοδύναμο λέοντα. Ενώ πρώτα ο άνθρωπος έτρεμε τον θάνατο, τώρα ο θάνατος τρέμει τον άνθρωπο.

Όχι τον κάθε άνθρωπο. Αλλά μόνο αυτόν που βαστάζει τον Σταυρό του Χριστού, όπως οι απόστολοι.

Και συμπορεύεται σε όλα με τον Αναστάντα Χριστό. Όπως ο άγιος Λουκάς.

www.orthmad.gr

[toula]

Λέμε την αλήθεια στον πνευματικό μας;
Κι από την άλλη είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε την αλήθεια που θα μας πει;
Πώς στεκόμαστε υπαρξιακά στη ζωή στην όντως αλήθεια που είναι ο Χριστός ;
Σοβαρά ερωτήματα . . .
Συνήθως οι άνθρωποι κάνουν υπακοή και λένε: «Να είναι ευλογημένο» μέχρι να τους θίξεις το «εγώ» και να τους πεις ότι φταίνε. Τότε από πατέρας γίνεσαι εχθρός και κακός πατριός.
Δυστυχώς από τα δέκα που πάμε να πούμε στον πνευματικό μας τα πέντε είναι παράπονα προς τον Θεό, τα δύο κουτσομπολιά, τα δύο είναι κατηγορίες προς τρίτους. Ίσως κάποιες φορές αναφέρουμε ότι κάπου φταίμε και θέλουμε να αλλάξουμε.
Κι εκεί που ο πνευματικός αρχίζει να μας δίνει συμβουλές, εμείς βγάζουμε το ψαλίδι:
- Κάνε λίγο νηστεία παιδάκι μου, όχι μόνο στο φαγητό αλλά και σε άλλα πράγματα:
- Α! Δεν μπορώ πάτερ! Αρχικά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς κρέας και χωρίς καθημερινό καπουτσίνο. Δεν έχετε κάτι άλλο να μου βάλετε;
- Βάλε λίγο προσευχή στη ζωή σου ιδιαίτερα πρωί και βράδυ. Ένα διάλογο με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους
- Εντάξει πάτερ, αλλά μη μου βάλετε πολλά. Εγώ κάνω τον Σταυρό μου το πρωί στα γρήγορα και το βράδυ λέω ένα Πάτερ υμών. Δεν πιάνουν αυτά;
-Να εκκλησιάζεσαι παιδάκι μου ιδιαίτερα τις Κυριακές από το πρωί και να προετοιμάζεσαι να κοινωνάς.
-Α! Βρε πάτερ μου! Μια Κυριακή έχουμε! Δύσκολα σηκώνομαι το πρωί ιδιαίτερα αν βγω το βράδυ. Αλλά εντάξει θα πηγαίνω στις 09:30, αυτό μπορώ να το κάνω.
Εν τω μεταξύ αν μιλήσεις για συνεχή Θεία Κοινωνία θα λάβεις για απάντηση τη φοβερή φράση: «Καλά σούπα θα το κάνουμε πάτερ μου;»
Παντού ψαλίδι. Κομμάτια τον άρραφο χιτώνα του Χριστού. Μια σχέση θρησκευτική, ψεύτικη, υποκριτική.
Οι περισσότερες εξομολογήσεις είναι ο ανωτέρω διάλογος και φυσικά όλο αυτό δεν είναι εξομολόγηση. Είναι ένας θρησκευτικός διάλογος που με μισή καρδιά και με ιδιοτέλεια θέλουμε να σχετιστούμε με τον Θεό με δικούς μας όρους. Αυτό όμως δεν είναι σχέση. Ο άνθρωπος με τέτοια αντιμετώπιση της πνευματικής ζωής δεν οδηγείται πουθενά.
Σε μια ανθρώπινη σχέση θα κινήσουμε γη και ουρανό ώστε να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο. Για ένα ταξίδι θα κάνουμε προετοιμασία από το βράδυ για την πρωινή πτήση. Για τον Χριστό; Το λιγότερο και αυτό με βαριά καρδιά.
Θα Τον θυμηθούμε μόνο όταν θα μας χτυπήσει την πόρτα η αρρώστια και εκεί θα Τον επικαλεστούμε όχι για να μας κάνει καλά και να μετανοήσουμε, αλλά για να συνεχίσουμε τη ζωή μας και να είμαστε οι ίδιοι. Δηλαδή μια ζωή χωρίς Εκείνον, ή με Εκείνον μόνο όταν Τον έχουμε ανάγκη.
Πώς πάμε τελικά στην εξομολόγηση;
Με ένα κουτί…
Με την καρδιά μας κομμάτια…
«Ήρθα πάτερ, διέλυσα την καρδιά μου. Φταίω, παίρνω την ευθύνη. Ήρθα να Σου ονοματίσω ένα-ένα τα διαλυμένα, ματωμένα κομμάτια. Ήρθα για να φτιάξουμε την καρδιά μου και πάλι με τη βοήθειά Σου και τη χάρη του Κυρίου. Δεν θέλω ούτε να φτιάξω, ούτε να τακτοποιήσω τη ζωή μου. Θέλω να έχω σχέση με τον Χριστό. Να μην Τον έχω στη ζωή μου. Να γίνει η ζωή μου. Είμαι αδύναμος, είμαι αμαρτωλός, αλλά θα προσπαθήσω να ανοιχτώ σε αυτή την αγάπη. Δεν ήρθα να βάλω εγωισμό, αλλά φιλότιμο, αγάπη και ταπείνωση. Ήρθα να προσπαθήσω να ανοίξω λίγο-λίγο το θέλημά μου στο θέλημα του Κυρίου κι έχει ο Θεός.»
Κάπως έτσι ξεκινάει μια αληθινή εξομολόγηση και πού τελικά καταλήγει;
Στη θεραπεία.
Στον Αγιασμό.
Στην αγκαλιά του Χριστού.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr
euxh.gr - Πάμε στον πνευματικό με ένα ψαλίδι.

[toula]

Η ανάγκη για τα θεμέλια της πνευματικής ζωής στους χριστιανούς σήμερα
Στις ημέρες μας παρατηρείται ένα παράδοξο φαινόμενο μέσα στην εκκλησιαστική ζωή. Πολλοί χριστιανοί, με καλή πρόθεση και πραγματική δίψα για τον Θεό, επιθυμούν να εισέλθουν στα «βαθιά» της πνευματικής ζωής, ασχολούμενοι με τη νοερά προσευχή, την κάθαρση του νου ή τη θεολογία των μεγάλων Πατέρων, όπως του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή ή του Συμεών του Νέου Θεολόγου. Ωστόσο, συχνά αυτή η διάθεση δεν στηρίζεται σε γερά θεμέλια βασικής πίστης και γνώσης. Το αποτέλεσμα είναι να γεννιέται σύγχυση, απογοήτευση ή ακόμη και πνευματική υπερηφάνεια.
Η πνευματική ζωή, όπως διδάσκει ο ίδιος ο Χριστός, μοιάζει με οικοδομή. «Πᾶς οὖν ὅστις ἀκούει μου τοὺς λόγους τούτους καὶ ποιεῖ αὐτούς, ὁμοιώσω αὐτὸν ἀνδρὶ φρονίμῳ, ὅστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν» (Ματθ. 7,24). Τα θεμέλια της πίστης είναι η κατήχηση, η συμμετοχή στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, η ταπείνωση, η μετάνοια και η εμπιστοσύνη στον Πνευματικό πατέρα. Πριν προχωρήσει κανείς στα υψηλά θεολογικά μυστήρια, χρειάζεται να έχει αυτές τις βάσεις εδραιωμένες.
Ένα σοβαρό πρόβλημα της εποχής μας είναι η ελλιπής κατήχηση. Πολλοί χριστιανοί γνωρίζουν ελάχιστα για την ιστορία της Εκκλησίας, για τους δογματικούς αγώνες, για το τι σημαίνει Πίστη, Μυστήρια, Σώμα Χριστού. Η πνευματική ζωή γίνεται επιφανειακή, διότι δεν έχει ρίζες στην παράδοση και τη σωστή διδασκαλία. Όπως δεν μπορεί ένας μαθητής να μελετήσει ανώτερα μαθηματικά χωρίς να ξέρει πρόσθεση και αφαίρεση, έτσι και ο χριστιανός δεν μπορεί να κατανοήσει την θεολογία των Πατέρων αν δεν έχει κατανοήσει πρώτα το Σύμβολο της Πίστεως.
Η ενασχόληση με τα έργα Αγίων, όπως ο Άγιος Μάξιμος ή ο Συμεών, είναι ασφαλώς ευλογημένη και ωφέλιμη, αλλά μόνο όταν γίνεται με καθοδήγηση και πνευματική ωριμότητα. Διαφορετικά, ο άνθρωπος διακινδυνεύει να μείνει στις έννοιες, να απομακρύνεται από την πραγματική μετάνοια και να επιδιώκει «πνευματικές εμπειρίες» που στην ουσία δεν οικοδομούν. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος προειδοποιεί ότι «όποιος θέλει να ανέβει στο ύψος χωρίς να έχει ανέβει πρώτα τα σκαλοπάτια, πέφτει και συντρίβεται». Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν κάποιος παραμελεί τη βασική άσκηση —την προσευχή, τη νηστεία, την εξομολόγηση— για να κυνηγήσει θεωρητικές κορυφές.
Από την άλλη, το θετικό στοιχείο αυτής της σύγχρονης τάσης είναι ότι δείχνει μια πνευματική αναζήτηση. Οι άνθρωποι διψούν για ουσία και όχι για τυπικότητα. Θέλουν να κατανοήσουν βαθύτερα το μυστήριο του Θεού και της πίστης. Αυτή η επιθυμία είναι ο σπόρος της γνήσιας πνευματικής πορείας, αρκεί να συνδυάζεται με ταπείνωση και υπακοή. Η πνευματική πρόοδος δεν είναι θεωρητική γνώση αλλά βίωμα «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».
Η Εκκλησία πάντοτε δίδασκε ότι η πνευματική ωριμότητα χτίζεται σιγά σιγά —με αγώνα, προσευχή, Μυστηριακή ζωή, και υπακοή. Οι άγιοι δεν έγιναν άγιοι από τη μελέτη βιβλίων, αλλά από τη μίμηση του Χριστού. Ένα απλό «Κύριε, ελέησόν με» ειπωμένο με συντριβή έχει μεγαλύτερη δύναμη από πολλές σελίδες θεολογικής ανάλυσης, όταν η καρδιά του ανθρώπου είναι καθαρή.
Είναι ωφέλιμο ο χριστιανός να χρησιμοποιεί τις παραδοσιακές προσευχές της Εκκλησίας ώστε να μάθει πώς να προσεύχεται σωστά. Μέσα από αυτές διδάσκεται τι σημαίνει ευχαριστία και ικεσία, πώς μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του και να καλλιεργήσει μετάνοια και ταπεινό φρόνημα. Έτσι, η προσευχή παύει να είναι απλή συνήθεια ή επανάληψη λόγων και γίνεται ειλικρινής και ζωντανός διάλογος με τον Θεό.
Επομένως, η σωστή πορεία για τον σημερινό χριστιανό είναι να ξεκινά από τα βασικά: να γνωρίσει την πίστη του, να μελετήσει την Αγία Γραφή, να κατανοήσει τι σημαίνει Εκκλησία, Μυστήριο, μετάνοια, υπακοή. Έπειτα, με τη βοήθεια του Πνευματικού, μπορεί να προχωρήσει στα βαθύτερα. Μόνο τότε η ανάγνωση των Πατέρων γίνεται τροφή και όχι σύγχυση, φως και όχι σκοτάδι.
Η πνευματική ζωή δεν είναι αγώνας γνώσεων αλλά σχέση. Και κάθε σχέση απαιτεί ανθρώπους που ξέρουν να αγαπούν απλά και ταπεινά, πριν θελήσουν να φιλοσοφήσουν για την αγάπη. Γι’ αυτό, ας αρχίσουμε πρώτα από το θεμέλιο —την αγάπη, την μετάνοια και την πίστη— γιατί εκεί κρύβεται όλο το βάθος της πνευματικής σοφίας.
***
π. Νεκτάριος Τσίλης

[toula]

Μπορεί να είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί αλλά ο Χριστός δυστυχώς είναι ο μεγάλος άγνωστος,
το μεγάλο μυστήριο για τον καθένα προσωπικά. Δεν μας αρέσει για κάποιους λόγους ο Χριστός της Εκκλησίας και θέλουμε μέσα στην Εκκλησία να φτιάξουμε κάποιον άλλο Χριστό…
Δεν τον ξέρουμε τον Χριστό ….και αυτό γιατί αδιαφορούμε να τον γνωρίσουμε από την Αγία Γραφή , την προσευχή, τους Αγίους Πατέρες και φτιάχνουμε ένα Χριστό είδωλο των παθών μας. Μοιάζει σαν να έχουμε προσθέσει έναν 13ο Θεό στους 12 Θεούς του Ολύμπου, που κάποιοι κάποτε έκαναν για να θεοποιήσουν τα πάθη τους και έφτιαξαν είδωλα.
Ένα Χριστό που ακόμα και Θεολόγοι και ιερείς, του κολλάμε μια ταμπέλα αγαπολογίας και πίσω από εκεί παίζονται παιχνίδια που δεν έχουν το Άγιο Πνεύμα άλλα ένα άλλο πνεύμα άλαλο και πονηρό.
Το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε την εικόνα του Χριστού στην Εκκλησία ή στο προσκυνητάρι μας αλλά να μην είναι ο Χριστός αυτός που πιστεύουμε εμείς μέσα μας, διότι έχουμε φτιάξει κάτι άλλο.
Αυτό το άλλο είναι ένα είδωλο αντίγραφο του πονηρού εαυτού μας που το έχουμε ανάγει σε Θεό και μάλιστα είμαστε σίγουροι ότι έχουμε κοινωνία με τον αληθινό Θεό και ότι θα σώσουμε την ψυχή μας.
Δεν τον ξέρουμε τον Χριστό και πρέπει να παρακαλάμε να μας ανοίξει τα μάτια να τον μάθουμε.
Η προσευχή «Κύριε φώτισε μου το σκότος» πρέπει να γίνει αναπνοή μας…
Αν τον ξέραμε ….
Δεν θα κοιτούσαμε το ρολόι στη Θεία Λειτουργία, δεν θα αργούσαμε το πρωί στην ακολουθία, με την δικαιολογία ότι μας πήρε ο ύπνος. Δεν θα λἐγαμε «φτάνει δεν χρειάζεται και πολύ εκκλησία ».
Όταν είσαι ερωτευμένος δεν τα κοιτάς αυτά…
Μένεις άγρυπνος, μπορεί να κολυμπήσεις και ωκεανούς για να συναντήσεις το αγαπημένο σου πρόσωπο. Δεν σε ενδιαφέρει η ώρα, η ημερομηνία, η συνθήκη, θες απλά να σφίξεις στην αγκαλιά σου το αγαπημένο σου πρόσωπο και αυτό αρκεί.
Βάλαμε τον Χριστό σε καλούπια σαν να είναι αντικείμενο και όχι πρόσωπο πόθου και σχέσης.
Οι Άγιοι έδωσαν αίμα από τη ζωή τους για να λάβουν πνεύμα. Έλιωσαν στην προσευχή, την άσκηση και τη μετάνοια. Εμείς θέλουμε να φτιάξουμε καινούργια θεολογία χωρίς άσκηση απλά με ψυχολογικο-θεο—φιλοσοφίες να κοινωνούμε τον Θεό και να είμαστε καλά.
Θυμάμαι ένα γεροντάκι στο Άγιο Όρος που έλεγε «Να κάνετε μετάνοιες , βοηθούν πολύ, να κοπανάτε τα γόνατα κάτω από πόθο για μετάνοια και σωτηρία. Να ξυπνήσετε και καμιά φορά μέσα στη νύχτα για προσευχή, καλό είναι»
Πού να τα πεις αυτά στους σημερινούς φιλοσοφούντες, αν μιλήσεις για άσκηση θεωρούν ότι είσαι ακραίος. Θέλουμε Άγιο Πνεύμα σε app-android. Ακούμε Χριστιανούς που διαβάζουν διάφορα «πνευματικά» βιβλία χωρίς καθοδήγηση και υπακοή και δουλεύουν λένε τον εαυτό τους και ψάχνουν να τον βρουν. Μάλλον κάποιο δαίμονα θα συναντήσουν στο τέλος. Ο δρόμος της υπακοής έχει συνοδοιπόρο τον Χριστό. Ο δρόμος της ανυπακοής έχει συνοδοιπόρους τους δαίμονες.
Αν δεν κοπανίσουμε την καρδιά μας από μετάνοια, όπως χτυπάει ο ψαράς το χταπόδι, Χριστό δεν πρόκειται να δούμε ούτε σε αυτή την ζωή ούτε στην μέλλουσα.
Ας μην ψάχνουμε τον Χριστό σε δρόμους σκοτεινούς, εκεί μόνο τον διάβολο θα βρούμε.
Ο δρόμος του αγιασμού δεν είναι κάτι άγνωστο για εμάς, τον περπάτησαν οι Άγιοι και αυτοί είναι οι οδοδείκτες μας.
Να προσευχόμαστε πάντοτε να γνωρίσουμε τον Χριστό, να σκίσουμε το είδωλο που έχουμε πλάσει και να ακολουθήσουμε το πρόσωπο του Κυρίου. Μέσα από όλες τις συνθήκες της ζωής διότι βρίσκεται παντού και μας περιμένει. Αρκεί να τον αναζητήσουμε με καθαρό πόθο, και ετοιμότητα. . . .
Ο δρόμος της μεγάλης συνάντησης έχει δύο πόρτες που ελεύθερα θα επιλέξω σύμφωνα με τον βαθύτερο πόθο της επιθυμίας μου.
Να σώσω (θεραπεύσω) την ψυχή μου ή απλά να σώσω τη ζωή μου και να περάσω καλά κάποια χρόνια εδώ ;
Τι είναι αυτό που θέλω και επιθυμώ….;
Ο πρώτος πόθος ολοκληρώνεται σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού, για τον δεύτερο δρόμο δεν χρειάζεται ο Χριστός διότι εκεί δουλεύει ο διάβολος μια χαρά.
Τι θα επιλέξουμε άραγε;
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
euxh.gr - Xριστός: Είδωλο ; ή σχέση

[toula]

Εκκλησιαστικό Σχόλιο: Περί Αποτειχίσεως και Εκκλησιολογικής Τάξεως
Με αφορμή την είδηση ότι ιερέας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος αποφάσισε να διακόψει τη μνημόνευση του οικείου Επισκόπου του, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, κρίνεται αναγκαίο να γίνουν ορισμένες διευκρινίσεις. Αν και αποφεύγω τις δημόσιες τοποθετήσεις για μεμονωμένα πρόσωπα, τα επιχειρήματα που προέβαλε ο εν λόγω ιερέας θίγουν τον ίδιο τον πυρήνα της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και δεν μπορούν να μένουν ασχολίαστα.
Ο εν λόγω ιερέας επικαλείται το «δικαίωμα της αποτειχίσεως», προβάλλοντας τους γνωστούς αιτιάσεις που διακινούνται τα τελευταία χρόνια:
1. Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης (Κολυμπάρι):
Λησμονείται σκοπίμως ότι το Πατριαρχείο Ρωσίας (δεν υπάρχει «Πατριαρχείο Μόσχας») συμμετείχε ενεργά σε όλες τις Προσυνοδικές Διασκέψεις και είχε συνυπογράψει ΟΛΑ τα σχετικά κείμενα επί δεκαετίες. Η όψιμη υπαναχώρησή του το 2016 δεν οφειλόταν σε δογματικούς λόγους, αλλά σε γεωπολιτικές σκοπιμότητες και εκκλησιαστικούς ανταγωνισμούς. Με λένε Βλαδίμηρο..
2. Τα υγειονομικά μέτρα για την πανδημία:
Η υιοθέτηση των ποιμαντικών μέτρων προστασίας της υγείας των πιστών από την Τοπική Εκκλησία παρουσιάζεται παραμορφωτικά ως τάχα «προδοσία της πίστεως», αγνοώντας την ποιμαντική μέριμνα και την ευθύνη του Επισκόπου.
3. Το Ουκρανικό Ζήτημα και η Κανονικότητα:
Γίνεται λόγος για συλλειτουργίες με «αντικανονικούς». Κλαίμε με μαύρο δάκρυ. Όμως, όσοι επικαλούνται την κανονική αυστηρότητα ξεχνούν την ίδια την ιστορία: το Πατριαρχείο Ρωσίας θεωρούσε για δεκαετίες (από το 1917 έως το 2007) ως πλήρως σχισματική την Υπερόριο Ρωσική Εκκλησία (ROCOR). Όταν όμως το 2007 αποφασίστηκε η αποκατάστασή της, η εκκλησιαστική κοινωνία αποκαταστάθηκε ακαριαία, βάσει πολιτικών και εκκλησιαστικών σκοπιμοτήτων. Με λένε Βλαδίμηρο....Η επιλεκτική επικληση των Ιερών Κανόνων καταδεικνύει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ή απλά εγκληματική άγνοια.
Η Θεμελιώδης Εκκλησιολογική Αλήθεια
Πέραν των πολιτικών ή ιστορικών παραμέτρων, το κύριο πρόβλημα έγκειται στην άγνοια της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας:
Η πηγή της Ιερωσύνης: Ο πρεσβύτερος ΔΕΝ αντλεί την ιερωσύνη από τον εαυτό του, ούτε από κάποια αόριστη ιδεολογική παράταξη., ούτε από την γιαγιά του. Υπάρχει και λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο «εν ονόματι και υπό την άδεια του Τοπικού του Επισκόπου». Η διακοπή της μνημονεύσεως του οικείου Αρχιερέως θέτει τον ιερέα αυτόματα εκτός της εκκλησιαστικής κοινωνίας και τον οδηγεί στο σχίσμα. Το ότι ο εν λόγω ιερέας είπε «Διατηρώ το δικαίωμα να μην τον μνημονεύω» απλά δείχνει πόσο μακριά από την εκκλησιολογία βρίσκεται και πως απλά δεν έπρεπε να χειροτονηθεί.
Η τοπική κάλυψη: Σε κάθε Ιερά Ακολουθία και Θεία Λειτουργία, ο πρεσβύτερος μνημονεύει «του Αρχιεπισκόπου/Μητροπολίτου ημών ...» — δηλαδή του τοπικού Επισκόπου στον οποίο ανήκει η κανονική δικαιοδοσία, και όχι οποιουδήποτε αλλοδαπού Πατριάρχη. Εκτός αν με λένε πάλι Βλαδίμηρο και ιδρύω δικαιοδοσίες και στην Ανταρκτική.
*Ο χαρακτηρισμός «Αιρετικός»: Στην Ορθόδοξη παράδοση, ο χαρακτηρισμός ενός Επισκόπου ως αιρετικού δεν αποτελεί ατομική απόφαση ή αυθαίρετη κρίση ενός πρεσβυτέρου ή λαϊκού. Αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα Οικουμενικής ή Μείζονος Συνόδου. Ξέρουμε πως με λένε ...
Είναι χρέος μας να περιφρουρήσουμε την ενότητα της Εκκλησίας και να μην επιτρέψουμε την καλλιέργεια διχασμού και παρασυναγωγών, που αλλοιώνουν το φρόνημα της Ορθοδοξίας υπό το πρόσχημα μιας ψευδώνυμης «ευσέβειας».
Δεν θα γίνουμε όχημα του Ευρασιανισμού.
(Αν δεν ξέρουμε τι είναι Ευρασιανισμός, ξέρουμε ποιον να ρωτήσουμε...φυσικά τον Βλαδίμηρο. Ποιον άλλον;)

Panagiotis Karagiouvanis

[toula]

Από παλιά θυμάμαι ότι στα πανηγυρικά εκκλησιαστικά τραπεζώματα κληρικοί και μοναχοί τραγουδούσαν κυρίως τρία άσματα: το «Άξιον εστί», τον «Σπίνο» και τα «Δώδεκα ευζωνάκια». Αργότερα προστέθηκε το τραγούδι «Στου Βοσπόρου τα αγιονέρια». Πρόσφατα διαπίστωσα πως το ρεπερτόριο μεγάλωσε· προστέθηκαν και άλλα παραδοσιακά τραγούδια.
Είναι κακή αυτή η συνήθεια ή δεν ταιριάζει σε τραπεζώματα κληρικών και μοναχών; Φυσικά και δεν είναι. Δεν στήνουν καραόκε πάρτι, σαν αυτά που δείχνουν στις Κορεάτικες τηλεοπτικές σειρές. Το κακό και το ανόητο είναι ότι κάποιοι πιστεύουν πως έχουν το δικαίωμα όχι μόνο να σχολιάζουν, αλλά και να επιβάλλουν στους κληρικούς τρόπους συμπεριφοράς. Πράγματα που δεν επιβάλλει η παράδοση της Εκκλησίας, αλλά γεννιούνται σε μυαλά γεμάτα αμάθεια και αλαζονεία.
Θυμίζουν τους οπαδούς στις εξέδρες των γηπέδων. Παρακολουθούν τον αγώνα και κραυγάζουν, δίνοντας οδηγίες στους παίκτες και στον προπονητή. Οι οπαδοί υποτίθεται ότι γνωρίζουν καλύτερα από αυτούς που χύνουν ιδρώτα και αγωνίζονται στο χορτάρι του γηπέδου.
Θυμάμαι κάποια παλαιότερα περιστατικά, που δεν έχουν άμεση σχέση, αλλά εξηγούν ορισμένες άρρωστες νοοτροπίες.
Κάποτε ήμουν επισκέπτης σε ένα αγιορείτικο μοναστήρι. Φάγαμε στην τράπεζα. Κάποιοι προσκυνητές ξεκίνησαν αργότερα ένα επικριτικό κουτσομπολιό, επειδή είδαν τον βοηθό του μάγειρα να πηγαίνει στα κελιά των μοναχών και να τους αφήνει ένα κομμάτι καρυδόπιτα. Ντροπή, ξέρω γω, οι καλόγεροι να τρώνε κι άλλο γλυκό, και μάλιστα να μην το μοιράζονται με τους επισκέπτες… Οι κατήγοροι δεν σκέφτηκαν πως αυτοί, σε λίγες ώρες, θα ήταν έξω στον κόσμο και θα είχαν όλη την ευκαιρία να φάνε και να πιούνε ό,τι θελήσουν. Οι μοναχοί όμως που διαμένουν στο μοναστήρι, εργάζονται σκληρά, δεν μπορούν να έχουν μία μικρή παρηγορία; Εμείς ζώντας στον δικό μας φαντασιακό κόσμο θέλουμε απλά να γράφουμε στα social ότι νιώθουμε ευλογημένοι στον τόπο του μοναστηριού, βλέποντας τους μοναχούς σαν μουσειακά εκθέματα της Μαντάμ Τισό;
Ένα δεύτερο περιστατικό. Βρισκόμουν σε μία από αυτές τις κρουαζιέρες που κάνουν τον περίπλου του Αγίου Όρους. Το πλοίο είχε σταματήσει και περιμέναμε να έρθουν μοναχοί και να μας φέρουν ιερά λείψανα για προσκύνηση. Έρχεται η βάρκα και, μεταξύ των άλλων, βλέπω και έναν διάκο, νέο παλικάρι, σκυφτό, να κοιτάζει συνέχεια κάτω. Χαμογελώντας ρωτάω έναν φίλο μοναχό: «Τι έπαθε ο διάκος;». Μου απάντησε ότι το διακόνημα του διάκου ήταν να κόβει ξύλα στο δάσος. Τα κουβαλούσε στην πλάτη. Και από αυτό έπαθε κύρτωση. Με ποια λογική θα αρνηθούμε σε αυτούς τους ανθρώπους να έχουν λίγη χαρά, να έχουν μία παρηγορία, ναι, να τραγουδήσουν κιόλας, επειδή εμείς θέτουμε τους δικούς μας κανόνες περί μοναχικής ζωής; Ποιος κουβαλάει στην πλάτη τους κορμούς των δέντρων για να απολαμβάνουμε εμείς οι επισκέπτες τη φιλοξενία και την πνευματική βοήθεια; Εμείς από τον κόσμο θα θέσουμε τους κανόνες;
Και κάτι τελευταίο. Είδα ότι μερικοί έγραψαν θεολογικές αναλύσεις κάποιων τραγουδιών που ακούστηκαν σε πανηγυρικές τράπεζες. Μου θύμισε την εποχή του Νέου Κύματος της κατήχησης — δικός μου ο όρος. Μια εποχή που γράφαμε κατηχητικά βοηθήματα για παιδιά Λυκείου και χρησιμοποιούσαμε κοσμικά τραγούδια για να εξηγήσουμε την πίστη. Το έκανα κι εγώ σε κάτι συναντήσεις νέων, αποφοίτων Λυκείου και φοιτητών, όταν διακονούσα σε μία ενορία στον Πειραιά. Αρκετές φορές χρησιμοποιούσαμε τραγούδια και κάποια στιγμή πέταγα και κανα δυο «ερωτικά στιχάκια». «Ποιος το έγραψε αυτό;» ρωτάγανε. «Ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος», απαντούσα.
Αυτή η «καινοτομία» βοήθησε πάρα πολύ στις συζητήσεις με νέους. Και ακόμη βοηθά, αρκεί να γνωρίζεις πώς να τη χρησιμοποιήσεις σωστά. Αλλά δεν βλέπω τον λόγο γιατί πρέπει να δίνουμε θεολογική ανάλυση για ένα τραγούδι το οποίο τραγουδήσαμε σε ένα τραπέζι, επειδή κάποιοι ένιωσαν ότι τους ανεβαίνει ο πυρετός στο ευσεβειόμετρο...
Το δικό μου θέμα είναι άλλο. Πρέπει να προστεθούν και κάποια χαρούμενα τραγούδια. Εντάξει, π.χ. ο «Σπίνος» είναι περιβαλλοντικό. Τα «Ευζωνάκια» που πνίγονται και ο «Βόσπορος» με τα αγιονέρια του είναι πατριωτικά. Υποτίθεται όμως πως τα τραπέζια είναι ευφρόσυνα. Εμείς γιατί μοιρολογούμε;
Τέλος, για όσους θέλουν αέναη σοβαρότητα και κατήφεια, έχω προτάσεις: οι κληρικοί και οι μοναχοί να ψέλνουν τον Άμωμο, για να τους κόβεται και η όρεξη, και οι επίσκοποι να ψάλλουν τον κανόνα σε ψυχορραγούντες, μπας και τους θυμηθεί ο αρχάγγελος και αρχίσει να κινείται η επετηρίδα…

p. Nektarios Tsilis

[toula]

Με πολλή χαρά και συγκίνηση θέλω να μοιραστώ μαζί σας ότι σε λίγες ημέρες 19 Νοεμβρίου, κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο «ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ», από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Ένα βιβλίο που γράφτηκε με πολλή αγάπη και προσωπική αγωνία. Για την προσευχή που δεν είναι απλώς λόγια προς τον Θεό, αλλά μια ζωντανή συνάντηση μαζί Του. Μια συνάντηση που μας αλλάζει, μας ελευθερώνει από τη φιλαυτία και τα πάθη μας, γκρεμίζει τις ψευδαισθήσεις μας και ανοίγει χώρο για να γεννηθεί μέσα μας κάτι καινούργιο.
Γιατί η προσευχή δεν είναι να φέρουμε τον Θεό στα μέτρα μας, αλλά να αφήσουμε την αγάπη Του να μεταμορφώσει τη ζωή μας.
Εύχομαι το βιβλίο αυτό να γίνει μια μικρή αφορμή να ανακαλύψουμε ξανά τη δύναμη, την ομορφιά και το μυστήριο της προσευχής.
Ευχές πολλές.

π. Λίβυος

[toula]

Πολλοὶ ἔχουν τὴ γνώμη ὅτι οἱ πρῶτες εἰκόνες τῆς Παναγίας εἶναι τοῦ Ἀποστόλου Λουκᾶ. Δὲν εἶναι σωστὸ αὐτό. Οἱ πρῶτες εἰκόνες τῆς Παναγίας εἶναι οἱ ἀχειροποίητες, δηλαδὴ χωρὶς ἀνθρώπινο χέρι.Ἡ παράδοση λέει ὅτι ὅταν ζοῦσε ἡ Παναγία, ὁ ἀπόστολος Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἔφτιαξαν μία ἐκκλησία γιὰ τὴ Παναγία χωρὶς ἡ ἴδια νὰ τὸ γνωρίζει, στὴ Λήδα – ἀπέξω ἀπὸ τὸ Τὲλ Ἀβὶβ – ποὺ εἶναι ἡ πατρίδα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ ὑπάρχει ὁ τάφος του. Παρακάλεσαν τότε τὴ Παναγία νὰ πάει ἐκεῖ καὶ νὰ εὐλογήσει τὴν Ἐκκλησία. Ἐκείνη τοὺς εἶπε πηγαίνετε καὶ θὰ μὲ βρεῖτε ἐκεῖ. Οἱ Ἀπόστολοι νόμισαν πὼς θὰ πήγαινε ἐκεῖ μὲ κάποιο ἄλλο μέσο καὶ ἀπὸ εὐγένεια καὶ εὐσέβεια ἔσπευσαν γρηγορότερα γιὰ νὰ τὴν προλάβουν καὶ νὰ τὴν ὑποδεχθοῦν. Ὅμως ὅταν μπῆκαν μέσα παραδόξως εἶδαν σὲ μιὰ κολόνα στὸ Ἱερὸ μία εἰκόνα τῆς Παναγίας μὲ τὸ πρόσωπό της καὶ τὸ σῶμα της ὁλόκληρο.Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη καὶ ἀχειροποίητη εἰκόνα της.Παρόμοια ἀχειροποίητη εἰκόνα ἦταν καὶ ἐκείνη τοῦ Ἱεροῦ Μανδηλίου μὲ τὴ μορφὴ τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου ποὺ ἀποτυπώθηκε ἀπὸ τὸν ἱδρώτα τοῦ Χριστοῦ
καὶ θεράπευσε τὸ βασιλιὰ τῆς Ἐδέσσης Αὔγαρο, ὅταν ἐκεῖνος εἶχε στείλει ἀπεσταλμένους νὰ τὸν βροῦν γιὰ νὰ προσευχηθεῖ γι’ αὐτόν.Ὑπῆρξε καὶ δεύτερη ἀχειροποίητη εἰκόνα τῆς Παναγίας: Οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ ἔφτιαξαν ἕνα πολὺ ὡραῖο Ναό, ἀλλὰ κάποια στιγμὴ οἱ Ἑβραῖοι ἤθελαν νὰ τὸν πάρουν. Μετὰ ἀπὸ διαμάχη τελικὰ τὸ θέμα ἔφθασε στὰ δικαστήρια καὶ ἐπειδὴ ἦταν δύσκολη ἀπόφαση, ὁ δικαστὴς ζήτησε νὰ σφραγίσουν τὸν Ναὸ καὶ νὰ περιμένουν ὅλοι κάποιο σημάδι ἐξ οὐρανοῦ. Ὅταν ἀργότερα ἄνοιξαν τὸν Ναό, εἶδαν παραδόξως στὸ ἀριστερὸ πάνω μέρος τοῦ Ἱεροῦ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ὁ δικαστὴς τότε ρώτησε τί εἶναι αὐτὸ ποὺ βλέπει, καὶ τοῦ ἀπάντησαν οἱ χριστιανοὶ ὅτι εἶναι ἡ μορφὴ τῆς Παναγίας, τῆς Μαρίας μητρὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μας καὶ ἔτσι ἀποφάσισε νὰ τὴ δώσουν στοὺς χριστιανούς.Μετὰ τὶς παραπάνω δύο εἰκόνες ποὺ ἀναφέραμε ἔρχονται οἱ εἰκόνες τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. Ὅμως μόνο τρεῖς εἰκόνες ποὺ ὑπάρχουν μέχρι σήμερα εἶναι τοῦ Εὐαγγελιστοῦ.Ἡ μία βρίσκεται στὰ Καλάβρυτα στὸ Μέγα Σπήλαιο καὶ εἶναι ἀπὸ κερὶ καὶ λιβάνι (κηρομαστίχα) ἀνάγλυφος, ἡ δεύτερη εἶναι τῆς Σουμελᾶ κοντὰ στὴ Βέροια, εἶναι μὲ χρῶμα καὶ ἡ Τρίτη εἶναι στὴ Κύπρο τῆς Παναγίας τοῦ Κύκκου καὶ εἶναι φτιαγμένη μὲ ψηφίδα. Ὅλες οἱ ἄλλες εἰκόνες ποὺ ὑπάρχουν εἶναι σύμφωνα μὲ αὐτὲς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ καὶ ὄχι τοῦ ἴδιου τοῦ Λουκᾶ.
Ἀπὸ αὐτὲς τὶς τρεῖς ἔχουν ξεσηκώσει οἱ ἁγιογράφοι, ὁ καθένας μὲ τὴ τέχνη του, ὅλες τὶς ἄλλες ποὺ ἀνέρχονται κατ’ ἄλλους σὲ πενήντα καὶ κατ’ ἄλλους σὲ ἑκατὸν εἴκοσι ἢ καὶ ἑκατὸ πενήντα.
Στὴ συνέχεια θὰ ἀναφέρουμε πῶς δημιουργήθηκαν αὐτὲς εἰκόνες.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἦταν ἐρασιτέχης ζωγράφος καὶ ἀπὸ εὐχαρίστηση καὶ σεβασμὸ ἤθελε νὰ φτιάσει σὲ μία εἰκόνα ἕνα πορτραῖτο τῆς Παναγίας. Πῆγε μιὰ μέρα καὶ ρώτησε τὴ Παναγία νὰ τῆς φτιάξει μία εἰκόνα καὶ ἔλαβε τὴν θετική της ἀπάντηση.
Τότε ἐμφανίσθηκε ὁ ἀρχάγγελος Μιχαὴλ μεταφέροντας τρία σανίδια καὶ τοῦ τὰ ἔδωσε. Ἐκεῖνος ἀπὸ σεβασμὸ δὲν τὸν ρώτησε γιατί τοῦ ἔδωσε τρία σανίδια, ἀφοῦ μιὰ εἰκόνα ἤθελε νὰ φτιάξει.
Σὲ λίγο καιρὸ ἔφτιαξε μία εἰκόνα καὶ ἀμέσως τὴν παρουσίασε στὴ Παναγία μας.
Ἐκείνη ὅταν τὴν εἶδε τοῦ εἶπε ὅτι ἦταν ὡραία, ἀλλά, πρόσθεσε ὅτι κάτι λείπει. «Μόνη μου εἶμαι; Δὲν ἔχω γυιό;» Ὁ Λουκᾶς τὴν εἶχε φτιάσει δεομένη, μόνη της.Αὐτὴ ἡ εἰκόνα εἶναι στὰ Σουμελὰ στὸ συνοικισμὸ τῶν Ποντίων. Κατόπιν ἔφτιασε ἄλλη μία μὲ τὸ Χριστὸ μαζί, εἶναι ἡ σημερινὴ εὑρισκόμενη στὸ Μέγα Σπήλαιο στὰ Καλάβρυτα.Τὴν ἀποκάλυψε καὶ αὐτὴ στὴ Παναγία. Ἐκείνη τὸν ἐνεθάρρυνε πὼς εἶναι πολὺ καλὴ ἀλλά.. εἶχε βάλει τὸ Χριστὸ μας δεξιὰ γι’ αὐτὸ λέγεται δεξιοκρατοῦσα. Ὁπότε ἔφτιαξε τὴ τρίτη εἰκόνα ποὺ εἶχε βάλει τὸ Χριστὸ στὸ ἄλλο κανονικὸ χέρι, τὴν εὑρισκομένη σήμερα στὴ Κύπρο καὶ εἶναι ποὺ ἀπεικονίζεται μὲ κεκαλυμμένο τὸ πρόσωπό της.
Νὰ λοιπὸν τὰ τρία σανίδια ποὺ ἔφερε στὸν Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ ὁ ἀρχάγγελος ποὺ προαναφέραμε.
Τὶς τρεῖς αὐτὲς εἰκόνες τὶς εὐλόγησε ἡ Παναγία μας μὲ τὸ πανάγιό της χέρι καὶ εἶπε: «Ἡ χάρις τοῦ ἐξ’ ἐμοῦ γεννηθέντος Κύριου μου καὶ Θεοῦ μου, νὰ εἶναι μετ’ αὐτῶν» Αὐτὴ ἡ εὐλογία, τὶς διασώζει μέχρι σήμερα μετὰ ἀπὸ τόση κακία εἴκοσι αἰώνων, διότι εἶναι ἀλήθεια ὅτι δὲν εἶναι τόσο εὔκολο οἱ εἰκόνες αὐτὲς νὰ παραμένουν τόσους αἰῶνες, ἂν δὲν ὑπάρχει ἡ ἄνωθεν βοήθειά της.
Μὲ βάση αὐτὲς τὶς εἰκόνες ἔχουμε τὶς ἄλλες ἀντίγραφες εἰκόνες καὶ ἀπὸ διάφορα ἱστορικὰ περιστατικὰ ἔχουμε ἐπίσης πολλὲς ἄλλες εἰκόνες μὲ ἑξακόσιες περίπου προσωνυμίες κάτω ἀπὸ διάφορα περιστατικὰ ὅπως εἶναι ἡ Παναγία ἡ Τριχεροῦσα, ἡ Φανερωμένη, τοῦ Ἄξιόν Ἐστι, ἡ Πορταΐτισσα, τῆς Τήνου, ἡ Κανάλα, ἡ Ἐλευθερώτρια καὶ ἄλλες.
Συμπερασματικά, οἱ παραπάνω τρεῖς ἀχειροποίητες εἰκόνες, μιά τοῦ Κυρίου καὶ δύο τῆς Παναγίας μας, καὶ οἱ τρεῖς τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ἀπαντοῦν στοὺς ἀσεβεῖς ποὺ δὲν δέχονται τὶς εἰκόνες.
Από Αντέχουμε