Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η μυστική σημασία των θαυμάτων του Χριστού
Μερικά από τα θαύματα του Κυρίου μας είχαν μια μυστική σημασία. Μα αυτό δεν σημαίνει πως τα θαύματα αυτά δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο σκοπό. Αντίθετα μάλιστα. Υποδήλωναν μια ευεργεσία γενική• για όλους• που ήταν πια καιρός να εκχυθή σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ένα τέτοιο θαύμα ήταν η ξήρανση της άκαρπης συκής.
α. η ξήρανση της άκαρπης συκής
Η άκαρπη συκιά ήταν πλούσια σε φύλλα. Μόνο σε φύλλα[31]. Για το δένδρο αυτό η αγία Γραφή, στην διήγηση για την πτώση των πρωτοπλάστων πατέρων, μας λέγει πως η συκιά ήταν ένα από τα δένδρα του Παραδείσου[32]. Από αυτό επήραν ο Αδάμ και η Εύα φύλλα για να κρύψουν την γύμνωσή τους. Πριν πέσουν στην αμαρτία, οι προπάτορές μας δεν είχαν καθόλου αισθανθή πως ήσαν γυμνοί. Δεν την αισθάνονταν τότε την γυμνότητά τους. Τους την έδειξε μετά η αμαρτία. Αυτό μας λέει, πως πρέπει να είναι σωστή η άποψη των αγίων πατέρων, που μας λένε πως ο απαγορευμένος καρπός ήταν σύκο. Κατευθυνόμενος προς την Ιερουσαλήμ ο Κύριος, μας λέγει το Ευαγγέλιο, επείνασε. Και επήγε σε μια συκιά. Μα δεν βρήκε σ’ αυτήν καρπό. Και δίκαια δεν βρήκε. Γιατί τον ζητούσε παράκαιρα. Παράκαιρα είχε αφήσει τον Εαυτό Του ο Κύριος και να αισθανθή την πείνα[33]. Το έκαμε, για να δείξη, ότι η επιθυμία των προπατόρων να φάνε τον απαγορευμένο καρπό δεν ήταν σωστή• ήταν παράκαιρη. Γι’ αυτό επήγε στη συκιά παράκαιρα, εποχή που δεν ήσαν καιρός σύκων. Γι’ αυτό επείνασε παράκαιρα. Επειδή ήλθε να άρη και να διορθώση όλες μας τις κακές επιθυμίες. Και να τις σβήση.
Επήγε λοιπόν ο Κύριος στην συκιά. Μα δεν βρήκε σ’ αυτήν καρπό. Ευρήκε μόνο φύλλα. Και καταπράσινα. Αλλά δεν συγκινήθηκε από αυτά. Και καταδίκασε την άκαρπη συκιά. Και την καταράσθηκε. Όχι μόνο την ακαρπία της. Καταράστηκε ολόκληρο το δένδρο. Και η συκιά ξεράθηκε. Και ο Χριστός στην θέση της εφύτευσε ένα άλλο δένδρο• ή (όπως λέγει η Γραφή) ένα άλλο «ξύλο»: το ξύλο του Σταυρού, που το είχε ετοιμάσει να γίνη το όργανο της σωτηρίας μας.
Το ξύλο-όργανο πτώσης και απώλειας εξηράνθη. Το εξήρανε η εντολή του Κυρίου και Σωτήρα μας. Το θαύμα αυτό, θαύμα γεμάτο σημασία μυστική, ο Κύριος το ετέλεσε μπροστά στους μαθητές του μόνο• μπροστά στους αγίους Αποστόλους μόνο• μπροστά μόνο σ’ εκείνους, που ευδόκησε να τους αποκαλύψη τα βάθη του Πνεύματος.
Το θαύμα αυτό έγινε λίγο πριν ο θεάνθρωπος λυτρωτής μας αρχίση το πιο μεγάλο Του έργο, πριν μας ελευθερώση από τα δεσμά της αμαρτίας και του διαβόλου με τα πάθη Του και τον Σταυρό Του• λίγο πριν ανεβή στον Σταυρό• λίγο πριν φυτεύση το ξύλο του Σταυρού• και το αναδείξη ξύλο ζωής.
Ανάλογα βαθειά είναι η σημασία και πολλών άλλων θαυμάτων, που έκαμαν ο Κύριος και οι Απόστολοι. Ας ιδούμε ένα ακόμη θαύμα διηγηματικά.
β. η θεραπεία του παραλυτικού
Έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε στόχο να προκαλέση καμμιά απολύτως ευεργεσία σε κανέναν.
Ας το ιδούμε λίγο διηγηματικά.
Και τότε έφεραν έναν παραλυτικό[34], κατάκοιτο. Εκείνοι που τον έφεραν, βλέποντας τον συνωστισμό και το πλήθος, τον ανέβασαν στη στέγη. Και αφού άνοιξαν ένα άνοιγμα, τον κατέβασαν από εκεί με το κρεβάτι μπροστά στον Κύριο. Ο εύσπλαγχνος Κύριος, όταν είδε την ενέργειά τους αυτή – καρπό της πίστης τους – είπε στον παραλυτικό: «τέκνον αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Εκεί όμως ευρίσκοντο και μερικοί γραμματείς. Αυτοί ήξεραν το Νόμο με το νι και με το σίγμα. Και επειδή τους έκαιγε το μίσος και ο φθόνος κατά του Θεανθρώπου, ακούγοντας τα λόγια αυτά, επιάστηκαν από αυτά και είπαν: «Τα λόγια αυτά είναι βλάσφημα! Γιατί ποιος μπορεί να συγχωρή αμαρτίες εκτός από ένα και μόνον, τον Θεό;». ο καρδιογνώστης Κύριος, όταν είδε τι διελογίζοντο, είπε: «τι ταύτα διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμών; τι εστιν ευκοπώτερον; ποιο είναι για σας πιο εύκολο; ειπείν τω παραλυτικώ; Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι; ή ειπείν• έγειρε και άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει;». Με άλλα λόγια ο Χριστός τους είπε: Όταν ξέρη, πως δεν υποχρεωθή να αποδείξη τα λόγια του με έργα, ακόμη και ένας υποκριτής, ένας απατεώνας, εύκολα το ξεφουρνίζει το: «Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Όμως εγώ δεν λέω κούφια λόγια. Για να το ιδήτε, «ότι εξουσίαν έχει ο Υιός του Ανθρώπου» να συγχωρή τις αμαρτίες «επί της γης» – λέγει στον παραλυτικό: «Σοι λέγω, άρον τον κράββατόν σου και ύπαγε εις τον οίκον σου». Και αυτοστιγμεί ο παραλυτικός έγινε καλά. Και γερός πια, επήρε το κρεββάτι του και βγήκε από το σπίτι εκείνο μπροστά στα μάτια όλων.
Το θαύμα αυτό είναι γεμάτο από τη θεία σοφία και αγαθότητα. Στην αρχή ο Κύριος έδωσε στον πάσχοντα ένα πνευματικό δώρο, μη ορατό με τα μάτια τα αισθητά, αλλά πολύ ουσιαστικό: την άφεση των αμαρτιών του. Όταν ο Κύριος είπε, πως συγχωρεί τις αμαρτίες του παραλυτικού, οι παρόντες λόγιοι ιουδαίοι έκαμαν άθελά τους διακήρυξη, ότι τέτοιο δώρο μπορεί να δώση ένας και μόνος, ο Θεός. Με την απάντηση που τους έδωσε ο Κύριος, δίνει μια νέα απόδειξη ότι είναι πράγματι ο Θεός. Γιατί στο τέλος, το πνευματικής φύσης δώρο Του και η πνευματικής φύσης απόδειξη ότι είναι Θεός, επισφραγίστηκαν με ένα υλικής φύσης δώρο Του και μια υλικής φύσης απόδειξη: με την σε μια στιγμή πλήρη θεραπεία τους ασθενούς.
Ο άγιος ευαγγελιστής Μάρκος στο τέλος του Ευαγγελίου του γράφει: Οι απόστολοι μετά την Ανάληψη του Κυρίου «εκήρυξαν πανταχού τον λόγον, του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος δια των επακολουθούντων σημείων»[35] δηλ. με τα θαύματα που εγίνοντο με τον λόγον των αποστόλων. Την ίδια αυτή σκέψη εξέφρασαν και όλοι οι απόστολοι στην προσευχή που έκαμαν μετά τις απειλές που άκουσαν στο Συνέδριο των Ιουδαίων, που τους απαγόρευε να κηρύττουν και να κάνουν θαύματα στο όνομα του Χριστού! Είπαν: «Κύριε, δώσε σε μας τους πιστούς δούλους Σου, να κηρύττωμε τον λόγο Σου με παρρησία και θάρρος. Ενίσχυσέ μας με το να απλώνης το χέρι Σου και να κάνης Συ μέσω ημών διάφορες θεραπείες και άλλα σημεία και θαύματα στο όνομα του αγίου Υιού σου Ιησού»[36].
Τα σημεία εγίνοντο για να βοηθούν τους ανθρώπους να δεχθούν το λόγο του Θεού. Το κύριο ήταν ο λόγος.
Τα σημεία απλώς μαρτυρούσαν τη δύναμη και την αξία του λόγου[37]. Εκεί που εγίνετο δεκτός, τα σημεία ήσαν περιττά. Αυτό εξηρτάτο, από το αν απέδιδαν οι ακροατές στο λόγο την αξία που του ανήκε. Τα σημεία είναι η συγκατάβαση του Θεού στην ανθρώπινη ασθένεια.
Αλλιώς ενεργεί ο λόγος και αλλιώς ενεργούν τα σημεία. Ο λόγος ενεργεί στον νου και στην καρδιά άμεσα. Τα σημεία ενεργούν στον νου και στην καρδιά μέσω των σωματικών αισθήσεων. Τα επακόλουθα του λόγου, που ενέργησε άμεσα, είναι πολύ πιο δυνατά και πιο σαφή από τα επακόλουθα, που δημιουργεί στον νου η ενέργεια των θαυμάτων. Και όταν ενεργούν και τα δυο μαζί, λόγος και θαύματα, τότε η ενέργεια των θαυμάτων περνάει σχεδόν απαρατήρητη λόγω της πλούσιας ενέργειας του λόγου. Αυτό φαίνεται ολοκάθαρα στις διηγήσεις του Ευαγγελίου. Ο Νικόδημος είχε επηρεασθή από τα σημεία και ωνόμαζε τον Κύριο «διδάσκαλο και απεσταλμένο του Θεού»[38]. Αντίθετα στον απόστολο Πέτρο ενέργησε ο λόγος του Θεού. Και για αυτό διεκήρυξε, ότι ο Κύριος είναι «ο Χριστός, ο Υιός του Θεού». Του είπε: «Κύριε, ρήματα ζωής αιωνίου έχεις. Και ημείς επιστεύσαμεν και εγνώκαμεν, ότι συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού»[39]. Ο άγιος Πέτρος είδε με τα ίδια του τα μάτια πολλά θαύματα του Κυρίου. Ο πολλαπλασιασμός των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων και ο χορτασμός του πλήθους μόλις είχαν γίνει. Και όμως ο Πέτρος στην ομολογία του αυτή δεν λέγει τίποτε για τα θαύματα. Μιλάει μόνο για την δύναμη και την ενέργεια του λόγου. Το ίδιο συνέβη και με τους Μαθητές, που (χωρίς να το ξέρουν!) πηγαίνοντας για τους Εμμαούς συζητούσαν με τον Κύριο, χωρίς να καταλάβουν ποιος ήταν• και Τον αναγνώρισαν, όταν είχαν πια φθάσει στο χωριό και είχαν σε κάποιο σπίτι καταλύσει• και πότε; «εν τη κλάσει του άρτου»! Μα μόλις Τον αναγνώρισαν, ο Κύριος «άφαντος εγένετο απ’ αυτών». Πόσο το θαύμα αυτό ήταν μεγαλειώδες και καταπληκτικό! Μα εκείνοι δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το καταπληκτικό αυτό θαύμα! «Ουχί η καρδία ημών (είπαν μεταξύ τους) καιομένη ην εν ημίν», την ώρα που ο Κύριος «ελάλει ημίν εν τη οδώ και διήνοιγεν ημίν τας Γραφάς»[40];
Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ (Σημεία του Αντιχρίστου)
Βιβλιογραφία
[31] Μάρκ. 11, 13-20.
[32] Γέν. 3, 7.
[33] Θεοφυλάκτου Βουλγαρίας Εις το Μάρκ. 11, 13-14.
[34] Μάρκ. 2, 1-12.
[35] Μάρκ. 16, 20.
[36] Πράξ. 4, 29-30.
[37] Λουκ. 4, 36.
[38] Ιωάν. 3, 2.
[39] Ιωάν. 6, 68-69.
[40] Λουκ. 24, 32.

[toula]

Για να γίνει το σπίτι ένας αισθητός παράδεισος.....
Ὅταν ἔχετε χρόνο εἰς τὸ σπίτι σας καὶ τὴν ἀπαιτουμένη ἡσυχία ἀρχίσετε νὰ λέγετε μὲ κατάνυξι τὰ λόγια τῆς εὐχῆς. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με. Καθὼς περνάει ὁ χρόνος ἡ προφορικὴ αὐτὴ εὐχή, ἑλκύει τὸν νοῦν πρὸς τὰ ἔσω καὶ συγχρόνως δημιουργεῖται εἰς τὴν ψυχὴν ἕνα ἄλλο κλίμα.
Αἰσθάνεται ἡ ψυχὴ χαρά, εἰρήνη, γλυκύτητα εἰς τὸ στόμα. Δὲν θέλει καθόλου νὰ διακόπτῃ τὴν εὐχήν. Καὶ ὅταν ἐκ τῶν πραγμάτων ἀναγκάζεται νὰ διακόψῃ τὴν εὐχήν, τὸ αἰσθάνεται αὐτὸ ἡ ψυχὴ μέσα της ὡσὰν μιὰ ἔλλειψι.
Ὅταν ἡ οἰκοκυρὰ ἐργάζεται μέσα εἰς τὸ σπίτι της καὶ μαγειρεύει ἢ πλένει ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο κάνει, ἂς λέγη ταυτοχρόνως καὶ τὴν εὐχὴν ἐκφώνως. Θὰ φύγουν ὅλοι οἱ λογισμοὶ καὶ τὸ σπίτι της θὰ γίνῃ ἕνας αἰσθητὸς παράδεισος. Ὅλα τότε θὰ εἶναι ὄμορφα καὶ γαλήνια εἰς τὸ σπίτι της καὶ τὰ λόγια τῆς εὐχῆς, ὡσὰν ἕνα ἱερὸ ἄσμα, θὰ διαποτίζουν τὴν ψυχήν της καὶ ὅταν θὰ ἔλθουν τὰ παιδιά της ἀπὸ τὸ σχολεῖον καὶ ὁ ἄνδρας της ἀπὸ τὴν ἐργασίαν, θὰ τοὺς ὑποδεχθῆ μὲ τὴν θερμότητα τῆς εὐχόμενης καρδίας της καὶ θὰ τοὺς ἀφαίρεση τὸν κόπον καὶ τὸ ἄγχος.
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Με γνωστούς ανθρώπους, όταν δεν υπάρχη κοινό θέμα συζητήσεως, καλά είναι να προσέχη κανείς στην συζήτηση, γιατί αρχίζει μεν πνευματική και καταλήγει σε γυναικείο κουτσομπολιό.
Και δεν φτάνει που χάνει κανείς την ώρα του, αλλά χάνει και την ψυχή του με την κατάκριση, ενώ δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε κανέναν, ούτε καταστάσεις, αλλά, εάν μπορούμε, πρέπει να βοηθήσουμε μια κατάσταση μετά από την πονεμένη μας συζήτηση.
Ούτε και πεθαμένους πρέπει να καταδικάζουμε, γιατί οι ψυχές όλων των ανθρώπων ευτυχώς που είναι στα χέρια του Θεού, και θα βρούμε πιστεύω έλεος.
Αυτό που επιβάλλεται σε κάθε Ορθόδοξο, είναι να βάζη την καλή ανησυχία και στους ετεροδόξους, να καταλάβουν δηλαδή ότι βρίσκονται σε πλάνη, για να μην αναπαύουν ψεύτικα τον λογισμό τους, και στερηθούν και σ’ αυτήν την ζωή τις πλούσιες ευλογίες της Ορθοδοξίας και στην άλλη ζωή στερηθούν τις περισσότερες και αιώνιες ευλογίες του Θεού.
Αυτόν που πρέπει να κρίνουμε σκληρά, και έχουμε το δικαίωμα, είναι ο κακός μας εαυτός, τον οποίο, εάν δεν τον τιμωρήσουμε μόνοι μας σ’ αυτήν την ζωή για τα σφάλματα που έκανε και δεν κόψουμε και τις κακές επιθυμίες μας, θα μας τιμωρήσουν αυτά αιώνια.
Επομένως, δεν μας είναι απαραίτητο να ξέρουμε και πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, διότι, όταν πεθάνη κανείς, κρίνεται ανάλογα στην κατάσταση που τον βρίσκει ο θάνατος.
Ο Καλός Θεός ας μας δώση καλή μετάνοια, για να κληρονομήσουμε σαν παιδιά Του τον Παράδεισο, που μας ετοίμασε σαν φιλόστοργος Πατέρας.
Αμήν.
(Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, Επιστολές, 2η έκδ., Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Θεσσαλονίκη 1995)

[toula]

Στον κόσμο είχα μιά φίλη που την έλεγαν Σοφία.
Ήταν δασκάλα. Οι γονείς της ήταν πνευματικοί άνθρωποι.
Η ίδια είχε πολλά χαρίσματα, αλλά δέν πίστευε στην ‘Αγία Τριάδα. Δασκάλα και να μη πιστεύει ότι η Αγία Τριάδα είναι ομοούσιος!
Της έλεγα: «Τι θα λες στα παιδιά;».
Στενοχωριόμουν και της έκανα πολύ κομποσχοίνι, να τη φωτίση ο Θεός.
Μια νύκτα κατά τις τέσσερις, το πρωί, ακούω να μου χτυπούν την πόρτα.
-Ποιος είναι; Λέω.
-Εγώ η Σοφία, άνοιξέ μου.
Ήρθε με κλάματα και μου λέει:
-Άκου να δης, τί είδα- κάτσε να σου πω για την Αγία Τριάδα.
Παρουσιάστηκαν τρεις Άγγελοι και μου είπαν: «Κοίταξε, να μας έξετάσης από την κορυφή μέχρι τα νύχια, εάν διαφέρουμε μεταξύ μας».
Ψηλάφησα τα μάτια τους, το μπόι τους, τα χέρια τους, όλα τα ψηλάφησα καί ήταν όλα όμοια.
«Υπάρχει διαφορά;», μέ ρώτησαν.
«Όχι, δεν υπάρχει», απαντώ.
«Τώρα πείστηκες για το ομοούσιο;
Στο εξής να πιστεύης».
Άρχισε νά κλαίη η Σοφία καί να λέη:
-Μου έκανες προσευχή.
-Η μητέρα σου, που είναι αγία γυναίκα, προσεύχεται. Τής είπα.
Μετά απ’ αυτό έγινε πολύ πιστή.
«Τώρα θα το κηρύξω στο σχολείο», έλεγε.
Κοίταξε, λέω, τί κάνει ο Θεός! Τί είναι η πίστις καί τί είναι η φιλανθρωπία του Θεού!
Ό,τι καί να πη κανείς, δεν μπορεί να αποδώση το μεγαλείο του Θεού.
Της αποκάλυψε απ’ ευθείας ο Θεός τά ακατάληπτα στη διάνοιά της.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ. ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ.

[toula]

Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά”
Μάθε να προσεύχεσαι. Βίαζε τον εαυτόν σου εις την προσευχήν. Κατά αρχάς θα εύρης δυσκολίαν, ύστερον όμως όσον περισσότερον βιάζης τον εαυτόν σου, τόσον ευκολώτερον θα προσεύχεσαι. Εις την αρχήν όμως είναι πάντοτε αναγκαίον να βιάζη κανείς τον εαυτό του. Η καρδία μας κάθε ημέρα αποθνήσκει πνευματικώς. Και μόνον θερμή προσευχή συνοδευόμενη με δάκρυα την ζωογονεί και την κάμνει να αναπνέη πάλιν.
Αν δεν προσευχώμεθα με αρκετήν πνευματικήν ζέσιν, εύκολα και ταχέως θα αποθάνωμεν πνευματικώς. Όταν κάποια εσωτερική ανησυχία σε εμποδίζει να προφέρης της προσευχής τας λέξεις κατά την θείαν ακολουθίαν, γνώριζε ότι αυτή η ανησυχία και αδυναμία είναι απάτη του εχθρού, του δαίμονος. Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά. Τοιουτοτρόπως θα καταβάλης την ανησυχίαν και αδυναμίαν σου και θα κερδίσεις θάρρος και δύναμιν. Τα πάντα είναι δυνατά δια εκείνους που πιστεύουν και εις τον Θεόν ελπίζουν.
Πρέπει να παλαίωμεν και να νικώμεν. Μη φείδεσαι τον εαυτόν σου, αλλά προσεύχου με ζέσιν και αν έχης κοπιάση όλην την ημέραν. Μη παραμελής την αγίαν προσευχή. Προσεύχου μέχρι τέλους εις τον Θεόν με όλην την καρδίαν σου, διότι αυτό είναι καθήκον σου απέναντι του Θεού.
Εφόσον έθεσες την χείρα επάνω εις το άροτρον, μη βλέπης οπίσω… Αν έχης ως κανόνα ζωής να λέγης ωρισμένον αριθμόν προσευχών, είτε αυταί είναι μακραί, είτε βραχείαι, λέγε τας καλώς. Αναγίνωσκε τας προσευχάς με συναίσθησιν βαθείαν και μη κάμης αυτήν την εργασίαν του Θεόυ με την καρδίαν σου διηρεμένη εις δύο, ούτως ώστε το εν μέρος να ανήκη εις Αυτόν και το άλλον ήμισυ εις την σάρκαν σου…

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

https://katanixi.gr

[toula]

Η Ευχή στην γλώσσα των αγγέλων…
«Πρίν μερικά χρόνια, κάποιος Ἄγγλος γιατρός βαπτίσθηκε Ὀρθόδοξος Χριστιανός καί ἔμαθε νά λέη τήν Εὐχή “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με” στά ἀγγλικά.
Ἔτσι, ἄρχισε σιγά-σιγά νά τή λέη συστηματικά ὅλη τήν ἡμέρα, μέχρι πού γλυκάθηκε τόσο πολύ, ὥστε νά ἀφιερώνη σ᾽ αὐτή τήν ἐργασία καί κάποιες ὧρες ἀπ᾽ τή νύχτα.
Μέ τόν καιρό, ὅμως, ὅσο χρόνιζε αὐτή ἡ ἀδολεσχία μέσα στήν ψυχή του, σέ μία στιγμή ἄρχισε ν᾽ ἀκούη τήν καρδιά του νά κτυπᾶ, νά πάλλεται, μέ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου, ἀλλά… στά ἑλληνικά!
Ὁ ἴδιος μέ ἀπορία τό περιέγραψε περίπου ὡς ἑξῆς:
- Ἀκούω μέσα μου greek (ἑλληνικά): “Γκύριε, Ἰησοῦ Κριστέ, ἐλέησόν με”.
Ἐγκώ λέω μέ τό στόμα english (ἀγγλικά), καί ἡ καρντιά ἀπαντᾶ greek!
Αὐτό τό ἔκτακτο γεγονός τοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωσι καί ἀπετέλεσε τήν ἀφορμή νά ἀρχίση νά μαθαίνη τήν ἑλληνική γλῶσσα. Μάλιστα, κατάφερε νά τή μάθη ἀρκετά γρήγορα, ὥστε νά μελετᾶ πνευματικά βιβλία σχετικά μέ τό θέμα τῆς προσευχῆς.
Ἔτσι, ἡ Εὐχή ἄλλαξε τή ζωή του, ὁδηγώντας τον σταδιακά στήν κάθαρσι ἀπ᾽ τά πάθη καί στό φωτισμό τοῦ νοός.
Ἀλλά καί τό περιβάλλον του δέν ἔμεινε ἀνεπηρέαστο, καθώς τό παράδειγμά του ἐνέπνευσε πολλούς συμπατριῶτες του νά ἀσπασθοῦν τήν Ὀρθοδοξία. Κι ὅλα αὐτά, σέ μία χώρα προτεσταντική, χωρίς ἠθικούς φραγμούς καί παραδοσιακές ἀξίες».
~ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

[toula]

"Μη φοβάστε τίποτε.."
Να προσεύχεσθε αδιάκοπα.
Να ευχαριστείτε το Θεό για τα πάντα.
Να είστε χαρούμενοι.
Μήν αφήσετε να κυριευθήτε από πνεύμα απογοητεύσεως.
Σας εμπιστεύομαι στο Θεό και στην
Υπεραγία Μητέρα του.
Μη φοβάστε τίποτε...
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

[toula]

"Ό,τι θέλω έτσι το ζητώ από τον Άγιο και
μου το δίνει.."
Μια φορά σαν μοναχός, καθάριζα το Ιερό του Αγίου Δαυΐδ της Ευβοίας.
Μπαίνει ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης μέσα πάει μπροστά στην εικόνα του Αγίου Δαυΐδ, χωρίς να έχει αντιληφτεί ότι είμαι και εγώ μέσα στο Ιερό και
αρχίζει να μιλάει στον Άγιο, να του διαβάζει ένα γράμμα και να του λέει για κάποιον ασθενή, να πάει να τον κάνει καλά.
Τα έλεγε αυτά γεμάτος συγκίνηση και θαυμασμό, λες και ήταν ο Άγιος Δαυΐδ δίπλα του παρών.
Εμένα μου έπεσε το φαράσι μες το Ιερό που σκούπιζα και ρώτησε:
Ποιός είναι μέσα;
Γέροντα εγώ, του λέω.
Ιλαρίωνά μου, έχεις ώρα, με άκουσες αυτά που έλεγα, μην με παρεξηγήσεις, έχω πάρει κάτι χάπια για την καρδιά και βλέπω παραισθήσεις, τα έχω χαμένα, έχω ζαλάδα. (Φυσικά για να κρύψει την αρετή της προσευχής που είχε και μίλαγε με τον Άγιο και το έκανε συχνά).
Μου λέει:
Πάτερ, μήν λές τίποτα τί άκουσες και τί είδες, μην μας κοροϊδέψουν.
Να είναι ευλογημένο, Γέροντα.
Το απόγευμα με βλέπει στην κουζίνα που μαγείρευα γιατί είχα το διακόνημα του μάγειρα και ήμουν βοηθός του π. Κυρίλλου και μου λέει διακριτικά:
Ιλαρίωνά μου, χίλια συγγνώμη που σου είπα ψέματα το πρωΐ στην Εκκλησία.
Δεν είχα ζαλάδα, ούτε χάπια πήρα, αλλά απλά ήθελα να κρύψω την αρετή της προσευχής και την επικοινωνία που έχω με τον Άγιο (Δαυΐδ), μήπως πέσω σε κενοδοξία και χαθώ.
Ό,τι θέλω έτσι το ζητώ από τον Άγιο και μου το δίνει.
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Για την αγάπη
i
Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικός. Ζει, κινείται, δρα και αναπτύσσεται μέσα στην κοινωνία, μία κοινωνία ανθρώπων. Από την αρχή της Δημιουργίας ο ίδιος ο Θεός διαπιστώνει, ότι δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος του πάνω στη γη, και πλάθει την γυναίκα για να είναι βοηθός και συμπαραστάτης του. Μ’ άλλα λόγια, ο ίδιος ο Θεός δημιούργησε και στη συνέχεια ευλόγησε την κοινωνικότητα του ανθρώπου. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας έλεγαν, ότι ο άνθρωπος, που δεν ζει μ’ άλλους συνανθρώπους, ή θεός πρέπει να είναι, ή εκτός του εαυτού του.
Ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός είναι κοινωνικός, διότι είναι Τριαδικός: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ο Θεός είναι Ένας ως προς την Ουσία Του, αλλά τριαδικός κατά τις Υποστάσεις Του. Μεταξύ των τριών Προσώπων υπάρχει απόλυτη αρμονία στις σχέσεις τους. Κανένα από τα δημιουργήματα δεν γνωρίζει εκείνα που είναι του Πατέρα παρά μόνον ο Υιός, και κανένας δεν γνωρίζει εκείνα που είναι του Υιού παρά ο Πατέρας. Το Άγιο Πνεύμα ερευνά τα βάθη της Υπόστασης του Πατέρα. Υπάρχει μία απόλυτη αρμονική κοινωνία μεταξύ των τριών Προσώπων της Μιάς Θεότητας.
Η αγάπη των τριών Προσώπων είναι αμοιβαία και εξωτερικεύεται προς όλο τον κόσμο, πολύ περισσότερο προς τον άνθρωπο. Η αγάπη είναι από τον Θεό, και καθένας που αγαπά τον συνάνθρωπό του είναι εκ του Θεού και γνωρίζει τον Θεό.
Εκείνος που δεν έχει αγάπη, δεν γνωρίζει τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη (1 Ιωάν. 4:7-8). Εκείνος που αγωνίζεται να μένει μέσα στην αγάπη προς τον συνάνθρωπό του, μετέχει της αγάπης του Θεού και ο Θεός μένει και κατασκηνώνει μέσα στη ψυχή του ανθρώπου που έχει αγάπη. Γι’ αυτό, εάν ο Θεός μας αγάπησε τόσο πολύ και εμείς οφείλομε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον (1 Ιωάν. 4:11).
Η αγάπη είναι ο συνδετικός κρίκος στις σχέσεις μας προς τους συνανθρώπους μας. Το πρόβλημα που μας προβάλλει το σημερινό Ευαγγέλιο είναι, κατά πόσον είναι η αγάπη μας σωστή, όχι από ανθρώπινης πλευράς όχι, όπως ο περισσότερος κόσμος απαιτεί την αγάπη να είναι, αλλά, κατά το πόσο διαφέρει η αγάπη που έχομε μέσα στην καρδιά μας απ’ εκείνη την κοσμική και συνηθισμένη.
Εάν, μ’ άλλα λόγια, δεν ξεπεράσουμε τα όρια της καθημερινότητας, εάν δεν υπερβούμε τα όρια της ανθρώπινης αδυναμίας, τότε πού διαφέρει η χριστιανική μας αγάπη;
Εάν αγαπάμε εκείνους, που μας αγαπούν, ποία είναι η Χάρη που λάβαμε; Πώς διακρίνεται η ενεργοποιός δύναμη του Παναγίου Πνεύματος στην εσωτερική αλλαγή του χαρακτήρα σου; Ο άνθρωπος που βαπτίζεται λαμβάνει την Χάρη του Θεού.
Γίνεται νέος άνθρωπος, αναγεννάται. Εάν, όμως δεν ενεργοποιήσει την Χάρη του Θεού, να την εφαρμόσει στην καθημερινή του ζωή, τότε, μένει αδρανής. Ο άνθρωπος που δεν αγαπά όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς συμφέροντα, αποδεικνύει ότι δεν γνώρισε ακόμα τον Θεό. Οι αμαρτωλοί άνθρωποι αγαπούν αυτούς που είναι όμοιοι μ’ αυτούς. Και αυτό, τις περισσότερες φορές συμβαίνει από κάποιο συμφέρον.
Με παρόμοιο τρόπο, όταν κάμνουμε καλές πράξεις προς τους συνανθρώπους μας, δεν πρέπει να αποβλέπουμε να βοηθάμε εκείνους που πρόκειται να μας προσφέρουν κάποια υπηρεσία.
Δεν πρέπει να δίνουμε δώρα, γιατί αργότερα έχομε σκοπό να ζητήσουμε κάποια εξυπηρέτηση. Δεν πρέπει να δωροδοκούμε κάποιον ανώτερό μας, γιατί αποβλέπομε να καταλάβουμε μία δημόσια θέση. Αυτά τα πράγματα δεν είναι αρεστά στο Θεό. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός δεν κάμνει το καλό για να ικανοποιήσει κοσμικά συμφέροντα, αλλά, κάμνει το καλό για την αγάπη προς τον συνάνθρωπό του και προς τον Θεό.
Βοηθά εκείνους που αδυνατούν να ανταποδώσουν το καλό, την ευεργεσία, που τους έγινε. Έχετε πλεόνασμα φαγητού, καλέσατε τους φτωχούς και χορτάσετε τους πεινασμένους. Έχετε παραπανίσια ρούχα, δώστε ντύστε τις οικογένειες που αδυνατούν να αγοράσουν.
Τι γεμίζομε τις ντουλάπες μας με τόσα πολλά ρούχα, που, στο τέλος τα κατατρώγει το σαράκι; Γιατί γεμίζομε τα τραπεζικά μας βιβλιάρια και δυσκολευόμαστε να δώσουμε μία βοήθεια σε οικογένειες που έχουν μεγάλες ανάγκες; Πολλοί σπαταλούν εκατομμύρια στο τζόγο, στα χαρτιά, στα ζάρια, στους κουλοχέρηδες και στα τόσα τυχερά παιχνίδια με την ελπίδα του γρήγορου πλούτου, και, όταν τους ζητήσεις να συμπαρασταθούν σ’ ένα καλό έργο, τότε, δεν έχουν, δυσκολεύονται, μουτρώνουν και βρίσκουν χίλιες δύο δικαιολογίες για να μη βοηθήσουν.
Εκείνος που βοηθά τον φτωχό είναι σαν να δανείζει τον Θεό. Οι πράξεις του ελεούντος στην Τελική Κρίση θα συνηγορούν γι’ αυτόν στον Δίκαιο Κριτή.
Η αγάπη μας πρέπει να είναι σαν τον ήλιο και τη βροχή. Ο Θεός ανατέλλει τον ήλιο και στέλνει τη βροχή, όχι μόνον για τους δικαίους, αλλά και για κάθε αμαρτωλό, ακόμη για εκείνους που αντιστρατεύονται στο θέλημά Του. Με παρόμοιο τρόπο ο πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός αγαπάει όχι μονάχα εκείνους που τον αγαπούν, αλλά εκείνους που είναι εχθρικοί απέναντι του. Αγαπά εκείνους που τον έβλαψαν, εκείνους που θέλουν το κακό του, εκείνους που τον κατατρέχουν και καθημερινά τον ζημιώνουν. Ο Χριστός συγχώρησε τους σταυρωτές Του, όταν βρισκόταν πάνω στον Σταυρό, την στιγμή που πόνεσε περισσότερο. Εμείς τι κάμνομε;
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός με τα σημερινά ευαγγελικά λόγια μας δίδει τον χρυσό κανόνα της ζωής. Όπως θέλομε να μας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, και εμείς πρέπει να συμπεριφερόμαστε σ’ αυτούς. Πρέπει, σαν μαθητές του Χριστού, να γίνουμε μιμητές Θεού στην αγάπη. Μόνον, όταν υπερβούμε τα όρια της ανθρώπινης φυσικής αγάπης, θα μπορέσουμε να συμμετάσχουμε στη θεία αγάπη, που δεν γνωρίζει όρια, προϋποθέσεις και συμφέροντα. Τότε και μόνον τότε, θα είμαστε παιδιά του Θεού, του Οποίου την Χάρη εύχομαι να σκεπάζει και να φωτίζει όλους μας. Αμήν.
Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

[toula]

Τὸ κλειδὶ «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως»
Ἀκούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο Εὐαγγέλιο. Θέλω νὰ πιστεύω, ὅτι ἀγαπᾶ τε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ διαβάζετε τακτικά, καθημερινῶς. Καὶ ὄχι μόνο τὸ διαβάζετε, ἀλλὰ καὶ προσπαθεῖτε νὰ τὸ ἐφαρμόσετε στὴ ζωή σας.
Ὑπάρχουν ὅμως ἄλλοι, ποὺ ἅμα τοὺς πῇς, Διάβασε Εὐαγγέλιο, κάνουν ἕνα μορφασμὸ εἰρωνείας καὶ λένε·
–Οὔφ, καημένε! Τὸ Εὐαγγέλιο ἦταν γιὰ «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ». Τώρα πάλιωσε. Νέες ἰδέες, νέα συστήματα ἐπικρατοῦν στὸν κόσμο… Τί ἔχουμε ν᾿ ἀπαντήσουμε σ᾿ αὐτούς; Δυστυχισμένοι ἄνθρωποι!
Τὸ Εὐαγγέλιο δὲν παλιώνει. Μένει αἰώνιο. Ὅπως ὁ ἥλιος δὲν παλιώνει, ἔτσι καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Εἶνε ἥλιος πνευματικὸς ποὺ φωτίζει τὸν κόσμο.
Ἀπόδειξις ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο δὲν παλιώνει εἶνε καὶ τὰ σημερινὰ λόγια του. Τί μᾶς λέει; «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως» (Λουκ. 6, 31). Δώδεκα λέξεις. Ἀλλὰ μέσα σ᾿ αὐτὲς τὶς δώδεκα λέξεις περικλείονται τὰ πάντα.
Ὁ Κύριος μᾶς δείχνει τὸν τρόπο νὰ ζήσουμε ἁρμονικὰ στὴν κοινωνία. Μᾶς δίνει ἕνα χρυσὸ κανόνα, ἕνα χρυσὸ κλειδί, μὲ τὸ ὁποῖο λύνονται καὶ τὰ δυ- σ κολώτερα προβλήματα. Γιὰ νὰ σᾶς δείξω, ὅτι ὁ κανόνας αὐτὸς εἶνε αἰώνιος καὶ ἔχει ἰσχὺ καὶ σήμερα καὶ σὲ κάθε ἐποχή, ἀναφέρω μερικὰ παραδείγματα.
Τί μᾶς λέει ὁ Κύριος; Προτοῦ νὰ κάνουμε κάτι, νὰ ρωτᾶμε τὸν ἑαυτό μας. Ὄχι τὸν διεφθαρμένο ἑαυτό μας. Γιατὶ καθένας μας ἔχει δύο ἑαυτούς· ἕναν παλαιὸ ἄνθρωπο, παλαιὸ Ἀδάμ (ἕνα τίγρι καὶ λέοντα), καὶ ἕναν ἄγγελο.
Τὸν ἄγγελο, ποὺ ἔχεις μέσα σου, καὶ ὄχι τὸν δαίμονα, πρέπει νὰ ρωτᾷς. Καὶ ὁ ἄγγελος αὐτὸς εἶνε ἡ συνείδησί σου. Ρώτησέ την προτοῦ νὰ ἐνεργήσῃς· Αὐτό, ποὺ πᾷς τώρα νὰ κάνῃς στὸν ἄλλο, θέλεις ὁ ἄλλος νὰ τὸ κάνῃ σ᾿ ἐσένα;
Πιὸ συγκεκριμένα. Θέλεις, ὁ ἄλλος νὰ πάῃ στὸ χωράφι σου καὶ νὰ σοῦ κόψῃ τὰ δέντρα; Συνέβη αὐτὸ σ᾿ ἕνα χωριό. Πῆγε κάποιος τὴ νύχτα κ᾿ ἔκοψε ὅλες τὶς μηλιές, καὶ τὸ πρωὶ ὁ ἄνθρωπος εἶδε τὸ χωράφι του καὶ ἔκλαιγε.
Θέλεις, ὁ ἄλλος νὰ ἀλλάξῃ τὰ ὅρια τοῦ χωραφιοῦ σου; Θέλεις νὰ βάλῃ φωτιὰ καὶ νὰ κά ψῃ τὸ σπίτι σου; Θέλεις νὰ ἐργάζεσαι καὶ νὰ μὴ σοῦ δίνουν τὸ μισθό σου; Θέλεις νὰ σὲ κλέψουν καὶ νὰ σ᾿ ἐκμεταλλευτοῦν;… Σὲ ὅ λες τὶς ἐρωτήσεις αὐτὲς θ᾽ ἀπαντήσῃς· Ὄχι, ὄχι!
Θὰ πῇς· Δὲν θέλω νὰ μὲ κλέβουν, δὲν θέλω νὰ μὲ ἐκμεταλλεύωνται, δὲν θέλω νὰ μὲ ἀπατοῦν, δὲν θέλω νὰ πειράζουν τὴν περιουσία μου. Ὅπως λοιπὸν ἐσύ, ἄνθρωπε, δὲν θέλεις ὁ ἄλλος νὰ πειράζῃ τὴν περιουσία σου, ἀλλὰ θέλεις ὅλοι νὰ τὴ σέβωνται, κατὰ παρόμοιο τρόπο νὰ σεβαστῇς κ᾿ ἐσὺ τὴν περιουσία τοῦ ἄλλου. «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως». Ἀλλ᾿ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν περιουσία ἔχουμε κάτι ἄλλο, πολὺ ἀνώτερο.
Καὶ αὐτὸ εἶνε ἡ ζωή. Ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες νὰ μαζευτοῦν, ἕνα μυρμηγκάκι ζωντανὸ δὲν κάνουν. Συνεπῶς, πρέπει νὰ σεβώμαστε τὴ ζωὴ τοῦ ἄλλου. Καὶ σὲ ρωτῶ· Θέλεις, ὁ ἄλλος νὰ πάρῃ μαχαίρι καὶ νὰ σὲ ἀκρωτηριάσῃ, νὰ σοῦ κόψῃ τὴ μύτη, τ᾿ αὐ τιά, τὰ πόδια, νὰ σ᾿ ἀφήσῃ ἀνάπηρο; Θέλεις νὰ σὲ δηλητηριάσῃ; Θέλεις νὰ νοθεύσῃ τὰ τρόφιμα ποὺ τρῶς; νὰ νοθεύσῃ τὰ φάρμακα; Θέλεις νὰ σὲ σκοτώσῃ;…
Ὄχι, δὲν τὰ θέλεις αὐτά. Ὅπως λοιπὸν ἐσὺ θέλεις νὰ εἶνε τὰ τρόφιμα καὶ τὰ φάρμακά σου γνήσια καὶ νὰ σέβεται ὁ ἄλλος τὴ ζωή σου, ἔτσι κ᾿ ἐσὺ νὰ σέβεσαι τὴ ζωὴ τοῦ ἄλλου. «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὅμως δὲν θεωροῦμε πολύτιμα μόνο αὐτά· ἔχουμε καὶ κάτι ἄλλο παραπάνω ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὰ πλούτη. Εἶνε ἡ τιμή μας. «Ἡ τιμὴ τιμὴ δὲν ἔχει», λέει ὁ λαός. Θέλεις, ὁ ἄλλος νὰ σὲ συκοφαντήσῃ καὶ νὰ σὲ διαβάλῃ;
Νὰ σὲ πάῃ στὸ δικαστήριο, ν᾽ ἁπλώσῃ τὸ βρωμερό του χέρι πάνω στὸ Εὐαγγέλιο, νὰ πῇ ἀνυπόστατα πράγματα καὶ νὰ σὲ ῥίξῃ στὴ φυλακή; Θέλεις, νὰ συκοφαντήσῃ τὴ γυναῖκα σου καὶ τὸ κορίτσι σου; Θέλεις, ὅταν λείπῃς, νὰ μπῇ σὰν φίδι στὸ σπίτι σου καὶ νὰ ἀτιμάσῃ τὴ γυναῖκα σου ἢ τὴν κόρη σου;… Ὄχι, ὄχι! θὰ πῇς.
Ἕνα βροντόφωνο Ὄχι θ᾿ ἀκουστῇ ἀπὸ τὰ στόματα ὅλων. Ὅπως λοιπὸν ἐσὺ ἔχεις τὴν ἀξίωσι ὁ ἄλλος νὰ σέβεται τὴν οἰκογενειακή σου τιμή, ἔτσι κ᾿ ἐσὺ νὰ σέβεσαι τὴν τιμὴ τοῦ ἄλλου. «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
Ἀλλ᾿ ὅπως, ἀγαπητοί μου, τὸ νόμισμα ἔχει δύο ὄψεις, ἔτσι καὶ αὐτὴ ἡ θεία ἐντολή, ὁ χρυσὸς καὶ βασιλικὸς κανόνας, ἔχει δύο ὄψεις. Καὶ ἡ ὡραιότερη ὄψις δὲν εἶνε ἡ ἀρνητική· εἶνε ἡ θετική. Δὲν θέλεις ὁ ἄλλος μόνο νὰ μὴ σοῦ κάνῃ κακό, ἀλλὰ θέλεις καὶ νὰ σοῦ κάνῃ καλό.
Πεινᾷς; θέλεις νὰ σοῦ δώσῃ ψωμί. Διψᾷς; θέλεις νὰ σοῦ δώσῃ ἕνα ποτήρι νερό. Εἶσαι ἄρρωστος; θέλεις νὰ σὲ ἐπισκεφθῇ. Ἀδικεῖσαι; θέλεις νὰ σὲ ὑποστηρίξῃ. Εἶσαι ὀρφανὸς ἢ χήρα; θέλεις νὰ σὲ προστατεύσῃ.
Πῆγες στὸ δικαστήριο; θέλεις νὰ βρεθοῦν ἄνθρωποι νὰ σὲ ὑπερασπιστοῦν καὶ νὰ σὲ ἀθῳώσουν. Πέθανε ὁ πατέρας σου καὶ ἡ μητέρα σου; θέλεις νὰ ᾿ρθοῦν καὶ νὰ σὲ παρηγορήσουν… Ἔ, αὐτὰ ποὺ θέλεις νὰ κάνουν σ᾿ ἐσένα, νὰ κάνῃς κ᾿ ἐσὺ σ᾿ αὐτούς. «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
Ὅπως βλέπετε, αὐτὰ ἴσχυαν ὄχι μόνο τὸν παλαιὸ καιρό, ἀλλὰ ἰσχύουν καὶ σήμερα, καὶ θὰ ἰσχύουν πάντοτε. Καὶ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· Ἐφαρμόζει ὁ κόσμος τὰ χρυσᾶ λόγια τοῦ Χριστοῦ σήμερα; Δὲν τὰ ἐφαρμόζει.
Ὅλοι ἔγιναν φίλαυτοι, ἰδιοτελεῖς, συμφεροντολόγοι. Κέντρο τῆς ζωῆς ἔχουν τὸν ἑαυτό τους, τὸ σπίτι τους, τὰ παιδιά τους, τὴν οἰκογένειά τους· πέρα ἀπὸ αὐτὰ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τίποτε ἄλλο. Κάθεσαι τὸ μεσημέρι καὶ τρῶς.
Σὲ ρωτῶ· τὴν ὥρα ποὺ ἔχεις στρωμένο τὸ τραπέζι, σκέπτεσαι ὅτι ὑπάρχει στὴ γειτονιὰ ἕνας πεινασμένος; Πέντε πιάτα ἔχεις στὸ τραπέζι σου; Κάν᾿ τα ἕξι· θὰ τὰ εὐλογήσῃ ὁ Θεός. Ἔρχεται ὁ βαρὺς χειμώνας, μὲ τὰ κρύα μὲ τοὺς πάγους μὲ τὰ χιόνια, κ᾿ ἐσὺ ἔχεις στὸ σπίτι σου σεντούκια μὲ ῥοῦχα, σκεπάσματα καὶ βελέντζες, διπλᾶ καὶ τριπλᾶ.
Γιά σκέψου· κάπου ἀλλοῦ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ τουρτουρίζουν. Εἶσαι Χριστιανὸς καὶ πιστεύεις στὸ Χριστό; Ὁ σατανᾶς λέει· Ὅλα γιὰ τὸν ἑαυτό σου, τίποτε γιὰ τὸν ἄλλο. Ὁ Χριστὸς λέει· Ὅλα γιὰ τὸν ἄλλο, τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό μας.
Αὐτὸς εἶνε ὁ νόμος ποὺ ὑποδεικνύει ὁ Χριστός μας. Ὄχι ὅμως μόνο τὰ ἄτομα καὶ οἱ οἰκογένειες, ἀλλ᾿ οὔτε καὶ ἐπὶ διεθνοῦς πεδίου ἐφαρμόζεται ὁ λόγος αὐτός. Ἂν εἶχα δικαίωμα, θὰ πήγαινα ἐκεῖ ποὺ συνεδριάζουν τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη καὶ θὰ ἔγραφα μὲ φωτεινοὺς λαμπτῆρες· Ὦ μεγάλα καὶ ἰσχυρὰ ἔθνη, Ἀμερικὴ Ἀγγλία Γερμανία…, «καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
Θέλετε νὰ μποῦν ἄλλοι στὴ χώρα σας καὶ νὰ τὴν καταλάβουν; Ἔ, ὅπως ἐσεῖς δὲν θέ λετε νὰ πειράξουν τὰ σύνορά σας, ἔτσι κ᾿ ἐσεῖς μὴν πειράζετε τὰ σύνορα τῶν ἄλλων. Τὸ ἐφαρμόζουν; Κάθε ἄλλο. Δὲν ἐφαρμόζε ται ὁ νόμος τοῦ Χριστοῦ μας. Ἕνας ἄλλος νόμος βασιλεύει σήμερα· ὁ νόμος τῆς ζούγκλας, «Τὸ μεγάλο ψάρι τρώει τὸ μικρό».
Δὲν ἐπικρατεῖ τὸ δίκαιο καὶ ἡ ἠθική, ἀλλὰ ἡ βία, ἡ πυγμή, τὸ ξίφος. Ἀλλά, ἀδελφοί μου, ἂς μὴν ἀπελπιστοῦμε. Ἂν δὲν ὑπῆρχε Θεός, τότε ἔπρεπε ν᾿ ἀπελπιστοῦμε. Παραπάνω κι ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ κι ἀπὸ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη ὑπάρχει ὁ Θεὸς ὁ παντοδύναμος.
Ὁ προστάτης τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν χηρῶν. Ὁ προστάτης κάθε μικροῦ ἔθνους. Ὁ προστάτης καὶ τοῦ δικοῦ μας μικροῦ ἔθνους. Ὁ προστάτης μας, ποὺ κάνει θαύματα. Ἐμεῖς δὲν πιστεύουμε στοὺς μεγάλους.
Πιστεύουμε στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, στὴν ὑπεραγία Θεοτόκο. Καὶ πιστεύουμε, ὅτι ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ πάψῃ ὁ κόσμος νὰ κυβερνᾶται μὲ τὸ νόμο τῆς ζούγκλας, καὶ θὰ κυβερνηθῇ μὲ τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ μας.
Ὅλοι θὰ ἐφαρμόσουν τὸ χρυσὸ κανόνα. Ὅλοι θὰ βροῦν τὸ χρυσὸ κλειδί. Καὶ χρυσὸ κλειδί, ποὺ λύνει ὅλα τὰ προβλήματα τοῦ κόσμου, τὰ προσωπικά, τὰ οἰκογενειακά, τὰ κοινωνικά, τὰ διεθνῆ, εἶνε ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου «Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως».
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος