Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μου στέλνουν κάποιοι αδελφοί τις αποφάσεις για την παρουσία των ιερέων στο διαδικτυο , μισοσοβαρά, μισοαστεία γιατί γνωρίζουν ότι είμαι από το 2008 στα μέσα. Με παρουσία , η οποία κάποτε ταιριάζει και κάποτε οχι σε ιερεα. Βλέπετε, ότι εξ αρχής την ανομία μου εγω γινώσκω και ομολογώ. Ναι, συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα ελέχθησαν στην Ι.Σ. σχετικά με την παρουσία των κληρικών στο διαδίκτυο. Ισχύουν και ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Και πολύ καλά κάνανε και τα εθεσαν .
Ωστόσο, οφείλω να επισημάνω τα εξής.
Η αναφορά σε εκείνους που αποκαλούνται «παραδοσιακοί» ιερείς και καταγγέλλουν τους αδελφούς τους ως καινοτομούντες στο διαδίκτυο αφορά, κατά τη γνώμη μου, καθαρά ένα ζήτημα εκδικητικότητας και μια απελπισμένη προσπάθεια να παραμείνουν στο επίκεντρο και να διατηρήσουν τον έλεγχο της ποιμαντικής.
Πατέρες μου, είτε σας αρέσει είτε όχι, είτε μπορείτε είτε όχι να το ακολουθήσετε, η ποιμαντική έχει αλλάξει πεδίο. Και αυτό το πεδίο λέγεται διαδίκτυο και σύγχρονη κοινωνία.
Ξεχάστε τις ομαδούλες και τα θρησκευτικά σας πάρτι με τους άχρωμους, πειθήνιους χριστιανούληδες.
Ναι, να μπουν κάποιοι φραγμοί και να διασωθεί η ιεροπρέπεια. Να αποφευχθούν η αυτοπροβολή και ο πειρασμός της αυτονόμησης, γιατί το κακό έχει παραγίνει.
Ναι, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, εξαρτόμαστε από την Εκκλησία, από τον επίσκοπο. Δεν πέσαμε από τον ουρανό για να τραβάμε δικό μας μπαϊράκι. Ορισμένοι το έχουν παραξηλώσει με τους δικούς τους κανόνες, τα δικά τους δόγματα και τις δικές τους ερμηνείες.
Ουδείς αντιλέγει. Αλλά ας μη μας παίρνει όλους η μπάλα. Οι καιροί δεν περιμένουν και οι περιστάσεις δεν συγχωρούν.
Τώρα, με αυτό που σχολιάζουν οι ιερείς επι παντός επιστητού και κακώς το κάνουν, έχει τόσο πολιτικό βάρος, που δεν θέλω καν να το σχολιάσω. Καλό είναι να μην πολυπράγμων ο ιερέας γιατί αφιέρωσε την ζωή του στην ταπεινότητα και τον στοχασμό. Αλλα επειδή ζούμε στην Ελλάδα , όλοι καταλαβαινουμε ότι αυτή η απαγορευση σημαίνει ' μη γίνεστε δυσάρεστοι με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους εξουσίας και θεσμούς'. Στην κρίση του καθενός να ισχυριστεί ότι δεν σημαίνει αυτό.
Να φύγουν οι ιερείς από το διαδίκτυο, για να μείνουν ποιοι; Οι αιρετικοί; Οι ομαδούλες; Οι γεροντόπληκτοι; Η πνευματικότητα τύπου «Αμήν» και Α.Ι.; Η ιδιωτική θεολογία; Οι ψευδοπροφήτες;
Ήδη ο κόσμος θρησκεύεται έξω από τον ναό και μακριά από τα Μυστήρια. Έχει αναπαυτεί σε μια ιδιωτική θρησκευτικότητα και βολεύεται μια χαρά με τον ψεύτικο, πλαστικό Χριστό που κατασκευάζει το μυαλό του, σύμφωνα με τις επιθυμίες του.
Και, δυστυχώς, κανενός δεν ιδρώνει το αυτί γι’ αυτό.
Και καραγκιόζηδες και κακοί και φρικιά της τεχνολογίας θα γίνουμε, και θα λιώσει η καρέκλα μας από το καθισιό στο νετ, 24/7, αν χρειαστεί!
Δεν κατάλαβα. Θα μας ρωτήσει ο Χριστός στην Κρίση αν είχαμε καλούς τρόπους, σιδερωμένα ράσα, μελιστάλαχτη γλώσσα ή το savoir-vivre του παλιού μεσοαστικού σαλονιού; Ή αν αφήσαμε ψυχές να γλιστρήσουν μέσα από τα δίχτυα του Χριστού και να παραδοθούν στην απώλεια;
Αυτά τα ολίγα.

π. Παντελεήμων Κρούσκος

[toula]

Σ’ ένα σπουδαίο βιβλίο, «Το Νέον Μητερικόν», πού περιέχει «φοβερές ιστορίες από τον πόλεμο των πειρασμών στην πόλη και στην έρημο», βρήκα διηγήσεις οί οποίες έχουν τόση σχέση με το θέμα μου και θα μου δώσουν την ευκαιρία να διατυπώσω μερικές σκέψεις.Τις μεταφέρω εδώ, όπως τις έχει μεταφράσει ο καθηγητής και λογοτέχνης Π. Β. Πάσχος.
«Κάποτε, στην ώρα της προσευχής στο κελί του, ο μέγας Μακάριος άκουσε μια φωνή άνωθεν, να του λέγει:
-Μακάριε, πρέπει να ξέρεις, πώς, παρά τις προσευχές και την άσκησή σου, δεν έφτασες ακόμη στα μέτρα της αρετής, πού έχουν ανέβει εκείνες οι δύο γυναίκες, στη τάδε πολιτεία.
Το πρωί ο Γέροντας σηκώθηκε, άρπαξε το ξύλινο ραβδί του και πήρε το δρόμο για την πολιτεία εκείνη. Όταν έφτασε, ρώτησε κι έμαθε, που μένουν εκείνες οι γυναίκες και χτύπησε την πόρτα τους. Βγήκε λοιπόν ή μία γυναίκα και τον υποδέχτηκε στο σπίτι, με πολύ χαρούμενο πρόσωπο. Ώσπου να καθίσει ο Γέροντας να πάρει μια ανάσα, ήρθε και ή άλλη. Τότε τις κάλεσε και τις δυο κοντά του και μόλις κάθισαν τους λέει:
—Έκαμα όλο το δρόμο και υπέμεινα τόση κούραση, ώσπου από την έρημο να φτάσω ίσαμε εδώ. Σάς παρακαλώ, λοιπόν, να μου πείτε ποια είναι ή πνευματική σας εργασία και οί αρετές, πού αγωνίζεστε ν’ ασκείτε.
Εκείνες απαντούν, με πολλή απλότητα
-Πίστεψε μας, άγιε Γέροντα, πώς δεν μένουμε έξω από τα κρεβάτια των συζύγων μας. Ποια εργασία πνευματική λοιπόν, περιμένεις από μας;
Όμως, ο Γέροντας τους έβαλε μετάνοια και τις παρακάλεσε να του φανερώσουν την αρετή τους.
Βλέποντας τότε την πολλή υπομονή του, είπαν στον άγιο Γέροντα
—Εμείς είμαστε ξένες για τούτο τον κόσμο, κ’ έτυχε να παντρευτούμε συζύγους, πού ήταν αδέλφια κατά σάρκα. Από τότε, πού ζούμε σε τούτο το σπίτι με τους άνδρες μας, δεν θυμούμαστε να'χουμε μαλώσει ποτέ μεταξύ μας, ούτε να πούμε άσχημη κουβέντα ή μια στην άλλη. Πάντα ζούμε, όλα τα χρόνια με ειρήνη και ομόνοια, αγαπημένες.
Κάποτε μας ήρθε ένας περίεργος λογισμός: Να εγκαταλείψουμε τους άνδρες μας και να πάμε σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι να ζήσουμε. Κάναμε αγώνα και παρακαλέσαμε πολύ τους άνδρες μας να αφήσουν να φύγουμε. Μα δεν τα καταφέραμε να τους πείσουμε. Έτσι, καθώς δεν πετύχαμε αυτό το σκοπό μας, κάναμε μια συμφωνία (οι δυο μας με το Θεό): Να μη βγει ποτέ απ’ το στόμα μας κανένας κοσμικός λόγος, αδιαφόρετος.
Ακούγοντας τούτα τα λόγια ό άγιος εκείνος Γέροντας, θαύμασε και είπε:
—Αληθινά δεν παίζει κανένα ρόλο το ν’ ακολουθεί κανείς τον παρθενικό βίο ή τον έγγαμο, το νά είναι μοναχός ή κοσμικός, για να του χαρίσει ό Θεός το πνεύμα Του και το έλεος Του. Εκείνο, πού μονάχα ζητάει από μας είναι ή προαίρεση.
Ό Γέροντας οικοδομήθηκε πνευματικά πολύ από την αρετή τους κ’ επέστρεψε στο κελί του, στην έρημο, δοξάζοντας το Θεό».
Ό μέγας Μακάριος ήταν ενάρετος. Ήταν ό ασκούμενος και προσευχόμενος. Διέτρεχε, όμως, τον πνευματικό κίνδυνο να δεχτεί ότι έχει φτάσει στην ανώτατη κλίμακα των αρετών και αυτό θα ήταν μεγάλη πτώση.
Ή άνωθεν φωνή τον προτρέπει να πάρει το πνευματικό μάθημα από δυο γυναίκες, πού ζούσαν στον κόσμο.
Δεν του υπέδειξε κάποιον συνασκητή του ή κάποιον φημισμένο για την αγιότητα του όσιο.
Το σχέδιο του Θεού ήταν να παραμείνει ό Γέροντας στην ταπείνωση, να είναι μετριοπαθής και προπαντός ν’ αποφεύγει την περιφρόνηση των εν τω κοσμώ αδελφών του.
Οι δυο γυναίκες ήταν άγνωστες στον πολύ κόσμο. Κανένας δεν γνώριζε τον καρποφόρο πνευματικό τους αγώνα και οί ίδιες δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι είχαν αποκτήσει γνήσια αγάπη, με την οποία απέφευγαν τους κοσμικούς λόγους, τη χυδαιολογία και την κατάκριση.
Σύμφωνα με τη φωνή του Θεού, ό Γέροντας δεν είχε αποκτήσει την αγάπη, πού είχαν δυο γυναίκες ούτε και τον έλεγχο των λόγων του, παρόλο, πού εκείνες ζούσαν οικογενειακή ζωή και οί σύζυγοι τους δεν συμμερίζονταν τον αγώνα τους. Ό Θεός γνώριζε την αγαθή τους προαίρεση και ήθελε ό ασκητής Μακάριος να διαπιστώσει μόνος του ότι ή προαίρεση είναι πού σώζει τον άνθρωπο.
Ή επιθυμία των δυο γυναικών να ζήσουν σε μοναστήρι δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Οί σύζυγοι τους, τους έκοψαν την επιθυμία αυτή. Αυτές, όμως, επιδόθηκαν σ’ άλλες αρετές και πέτυχαν εκείνο, πού δεν είχε κατορθώσει ο Μακάριος με την πολύχρονη άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή.
Οί γυναίκες, που ζούσαν στον κόσμο, αποτέλεσαν φωτεινό παράδειγμα στον μέγα Μακάριο, ό οποίος ζούσε στην αγιοτόκο έρημο!
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

[toula]

Έχοντας κατά νου τις δύο πόρνες αγίες , που εορτάζουμε σήμερα, τίθεται το ερώτημα:Γιατί αγάπησε τόσο πολύ ο Χριστός το περιθώριο;
Μήπως θέλησε να εντάξει όλους όσους ήταν μέσα στα ορθά αποδεκτά κοινωνικά πλαίσια σε έναν άλλο εναλλακτικό επαναστατικό τρόπο ζωής;Να μας βγάλει από το νόμιμο και να μας μυήσει στο παράνομο; Ή μήπως ήθελε να πάρει τους περιθωριακούς από το παράμερο και το σκοτεινό και να τους φέρει στα αποδεκτα κοινωνικά όρια των νοικοκυρεμένων ανθρώπων;Να τους δώσει την σωτηρία μέσα στα όρια του καθωσπρέπει και του υγιούς; Δηλαδή αφού πρώτα τους αποκαταστήσει μπροστά στην κοινωνία .
Όσοι δέχονται μία από τις δύο περιπτώσεις σαν απόλυτες έχουν παρεξηγήσει την σωτηρία και πορεύονται με συστήματα θρησκευτικά και αλλότρια. Δεν νομίζω ότι ο Χριστός ενδιαφέρθηκε για την εξωτερική διαγωγή ή από την άλλη γοητεύτηκε από την ασυμβίβαστη ζωή μας. Αυτά είναι εξίσου μάταια.
Πιστεύω ότι πριν αυτή η κίνηση ειχε δυναμικό συμβολισμό. Πριν από τόν Ερχομό του Χριστού, αλλά και μετά, όσο υπάρχει αμετανοησία στον κόσμο,όλοι μας είμαστε στο περιθώριο, απομακρυσμένοι και αυτονομημένοι από τον Θεό και επαναστατημένοι και αναπαυόμενοι στον τρόπο ζωής , τον οποίον έχουμε διαλέξει.Όταν ο Χριστός διάλεξε να γεννηθεί μέσα στην πόλη της αμαρτίας και να μεγαλώσει άσημος και να προσεταιριστεί όλους τους περιθωριακούς, προσέγγιζε την ίδια την Ανθρωπότητα, αυτή πού βρίσκεται εκτός της Εδέμ. Μας έδωσε την εικόνα ολου του περιθωριοποιημένου από τον Παράδεισον ανθρώπου.Δεν διάλεξε τους κατά κόσμον δίκαιους, για να μην φανεί οτι ήρθε στον κόσμο γι αυτούς, να τους ξεχωρίσει σαν σαρβαιβορς ενός παγκόσμιου ναυαγίου, καίτοι ανάμεσα τους βρίσκονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες και ουδείς ακατακριτος, αλλά τους προφανέστερα αμαρτωλούς, αυτούς για τους οποίους θα μπορούσε να καταλάβει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, ότι διάλεξε να προσεγγίσει για να εικονίσει τις πληγές και την πτώση μας.Του όλου ανθρωπου. Να μας δώσει σημείο, στίγμα για το που βρισκόμαστε.
Γιατί όμως ο Χριστός είπε στους Φαρισαίους ότι ανάγκη από γιατρειά δεν έχουν οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι; Ποιός είναι υγιής, καθαρός, άψογος και ακέραιος έναντι του Θεού; Όποιος σταθεί σε κρίση μαζί Του θα φανεί αναπολόγητος. Ή για να το πουμε πιο καθαρά ποιος δεν είναι άρρωστος; Κανένας!
Εφόσον ο Κυριος ενηνθρώπησε για να αναπλάσει όλη την ανθρώπινη φύση, η οποία κατά τον Ησαΐα, δεν είχε σημείο στο νοητό της σώμα χωρίς πληγή και ακαθαρσίες, αφού όλοι μπροστά στον Θεό αποδεικνυόμαστε κατεστραμμένα ναυάγια, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι ανενδεείς θεραπείας;
Ο λόγος είναι περι οίησης, περί της αισθήσεως ότι κάποιος είναι πνευματικά αυτάρκης, καθαρός, βαδίζει τον ίσιο δρόμο και δεν έχει ανάγκη πλέον τον Θεό, αφού πιστεύει στην τελειότητα του, την αυτοσωτηρία.
Με απλά λόγια αυτός ο οποίος βρίσκεται στην παρέκκλιση, στην κατάντια του φαρισαϊσμού. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος είναι τυφλός από οίηση και δεν θέλει να δει τις πληγές του για να θεραπευθεί. Είναι ικανοποιημένος, τακτοποιημένος με τον εαυτό του. Έτσι δεν δίνει χώρο στον Θεό να τον σώσει. Ακόμα και αν ο γιατρός επιμένει να τον πλησιάσει για να του αποκαλύψει το πάθος του, αυτός τον κρατάει μακρυά. Άρα λοιπόν ο ' υγιής' αυτής της φράσης δεν είναι ο πραγματικά υγιής, αλλά αυτός ο οποίος ζει εγκλωβισμένος στην αυτοδικαίωση.
Έχει αποφασίσει ότι είναι υγιής, τακτοποιημένος και όλα καλά! Όποιος ζει σε άρνηση ή σε ψευδαισθήσεις δεν θα επιζητήσει την γιατρειά για να σωθεί. Είναι ευχαριστημένος εκεί που βρίσκεται.
Ενώ με τον όρο ' οι χρείαν έχοντες ιατρού ' εννοούνται αυτοί, οι οποίοι είναι μεν ασθενείς ως οι πρώτοι, μέσα στα δικά τους πάθη κι αυτοί , αλλά α ν α γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν την κατάσταση τους και επιζητούν να πλησιάσουν τον Γιατρό για να ωφεληθούν. Έχουν αυτογνωσία , δηλαδή την πιο υψηλή μορφή ταπείνωσης. Και αυτοί θεραπεύονται.
Συνεπώς ο Χριστός ούτε εξιδανίκευσε το περιθώριο, αλλά ούτε το περιφρόνησε. Αλλά έδειξε σε όλους εμάς μέσα από το περιθώριο και τους θαμώνες του , την Κοινή Ανάγκη, η οποία είναι η επιστροφή σε Αυτόν.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

ΑΓΙΑ ΤΑΙΣΙΑ - 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Την Ταϊσία από δεκαεπτά χρονών η ίδια της η μητέρα την έβαλε να εργάζεται σ’ ένα οίκο ανοχής. Ήταν τόσο όμορφη ώστε διαδόθηκε παντού η ομορφιά της και πλήθος ανδρών έρχονταν για να την συναντήσουν.
΄Όταν διηγήθηκαν στον Αββά ( γέροντα ) Σεραπίωνα για την Ταϊσία, άρχισε να προσεύχεται για την σωτηρία της ψυχής της. Έβγαλε τα μοναχικά του ενδύματα, ντύθηκε σαν στρατιώτης, παίρνει ένα νόμισμα και ξεκίνησε να την συναντήσει. Όταν έφτασε στο τόπο όπου κατοικούσε η Ταϊσία, παρουσιάστηκε ως πελάτης και την πλήρωσε για να περάσουν μαζί την νύχτα. Στο δωμάτιο όπου μπήκαν ο γέροντας της έδειξε το μοναχικό σχήμα που φορούσε κάτω από τα ρούχα του, της αποκάλυψε τον λόγο που ήλθε σε αυτήν και άρχισε να συνομιλεί μαζί της για την αθανασία και την αξία της ψυχής και για την μέλλουσα ζωή. Η αγία ήρθε σε μετάνοια και πέφτει γονυπετής μπροστά στον αββά, και ρώτησε τον γέροντα ”Τίμιε πάτερ, υπάρχει μετάνοια για τους αμαρτωλούς; Εάν μετανοήσω με δέχεται και μένα ο Θεός ; ” . Ο γέροντας της μίλησε για την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού, αλλά και για την χαρά που γίνεται στον ουρανό για κάθε αμαρτωλό που μετανοεί. Τότε η Ταϊσία ζήτησε από τον Αββά Σεραπίωνα τρεις ώρες διορία και κατόπιν θα τον ακολουθούσε. Μάζεψε όλη την περιουσία που είχε αποκτήσει από την πορνεία και την έκαψε στη μέση της πόλεως. Κατόπιν πήγε να συναντήσει τον γέροντα. Εκείνος την οδήγησε σε μοναστήρι όπου κλείστηκε μέσα σε ένα κελί, έτρωγε λίγο ψωμί και έπινε λίγο νερό κάθε δύο ημέρες και προσευχόταν λέγοντας συνέχεια την φράση: « Κύριε ο Θεός μου, ο πλάσας με, ελέησον με κατά το μέγα σου έλεος ».
Μετά από τρία χρόνια ο αββάς Σεραπίωνας πήγε στον Μέγα Αντώνιο για να τον ρωτήσει εάν ο Θεός έκανε δεκτή την μετάνοια της Ταϊσίας. Διηγήθηκε στον Άγιο Αντώνιο όλο τον βίο της και ο Αντώνιος κάλεσε τους μοναχούς που είχε κοντά του να κλειστούν στα κελιά τους και να κάνουν προσευχή για να τους πληροφορήσει ο Κύριος σχετικά με την Ταϊσία.
Τότε στον Παύλο, το μεγαλύτερο των μαθητών του αγίου Αντωνίου, φανερώθηκε οπτασία στην οποία είδε στον ουρανό ένα στρωμένο κρεβάτι λαμπρό, επάνω ένα αμάραντο στέφανο και τρεις παρθένους με λαμπάδες γύρω από το κρεβάτι και συλλογίστηκε ότι για τον άγιο Αντώνιο ετοιμάζεται αυτή η δόξα. Τότε άκουσε φωνή η οποία του έλεγε ”Δεν είναι, Παύλε, του πατέρα σου Αντωνίου ο στέφανος, αλλά της Ταϊσίας, της πρώην πόρνης”. Με αυτό τον τρόπο πληροφορήθηκαν ότι έγινε δεκτή η μετάνοια της πρώην πόρνης από τον Θεό. Ο Σεραπίων επέστρεψε στο μοναστήρι όπου βρίσκονταν η αγία και την κάλεσε να βγει από το κελί όπου ήταν κλεισμένη γιατί ο Θεός έκανε δεκτή την μετάνοιά της. Η δε μακαρία του λέγει: ”Τίμιε πάτερ, σ’ ολόκληρη τη διαμονή μου στο κελλί είχα συνεχώς το φορτίο των αμαρτιών στη σκέψη μου”. Κι ο αββάς της αποκρίνεται: ‘‘Ο ταπεινός λογισμός σου ευαρέστησε τον Θεό”. Δεκαπέντε ημέρες έζησε η αγία Ταϊσία μετά την έξοδο από το κελί της και η ψυχή της πέταξε προς τον Κύριο.

[toula]

Να μη σταματούμε να ζητάμε τις πρεσβείες των Αγίων για τη σωτηρία μας.
Δεν είναι καθήκον, είναι ανάγκη ψυχής.
Να μη σταματούμε να ζητάμε τις πρεσβείες των Αγίων για τη σωτηρία μας.
Όσα και αν έχουμε, όσο και αν λυπούμε τον Χριστό μας, εκφράζει ελπίδα και εμπιστοσύνη να ζητούμε συνεχώς το Θείον Αυτού Έλεος.
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης
www.dogma.gr