Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κάποιο πάθος φέρει ταραχή στην καρδιά σου;
Χάνεις την ειρήνη σου και ξεστομίζεις λόγια θυμού και αδικίας εναντίον του πλησίον σου; Μη μείνεις ούτε λεπτό παραπάνω σε αυτή τη φθοροποιό κατάσταση.
Πέσε ευθύς στα γόνατα και εξομολογήσου την αμαρτία σου στο Άγιο Πνεύμα, λέγοντας από τα βάθη του είναι σου: «Ώ Πνεύμα Άγιο, σε λύπησα ο άθλιος με το πνεύμα της απειθείας μου, του πάθους μου».
Και κατόπιν πες, με όλη σου την καρδιά και με βεβαιότητα για την πανταχού παρουσία του Αγίου Πνεύματος, την ευχή της Εκκλησίας: «Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν εμοί και καθάρισόν με από πάσης κηλίδος και σώσον, Αγαθέ, την ψυχήν μου». Τότε η ψυχή σου θα πλημμυρίσει από ταπείνωση, ειρήνη και ευλάβεια.
(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 53)

[toula]

Λόγοι του Αγίου γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτη
– Η μεγαλύτερη δοκιμασία των άλλων είναι το καλύτερο φάρμακο για μας. Εγώ, ό,τι κι αν έχω, όταν σκέπτωμαι πώς υποφέρουν αυτοί οι άνθρωποι, λέω “δόξα τω Θεώ”. Θα μπορούσα να είμαι και εγώ ένας παράλυτος και να μην μπορώ να κουνηθώ καθόλου. Τι θα έκανα τότε; Δόξα τω Θεώ, τώρα είμαι σαν βασιλιάς.
– Να ζης τον πόνο σου σαν να μην υπάρχη.
– Όσο περισσότερο κοπιάζεις, τόσο περισσότερη χαρά και περισσότερη χάρι θα πάρεις από τον Θεό.
– Όταν ο Θεός δώση την αγάπη του σε μία ψυχή, αυτή δεν αντέχει, πέφτει κάτω. Τότε δεν ζητά τίποτε άλλο. Θέλει να αφήση τα πάντα και να κλεισθή σε μία σπηλιά.
– Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η προσβολή από δαιμονική ενέργεια είναι τρόπον τινά δώρο του Θεού προς τον αμαρτάνοντα, για να μετανοήση, να ταπεινωθή και να σωθή. Όταν όμως υπάρχη τελεία πόρωση και αμετανοησία, τότε δεν προσβάλλεται από τον διάβολο, διότι βλέπει ο Θεός την τελεία πόρωσή του.
– Ένας φοιτητής πήγε και έμεινε τριάμισι χρόνια στην Ινδία, ασχολήθηκε με διάφορες θρησκείες και με την μαγεία. Έψαχνε να βρη πού βρίσκεται η αλήθεια με τις θρησκείες κ.ά. Τελικά επισκέφθηκε ένα μάγο με μεγάλη φήμη και άκουσε έκπληκτος να του λέη: “Τι ήρθες εδώ; Αυτό που ζητάς θα το βρεις στην Ορθοδοξία· εκεί είναι το φως. Να πας στο Άγιον Όρος και να διαβάσης Φιλοκαλία. Εκεί θα βρεις αυτό που ζητάς”. Τάχασε, δεν περίμενε να ακούση από έναν μάγο αυτά. Επέστρεψε στην Ελλάδα, ήρθε στο Άγιον Όρος και μου τα διηγήθηκε όλα.
– Ανάλογα με την κατάσταση που βρίσκεται ο άνθρωπος, ο πειρασμός του φέρνει και τους λογισμούς.
– Για να πάψη το εργοστάσιό μας (δηλαδή ο νους μας) να παράγη κακούς λογισμούς, πρέπει να λείψη η πονηριά. Τότε ο άνθρωπος έχει πνευματική υγεία.
– Είναι ανάγκη να βάλη ο άνθρωπος Χριστό μέσα του, αλλοιώς είναι κολοκύθι.
– Ο πιο εύκολος και σύντομος δρόμος είναι η υπακοή. Στην υπακοή η χάρις καθοδηγεί.
– Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν δοκιμασίες από τον Θεό, αλλά μπαίνει και ο διάβολος και τα κάνει πιο μαύρα. Εκείνο είναι το δύσκολο.
– Όταν εργάζεσθε, τα χέρια να είναι στην δουλειά και ο νους στον Θεό.
– Αν κανείς γνωρίζη το σφάλμα του, είναι η μισή προκοπή. Μεγάλο καλό είναι, όταν αναγνωρίζη κανείς την αδυναμία του και όταν προσπαθή να διορθωθή. Αυτός είναι καλύτερος από κείνον που κάνει πολύ αγώνα, αλλά δεν αναγνωρίζει όμως τις αδυναμίες του.
– Αν λέγαμε συνεχώς την ευχή και είχαμε το νου μας εκεί, οι σαρκικοί λογισμοί δεν θα μπορούσαν να μας κάνουν κακό.
– Πρέπει η καρδιά μας να πονά για κάθε αμαρτία, αλλοιώς εύκολα την ξανακάνουμε.
– Να προσευχώμαστε για τους άλλους. Τότε στέλνει την χάρι του ο καλός Θεός.
– Αν θέλουμε να μάθουμε το θέλημα του Θεού για ένα θέμα, θα κάνουμε προσευχή και θα ρωτάμε τους πατέρες μας.
– Το παν στην πνευματική ζωή είναι ο καλός λογισμός.
– Όταν αγωνιζώμαστε για να νικήσουμε ένα πάθος και δεν φεύγη, σημαίνει ότι έχουμε εγωισμό ή κατακρίνουμε.
– Να μάθουμε το τυπικό του Παραδείσου, που είναι η αδιάλειπτη προσευχή.
(από το βιβλίο: “Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορειτική παράδοση”)

[toula]

«Θα παντρευτώ όταν είμαι έτοιμος.»
«Θα γίνω γονιός όταν είμαι έτοιμη.»
«Θα πλησιάσω τον Θεό όταν τακτοποιηθώ μέσα μου.»
Μερικές φορές αυτή η «ετοιμότητα» δεν είναι τίποτε άλλο
παρά ο φόβος μας που ντύθηκε ως "ωριμότητα"
Δεν ωριμάζεις πριν από τη ζωή. Ωριμάζεις μέσα της.
Δεν μαθαίνεις πρώτα να αγαπάς και μετά αγαπάς.
Αγαπώντας μαθαίνεις ποιος είσαι.
Δεν βρίσκεις πρώτα τον αληθινό εαυτό σου και μετά ξεκινάς.
Ο εαυτός γεννιέται μέσα στη σχέση, στην ευθύνη, στην απόφαση.
Και δεν θεραπεύεσαι πάντα κοιτάζοντας την πληγή σου.
Μερικές φορές θεραπεύεσαι όταν βρίσκεις κάτι που αξίζει περισσότερο από αυτήν.
Η ζωή δεν περιμένει να γίνεις έτοιμος.
Γιατί ίσως αυτό που περιμένεις να γίνεις πριν ζήσεις, μπορεί να γεννηθεί μόνο αν αρχίσεις επιτέλους να ζεις.
— π. Λίβυος —

[toula]

Διαπιστώνουμε αρκετές φορές ότι οι πιστοί γονείς έχουν μια υπερβολική αγωνία μην τυχόν τα παιδιά τους έχουν κάποια πνευματική πτώση. Με αυτή τη σκέψη της πνευματικής προστασίας, φτάνουν πολλές φορές σε ακρότητες.
Δεν λέω να μην δώσουμε μια εν Χριστώ αγωγή στα παιδιά, άλλο όμως αυτό κι άλλο τα άκρα που μπορεί να οδηγήσουν τα παιδιά σε επικίνδυνους δρόμους.
Οι πιο πολλοί από αυτούς τους πιστούς γονείς, διακατέχονται από έναν φόβο, να μην αμαρτήσουν τα παιδιά τους, που στο βάθος είναι ένας φόβος να μην χαλάσει η εικόνα της οικογένειάς τους στην κοινωνία. Το γνωστό σε όλους κλισέ: «Πρόσεξε μην το κάνεις αυτό! Τι θα πει ο κόσμος! Θα μας κάνεις ρεζίλι».
Σε αυτή την κατάσταση υποβόσκει και μια δαιμονική έπαρση: «Τα παιδιά μας δεν έχουν κινητά όπως τα άλλα παιδιά», «Εμένα ο γιος μου δεν ασχολείται με παιχνίδια στον υπολογιστή ή σε κονσόλες. Πάει να παίξει σε φίλους τους κατ’ οικονομία», «Αν η κόρη μου, μου ζητήσει να βγει με μια παρέα που θα έχει μέσα αγόρια, δεν την αφήνω για να μην παρασυρθεί και έχουμε καμιά σχέση.»
ΚΑΓΚΕΛΑ ΠΑΝΤΟΥ! Όπως λέει και ένα γνωστό τραγούδι. Παιδιά που μεγαλώνουν σε μια γυάλα και μάλιστα στο όνομα του Χριστού! Με ένα υφάκι ότι τα δικά μας παιδιά είναι τα καλύτερα ενώ τα άλλα είναι τα αμαρτωλά.
Εν τω μεταξύ με το ζόρι σέρνουν τα παιδιά στην εξομολόγηση λες και τα πάνε στον ανακριτή, ενώ την Κυριακή έχει τράβηγμα βίαιο πολλές φορές από το κρεββάτι για να πάμε στην εκκλησία διότι: «Έτσι πρέπει!».
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Οι γονείς αυτοί όταν μεγαλώσουν έρχονται στα εξομολογητήρια και λένε ότι τα παιδιά πλέον δεν θέλουν εκκλησία, παπάδες και Ιερά Μυστήρια. Ομολογούν μετά δακρύων ότι τα έχουν πλέον χάσει και ευτυχώς κάποιοι από αυτούς εξομολογούνται ότι φταίνε οι ίδιοι από τις πιέσεις που τους ασκούσαν τόσα χρόνια με τα αυστηρά όχι και μη.
Στην Εκκλησία δεν ακρωτηριάζουμε την ελευθερία, ούτε δημιουργούμε κάγκελα στις ζωές των ανθρώπων. Παιδαγωγούμε την ελευθερία εν Χριστώ κι από εκεί και πέρα ο καθένας είναι ελεύθερος θεληματικά να πράξει ό,τι επιθυμεί. Λέμε στα παιδιά να αποφύγουν το σκοτάδι, αλλά δεν τους λέμε ότι αν ανάψουν το φως το σκοτάδι δεν μπορεί να γεννηθεί!
Τα παιδιά μας τα μεγαλώνουμε με αγάπη, προσευχή και παράδειγμα και προσπαθούμε να παιδαγωγήσουμε την ελευθερία τους με διάλογο, ενημέρωση και ποιοτική πνευματική σύνδεση που έχουμε αναπτύξει μαζί τους. Από εκεί και πέρα το παιδί μας είναι ελεύθερο να κάνει τις επιλογές του.
Να έχει υπολογιστή, αλλά να ξέρει πώς να τον χειρίζεται, να βάζει όρια στο τι ανεβάζει στα κοινωνικά δίκτυα αλλά και στην ψυχαγωγία επίσης. Να μιλήσουμε και να ενημερώσουμε τον έφηβο για τη σωστή χρήση, την προσοχή στα προσωπικά δεδομένα, τους κινδύνους και τις επικίνδυνες συμπεριφορές. Το όχι σε όλα αδιακρίτως θα οδηγήσει το παιδί σε έναν κοινωνικό αποκλεισμό και δυσάρεστες συνέπειες. Φυσικά το ‘όχι’ θα πρέπει αν ειπωθεί σε μικρές ηλικίες, μετά σιγά σιγά πάμε αναλογικά στη σωστή διαχείριση των πραγμάτων.
Έχουμε ακούσει και το απίστευτο: «Εμένα το παιδί μου δεν μιλάει με κανέναν στο διάλειμμα, ούτε κάνει παρέα με άλλα παιδάκια για να μπορεί να προστατευτεί πνευματικά». Απλά το παιδί σας έχει πρόβλημα κι εσείς ως γονιός επίσης, αλλά δεν το έχετε πάρει χαμπάρι και βαπτίζετε το πρόβλημα ως πνευματικότητα.
Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αρνείται τον κόσμο, αλλά προσπαθεί να είναι το άλας της γης και να δίνει με διάκριση, μια μαρτυρία αγάπης μέσα στον κόσμο ώστε να μεταμορφώνεται ο κόσμος εν Χριστώ.
Για να μην μιλήσουμε για τη φρικτή φράση: «Να είσαι καλό παιδί διότι μόνο τα καλά παιδιά αγαπάει ο Θεούλης».
Τα παιδιά δεν είναι δικά μας, ανήκουν στον Θεό. Εμείς απλά θα προσπαθήσουμε να παιδαγωγήσουμε την ελευθερία τους με το παράδειγμά μας, την προσευχή μας και με λίγα λογάκια. Μέχρι εκεί. Από εκεί και πέρα τα παιδιά μεγαλώνοντας θα κάνουν τις επιλογές τους, είτε μας αρέσουν είτε όχι. Από τη στιγμή που τα πάντα τα αναλαμβάνει ο Χριστός εμάς δεν μας πέφτει λόγος.
Δεν θα πάει το παιδί μας στην κόλαση ούτε θα γίνει serial killer επειδή έπαιξε ένα παιχνίδι στον υπολογιστή με τους φίλους του ή χρησιμοποιεί σωστά τα social media.
Να υποθέσω ότι τα παιδιά μας γνωρίζουν πως τα μαχαίρια στην κουζίνα τα έχουμε για να κόβουμε το ψωμί, τα φρούτα και το κρέας και όχι για να σκοτώνουμε ανθρώπους.
Φυσικά υπάρχουν καταστάσεις που θα πούμε το όχι οριζόντια και κάθετα, σε αυτή λοιπόν την περίπτωση έχετε μια άλλη αρετή να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους θέση και αυτή δεν είναι άλλη από τη διάκριση.
Ας μην βάζουμε τα παιδιά ούτε σε γυάλες, ούτε σε κλουβιά. Ας τους δείξουμε βιωματικά τον δρόμο της εν Χριστώ ζωής δείχνοντας και ενημερώνοντάς τα για τους κινδύνους και τις δυσκολίες. Από εκεί και πέρα ας τους δώσουμε τα κλειδιά των επιλογών, αλλά ποιες πόρτες θα ανοίξουν ας το επιλέξουν τα ίδια τα παιδιά. Με το ζόρι να ακολουθήσουμε τον Χριστό, δεν γίνεται. Μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος είπε: «Όστις θέλει», μια πρόσκληση στην ελευθερία του ανθρώπου.
Ποτέ δεν θα κάνω την τελική επιλογή για το παιδί μου, θα το μάθω τον τρόπο και τα κριτήρια να επιλέγει, αλλά την πόρτα θα την ανοίξει το ίδιο το παιδί με αίσθημα ευθύνης και ωριμότητας. Μην ξεχνάμε, το θέμα δεν είναι αν θα πέσεις, αλλά να μπορείς να σηκωθείς και να πιάσεις το χέρι του Κυρίου όταν είσαι βυθισμένος στα κύματα της αμαρτίας.
Καλές παιδαγωγικές διαδρομές.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

[toula]

Η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο και όχι δικαστήριο των ψυχών.
Δεν καταδικάζει για τα αμαρτήματα, αλλά παρέχει συγχώρηση των αμαρτημάτων.
Με τη μετάνοια σβήνουμε κάθε αμαρτία στο άπειρο πέλαγος της φιλανθρωπίας του Θεού.
Όσοι είναι όρθιοι, ας απλώσουν φιλάδελφα το χέρι τους στους πεσμένους.
Όσοι βαδίζουν σταθερά στο δρόμο της σωτηρίας, ας προσελκύσουν κι εκείνους που τριγυρνούν στις γκρεμοτοπιές της απώλειας.
Ας μη νοιαζόμαστε μόνο για το συμφέρον μας, αλλά και για την ωφέλεια των αδελφών μας…
Όλοι φοβόμαστε την επίγεια δυστυχία, κανένας δεν τρέμει την αιώνια κόλαση.
Άφατη είναι η οδύνη της ψυχής μου για την πώρωσή μας.
«Ποιος μπορεί να κάνει το κεφάλι μου πηγάδι με νερό και τα μάτια μου πηγές δακρύων, για να κλαίω το λαό μου τούτο μέρα και νύχτα;» ( Ιερ. 9:1 ) …
Ω, αν μπορούσατε να καταλάβετε και τον δικό μου πόνο, αν μπορούσατε να δείτε τη φωτιά που καίει την καρδιά μου, θα διαπιστώνατε πως υποφέρω πολύ περισσότερο από τη νιόπαντρη, που χάνει τον άνδρα της, κι από τον πατέρα, που χάνει τον γιο του.
Υποφέρω, γιατί η ζωή σας είναι γεμάτη ψεύδη και συκοφαντίες , διαμάχες και μίση, αδικίες και κλοπές , μοιχείες και ασέλγειες, κακουργίες και φόνους.
Υποφέρω, γιατί και όσοι από σας δεν διαπράττουν τέτοια αμαρτήματα, πέφτουν καθημερινά στην κατάκριση και στην καταλαλιά.
Νομίζουν πως είναι χριστιανοί, αλλά δεν φροντίζουν να είναι ευάρεστοι στο Χριστό, δεν προσέχουν τον εαυτό τους, δεν αφοσιώνονται στην θεραπεία της ψυχής τους.
Με τους άλλους ασχολούνται, τους άλλους κρίνουν, τους άλλους καταδικάζουν σαν αμείλικτοι δικαστές… Έχεις τόσα ελαττώματα.
Γιατί ασχολείσαι με τα ελαττώματα του αδελφού σου;
«Πως μπορείς και βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδελφού σου και δεν νιώθεις ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι;
Πώς θα πεις στον αδελφό σου: Άφησέ με να σου βγάλω το δοκάρι στο δικό σου μάτι;
Υποκριτή!
Βγάλε πρώτα από το μάτι σου το δοκάρι, και τότε θα δεις καθαρά και θα μπορέσεις να βγάλεις το σκουπιδάκι από το μάτι του αδελφού σου». (Ματθ. 7:3-5)
Κανένας δεν είναι πραγματικά ελεύθερος και χαρούμενος, παρά μόνο εκείνος που ζει για τον Χριστό.
Αυτός ξεπέρασε όλα τα κακά και δεν φοβάται τίποτα!
Ας έχουμε υπομονή σε όλες τις θλίψεις που μας έρχονται είτε από τους δαίμονες, είτε από τους ανθρώπους είτε και από φυσική ασθένεια του σώ­ματος, και ας ευχαριστούμε πάντοτε τον Θεό σε ό­σα μας ακολουθούν είτε καλά, είτε κακά.
Διότι και ο άγιος Χρυσόστομος υπέμεινε μετά χαράς τις εξο­ρίες, τις οποίες του έκαμαν, και σε όλα ευχαριστού­σε τον Θεό, συνηθίζοντας να λέγη πάντοτε αυτό το αξιομνημόνευτο λόγιο:
«Δόξα τω Θεώ πάντων ένε­κεν” ου γαρ παύσομαι τούτο επιλέγων αεί επί πάσί μοι τοις συμβαίνουσιν».
Και αυτόν τον λόγο αφού είπε τελευταίο, παρέδωσε την αγία του ψυχή.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
(Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτου)

[toula]

«Των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν, οι κερατάδες», που λέει κι ο Παπαδιαμάντης.
Λοιπόν. Ν’ αγαπάει μόνο εμάς!
Ήταν ένας παπάς, λέει κι ο Παπαδιαμάντης, παλιά εδώ, ψάλτης μάλλον, στην Αθήνα, κι όταν έλεγαν την παράκληση «Άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων», αυτός προσέθετε «των μη προσκυνούντων», οι κερατάδες, την εικόνα σου την σεπτήν!»
Έτσι, για να δείξει ότι είχε… Ωραίο! Δεν πειράζει! Σιγά!
Η Παναγία θα γέλαγε. Έτσι. Έτσι!
Ε, ακριβώς αυτό που θέλουμε και πάρα πάνω απ’ ό,τι νομίζουμε πως θελουμε, το κάνει και το προσφέρει ο Αφέντης ο Χριστός. Ο Οποίος έδωσε το αίμα Του και τη ζωή Του για μας.
Και μας ηγάπησε εις τέλος.
Δεν υπάρχει πια άλλη αγάπη. Εντελώς.
Πώς το λέμε σήμερα; Εντελώς. Εντελώς!
Μέχρι τέρμα.
Μας ηγάπησε εις τέλος! Κι έδωσε το αίμα Του και τη ζωή Του.
Αυτό είναι φιλία και αγάπη.
Να θυσιάσομε τη ζωή μας, τον εαυτό μας, να δώσουμε την ψυχή μας, το είναι μας, για τους φίλους μας.
Κι ο Ιησούς λέει τους Αποστόλους και τους Χριστιανούς όλους πώς; Φίλους!
«Υμείς φίλοι μου εστέ».
Κι ακόμα, πώς τους λέει τους Αποστόλους κυρίως; Αδελφούς. Αδελφούς!
Έτσι δεν είπε με τον Αρχάγγελο της Αναστάσεως, στις Μυροφόρες γυναίκες; «Είπατε τοις αδελφοίς μου και τω Πέτρω;», «Τοις αδελφοίς μου!»
«Τοις αδελφοίς μου!»
Είμαστε αδελφοί του Ιησού Χρίστου. Είμαστε φίλοι του σου Χρίστου, αδελφοί και πατέρες.
Τι τιμή! Τι δόξα! Τι χαρά!
Τι μεγαλείο και τι αποθέωση! Αποθέωση!
Γιατί, με τον Ιησού Χριστό, τα Πάθη, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του, τι έγινε;
Αποθέωση της ανθρωπίνης φύσεως!
Του Ιησού και του ανθρώπου.
Ανέβασε τον άνθρωπο ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού!
π. Ανανίας Κουστένης.

[toula]

Στις ημέρες μας, εκαλύφθη η αλήθεια του Θεού. Η αλήθεια της Εκκλησίας.
Η αλήθεια των αγίων. Η αλήθεια της συνειδήσεώς μας.
Και επικρατεί σκοτάδι.
Κι όταν εσταύρωσαν τον αναμάρτητο, έπεσε σκοτάδι! Αλλά, μέσα απ’ αυτό το σκοτάδι, ξεπρόβαλε το φως της Εκκλησίας.
Το φως της αλήθειας.
Το φως του Χριστού. Κι αναστάτωσε τις ψυχές και τις συνειδήσεις.
Αρχιμανδρίτης Ανανιας Κουστενης.

[toula]

– Γέροντα, τί είναι η δικαιοκρισία του Θεού;
– Η δικαιοκρισία του Θεού είναι η μακροθυμία, η οποία έχει μέσα και την ταπείνωση και την αγάπη. Ο Θεός είναι πολύ δίκαιος, αλλά και πολυεύσπλαχνος, και η ευσπλαχνία Του νικάει την δικαιοσύνη Του.
Θα σού πω ένα παράδειγμα, για να καταλάβης.
Αν κάποιος άνθρωπος δεν είχε την ευκαιρία να ακούση ποτέ για τον Θεό, αυτός δεν θα κριθή σύμφωνα με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αλλά σύμφωνα με την κατάσταση στην οποία θα βρισκόταν, αν είχε γνωρίσει τον Θεό.
Γιατί αλλιώς δεν θα ήταν δίκαιος ο Θεός.
Η θεία δικαιοσύνη έχει δικούς της μαθηματικούς όρους· το ένα κι ένα άλλοτε κάνουν δύο και άλλοτε δύο εκατομμύρια.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου- Πνευματικός Αγώνας, Λόγοι Γ’,σελ. 100, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” Σουρωτή Θεσσαλονίκης

[toula]

Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ημέρες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση.
Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στο Θεό.
Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει:
«Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι… ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24).
«Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51).
Παρόμοιες λοιπόν εκφράσεις μπορούμε να αναφέρουμε πολλές.
Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει;….
Η Εκκλησία οφείλει να φέρει στον κόσμο όχι μόνο την πίστη στην ανάσταση, αλλά και τη βεβαιότητα γι’ αυτήν. Τότε περιττεύει η απαίτηση για οποιεσδήποτε άλλες ηθικιστικές διδασκαλίες.
Αποσπάσματα από:(Αρχιμ. Σωφρονίου(Σαχάρωφ) «Το Μυστήριο της χριστιανικής ζωής», σ.180-189. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου – Έσσεξ 2010)

[toula]

Να μιλήσεις στην Παναγία όπως μιλάς στη μάνα σου.
Όχι με τυπικά λόγια.
Όχι με «θρησκευτικό καθήκον.»
Αλλά με εκείνη την ανάγκη της ψυχής που ψιθυρίζει μέσα σου:
«Μητέρα, είσαι εκεί;»
Να της μιλήσεις όπως μιλάει το πληγωμένο παιδί.
Χωρίς ντροπή. Χωρίς φόβο.
Χωρίς να κρύβεσαι.
Πες της όσα δεν τόλμησες να πεις σε κανέναν.
Πες της ακόμα κι αυτά που δεν ξέρεις πώς να τα εκφράσεις.
Εκείνη καταλαβαίνει πριν μιλήσεις.
Μην προσευχηθείς για να πάρεις.
Προσευχήσου για να ακουμπήσεις την ψυχή σου στα χέρια της.
Δώσε της την ανησυχία, τον κόπο, τον πόνο σου.
Και πες με απλότητα:
«Παναγία μου, δεν τα καταφέρνω μόνος.
Μαζί Σου όλα μαλακώνουν.»
Δεν θέλει πολλά Εκείνη!
Μονάχα μια καρδιά που να χτυπά αληθινά!
Ένα βλέμμα που να Την αναζητά!
Ένα στόμα που να Της ψιθυρίσει:
«Μείνε κοντά μου, Μάνα μου!
Αυτό μου αρκεί!»
Και να θυμάσαι:
Όταν Την έχεις δίπλα σου,
η ψυχή σου δεν είναι ποτέ μόνη.
Όταν Την φωνάζεις με πίστη,
ο Ουρανός γέρνει κοντά σου και σε σκεπάζει με Χάρη!
Αγία Αικατερίνη
Σινά.