"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Στο ακόλουθο άρθρο «Οικογένεια: Ένα απλό όνειρο», ο θεολόγος Θεόδωρος Ρηγινιώτης αναλύει τη σταδιακή αποδόμηση των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών, αντιπαραβάλλοντας τη νοοτροπία των παλαιότερων γενιών με εκείνη των σύγχρονων νέων. Όπως επισημαίνει, στο παρελθόν η εργασία αποτελούσε απλώς το μέσο, ενώ ο πραγματικός σκοπός της ζωής και η πηγή της ευτυχίας ήταν η δημιουργία μιας δεμένης και υπεύθυνης οικογένειας. Αντίθετα, στη σύγχρονη καταναλωτική κοινωνία, η επαγγελματική αποκατάσταση έχει αναχθεί σε μοναδικό αυτοσκοπό, με αποτέλεσμα η οικογένεια να απουσιάζει από τα σχέδια της νέας γενιάς, η οποία περιορίζεται σε εφήμερες σχέσεις «συντρόφων».
Αυτός ο μοντέρνος τρόπος ζωής, σύμφωνα με τον συγγραφέα, συνοδεύεται από τρία βασικά «θολά σημεία» που προκαλούν έντονη υπαρξιακή κρίση. Πρώτον, η πεζή οικονομική πραγματικότητα διαψεύδει τις μεγάλες προσδοκίες των νέων, εγκλωβίζοντάς τους στην εργασιακή ανασφάλεια και την προσωρινότητα. Δεύτερον, οι άνθρωποι οδηγούνται στην απομόνωση και το εσωτερικό κενό, μετατρεπόμενοι σε τηλεκατευθυνόμενους καταναλωτές που αντικαθιστούν τους ακατάλυτους δεσμούς αίματος με επιφανειακές φιλίες ή ζώα συντροφιάς. Τρίτον, και σημαντικότερο, η εποχή μας απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό και την αιώνια ζωή, στρέφοντάς τον σε επιπόλαιες πνευματικές αναζητήσεις τύπου New Age. Ο Ρηγινιώτης υπογραμμίζει πως ο Χριστιανισμός αγνοείται αδικαιολόγητα, παρότι δεν προβάλλει ένα πρότυπο μοιρολατρίας, αλλά μια πλούσια παράδοση Αγίων που επέδειξαν άκρως ανατρεπτική, αγωνιστική και κοινωνική δράση απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας.
Καταλήγοντας, το κείμενο τονίζει ότι η πραγματική ευτυχία δεν κρύβεται στα μεγάλα ταξίδια ή στις άπιαστες καριέρες, αλλά στην επιστροφή στο «απλό όνειρο»: μια έντιμη εργασία προσφοράς και μια αγαπημένη οικογένεια που έχει ως πνευματικό της θεμέλιο και φάρο τον Χριστό.
https://antifono.gr/%ce%bf%ce%b9%ce%ba% ... %ce%ad.../

-Η κάθε Κυριακὴ πού περνάει, εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα σκαλοπάτι, πού πρέπει νὰ τὸ ἀνεβοῦμε, ἂν θέλουμε νὰ φτάσουμε ἐκεῖ, πού μᾶς περιμένει ὁ Χριστός.
Καμμιά ἡμέρα δὲν μᾶς δίνει ὁ Θεὸς ἄσκοπα καὶ τυχαῖα.
Πολὺ περισσότερο τὴν Κυριακή.
Καὶ στὸν καθένα μας ὁ Θεὸς δίνει τόσες Κυριακές, ὅσες τοῦ χρειάζονται γιὰ νὰ ἀναστηθεῖ καὶ νὰ φτάσει κοντὰ Του.
Ἐνῶ λοιπὸν ὁ Χριστὸς σοῦ τὶς προσφέρει ἐσὺ τὶς ἀπορρίπτεις μὴ ἐκκλησιαζόμενος. Κατάλαβες γιατὶ οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβάλλουν αὐστηρὰ ἐπιτίμια σὲ ἐκείνους πού δὲν πηγαίνουν τὴν Κυριακὴ στὴν Ἐκκλησία; Γιατὶ ὁ κάθε ἐκκλησιασμὸς ἡ κάθε ἀφιέρωση τῆς Κυριακῆς στὸν Θεό, εἶναι ἕνα σκαλάκι στὴν σκάλα, πού μᾶς ἀνεβάζει γιὰ νὰ μᾶς φέρει κοντὰ στὸν Χριστό.
Ἄν λοιπὸν ἐσὺ δὲν τὸ ἀνεβαίνεις γιατὶ δίνεις ἀλλοῦ μεγαλύτερη σημασία τότε ποῦ θὰ φτάσεις τελειώνοντας ἡ ζωὴ σου;
~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Σήμερον ὑπάρχουν ψευδοκληρικοί, καί ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς τῆς αἰσχύνης, ὑπάρχουν ὅμως καί ἀληθεῖς καί γνήσιοι ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καί μοναχοί καί ἐλπίζω καί πιστεύω ὅτι δέν θά ἐκλείψουν οἱ ἐκλεκτοί, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, μέ τήν διαφοράν ὅτι εἶνε ὀλίγοι, ἀλλά καί ὁ Κύριος εἶπεν, ὅτι πολλοί εἰσι οἱ κλητοί, ὀλίγοι δέ οἱ ἐκλεκτοί καί ὀλίγοι οἱ σωζόμενοι (Ματθ. 20,16). Ἐπειδή εἶναι στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν καί ὀλίγοι οἱ βαδίζοντες αὐτήν· πλατεῖα δέ καί εὐρύχωρος ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν αἰώνιον κόλασιν καί πολλοί οἱ βαδίζοντες αὐτήν (Ματθ. 7,13-14).
​Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
( Ἐπιστολή 61 Φιλόθεος Γραφίδα 1
σελ. 269-270)

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος

Στὶς 24 Αὐγούστου ἡ Ἐκκλησία μας τιμάει τὴν μνήμη ἑνὸς μεγάλου Ἁγίου, τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Πατροκοσμᾶ, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ λαός μας. Ὁ Ἅγιος, μὲ τὴν δράση του, κάλυψε καὶ τὶς τρεῖς πτυχὲς τοῦ ἔργου τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν πνευματική, τὴν μορφωτικὴ καὶ τὴν κοινωνική, ὅπως ἐξ ἄλλου δηλώνει καὶ τὸ Ἀπολυτίκιό του. Ὑπῆρξε πνευματικὸς Πατέρας, πού «κατεκόσμησε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν διδασκαλία τῆς πίστεως», κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ «κατέσπειρε» μὲ τὸν ἱεραποστολικό του ζῆλο «τὰ θεῖα διδάγματα», καὶ κοινωνικὸς ἐργάτης, ποὺ ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων διδαγμάτων, ἐπισφραγίζοντας τὸν ἀγῶνα του «μαρτυρικῶς».

Γιὰ νὰ ἀξιολογήσῃ, βεβαίως, κάποιος καλύτερα τὴν προσφορά του, χρειάζεται νὰ κάνῃ μιὰ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ στὶς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν στὴν ἐποχή του: ὁ 18ος αἰῶνας, ὁπότε ὁ Ἅγιος ἀναπτύσσει τὴν δράση του, εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ δύσκολους γιὰ τὸ γένος. Ἀπὸ τὴν μιά, ἡ ἀμάθεια καί, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ βαριὰ φορολογία ὁδηγοῦσαν σὲ ἠθελημένους ἐξισλαμισμούς. Οἱ ἄνθρωποι συχνά, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὰ παραπάνω δεινά, κατέφευγαν σὲ πιὸ ὀρεινὲς περιοχές, ὅπου, ὅμως, λόγῳ τῆς ἐλλείψεως ἐκκλησιῶν καὶ σχολείων κινδύνευαν νὰ ἐξαγριωθοῦν τελείως. Στὰ νησιά, πάλι, ἡ κατάσταση δὲν ἦταν καλύτερη, λόγῳ τῆς δράσεως τῶν δυτικῶν μισσιοναρίων, παπικῶν καὶ προτεσταντῶν, ποὺ ἐργάζονταν ὕπουλα γιὰ τὴν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος.
Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς συνθῆκες ξεκινάει τὸ ἱεραποστολικό του ἔργο ὁ Πατροκοσμᾶς. Ἐγκαταλείπει τὴν μοναστικὴ ἡσυχία τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ὀργώνει μὲ τὶς περιοδεῖες του, τρεῖς ἢ τέσσερις, σύμφωνα μὲ ἄλλες πηγές, ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη μέχρι τὴν Πελοπόννησο, τὰ νησιὰ τοῦ Ἰονίου, τὰ Δωδεκάνησα.

Ὁ Ἅγιος πίστευε στὴν πνευματικὴ καὶ μορφωτικὴ ἀναγέννηση τοῦ λαοῦ, ὥστε νὰ διεκδικήση τὴν ἐλευθερία του. Ἔλεγε, μάλιστα, χαρακτηριστικὰ ὅτι «τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὶς Ἐκκλησίες». Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ὅποιο μέρος πήγαινε παρώτρυνε νὰ φτιάξουν σχολεῖο, διότι ἀπὸ τὸ σχολεῖο μαθαίνει κανεὶς γιὰ τὸν Χριστό, διδάσκεται τὴν ἱστορία, τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὴν γλῶσσα.
Ποῦ νὰ ζοῦσε στὶς ἡμέρες μας ὁ Ἅγιος, νὰ ἔβλεπε τί μαθαίνουν σήμερα στὸ σχολεῖο τὰ κατακαημένα τὰ ἑλληνόπουλα! Μόνον Χριστὸ καὶ Ἑλλάδα δὲν διδάσκονται. Ὑπάρχουν, βεβαίως, καὶ φωτισμένοι δάσκαλοι ποὺ διδάσκουν στὰ παιδιά μας γνώσεις ἀλλὰ καὶ ἀξίες, σὲ πεῖσμα ὅσων ἀντιφρονοῦν καὶ ἀντιστρατεύονται τὰ ἀνθρωπιστικὰ ἰδεώδη τῆς ἀληθινῆς παιδείας.
Ο ἴδιος, πάντως, ὅπως γράφει σὲ μιὰ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν ἀδελφό του Χρύσανθο, εἶχε ἱδρύσει 210 σχολεῖα, 10 ἑλληνικὰ (δηλαδὴ ἀνώτερα, γυμνάσια) καὶ 200 γιὰ τὰ κοινὰ γράμματα, δηλ. κατώτερα, δημοτικὰ σχολεῖα, και εἶχε θέσει τὶς βάσεις γιὰ ἄλλα 1100 κατώτερα (δημοτικά)! Τεράστια, πράγματι, ἡ προσφορά του στὴν διαφώτιση τῶν ἑλληνοπαίδων μισὸ περίπου αἰῶνα πρὶν ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τῆς ἐπαναστάσεως!

Γνωρίζοντας, μάλιστα, ὁ Ἅγιος τὴν δράση τῶν προτεσταντῶν καὶ τῶν παπικῶν, ποὺ βασιζόμενοι στὴν ἀπαιδευσία τοῦ λαοῦ ὑπονόμευαν καὶ τὴν πίστη καὶ τὴν γλῶσσα του, ἐπέμενε στὴν γνώση καὶ στὴν χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ἐφ’ ὅσον «ἡ Ἐκκλησία εἶναι στὴν Ἑλληνική, διότι καὶ τὸ γένος μας εἶναι ἑλληνικό». Στὴν συνείδηση τοῦ Ἁγίου καὶ ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ, ἀσφαλῶς, πίστη καὶ γλῶσσα ἦταν (καὶ εἶναι) ἀλληλένδετα καὶ λειτουργοῦν συνεκτικὰ γιὰ τὴν στερέωση τοῦ ἐθνικοῦ φρονήματος.
Γνήσια ὀρθόδοξος ὁ Πατροκοσμᾶς κήρυττε τὴν διπλῆ, σταυρικὴ ἀγάπη, πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τοὺς ἀδελφούς: «Καὶ μεῖς, λοιπόν, ἐὰν θέλωμε νὰ λέμε τὸν Θεό μας Πατέρα, πρέπει πρῶτα νὰ ἔχωμε δύο ἀγάπες, ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ ἄλλη ἀγάπη στὸν πλησίον…».

Οἱ ὁμιλίες του ἦταν ἁπλὲς καὶ κατανοητές, στηριγμένες στὰ Συναξάρια, ποὺ ἀγαποῦσαν ἰδιαιτέρως οἱ τυραγνισμένοι ραγιᾶδες, διότι παρουσίαζαν τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία ἀγαπημένων Ἁγίων, ποὺ ἀγωνίζονταν, ὅπως καὶ ἐκεῖνοι, νὰ στηριχτοῦν μὲ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο.
Κατὰ τὸν κρίσιμο 18ο αἰῶνα, ποὺ οἱ ἐξισλαμισμοί, ὅπως εἴπαμε, εἶχαν αὐξηθῆ ἐπικίνδυνα, ἀφ’ ἑνός, ὁ Πατροκοσμᾶς, μὲ τὸν φλογερό του λόγο, ἀφ’ ἑτέρου, ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης μὲ τὴν γραφίδα του καὶ τὴν πνευματική του καθοδήγηση βοήθησαν, ὥστε κυρίως οἱ νέοι νὰ ἐνισχυθοῦν στὴν πίστη, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸν ἐξισλαμισμό, ἢ νὰ ἐνθαρρυνθοῦν πρὸς τὸ μαρτύριο, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸ παράδειγμα ἄλλων νεομαρτύρων.
Ἂν καὶ ἱερομόναχος ὁ Πατροκοσμᾶς, δὲν ἐνδιαφέρθηκε μόνον γιὰ θέματα πίστεως ἢ ἔστω ἀναμορφώσεως τοῦ βίου τῶν πιστῶν ἀλλὰ καὶ γιὰ ζητήματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Σὲ ὅ τι ἀφορᾶ τὴν ἰσότητα ἀνδρῶν-γυναικῶν, ὁ Ἅγιος ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὅτι «ὁ Θεὸς δὲν ἔπλασε τὴν γυναῖκα οὔτε ἀπὸ τὸ κεφάλι τοῦ ἀνδρός, γιὰ νὰ εἶναι ἀνώτερη, οὔτε ἀπὸ τὰ πόδια, γιὰ νὰ εἶναι κατώτερη, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πλευρό του, γιὰ νὰ εἶναι ἴση (ἰσότιμη)».

Γενικῶς, ὁ Ἅγιος ὑπερασπιζόταν τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀδυνάτους ἐνάντια στὴν καταπιεστικὴ συμπεριφορὰ τῶν πλουσίων δυναστῶν των, στιγμάτιζε τὴν ἀδιαφορία τοῦ ἀνωτέρου κλήρου γιὰ τὸν λαό, ἐπέκρινε τὴν διχόνοια καὶ τὰ πάθη ποὺ διασποῦσαν τὴν ἑνότητα καὶ τὴν ὁμοψυχία καὶ ἀποτελοῦσαν ἐμπόδια στὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ.
Ὅπως ὅλοι μας οἱ Ἅγιοι, ἔτσι καὶ ὁ Πατροκοσμᾶς ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τὴν φύση. Μὲ προτροπή του μπολιάστηκαν χιλιάδες ἄγρια δένδρα καὶ ἔγιναν καρποφόρα. Γνωστὴ ἐξ ἄλλου ἡ προφητεία του ὅτι «οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν πτωχοί, γιατὶ δὲν θά ‘χουν ἀγάπη στὰ δένδρα». Πράγματι, οἱ ἄνθρωποι, μὲ τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν ἀδηφαγία μας, προκαλοῦμε ἀνυπολόγιστες ζημιές, μὲ τὶς πυρκαγιὲς καὶ ὅλες τὶς ἄλλες καταστροφικές μας ἐπεμβάσεις.
Στὰ πλαίσια τοῦ σύντομου αὐτοῦ ἄρθρου δὲν ὑπάρχει, ἀσφαλῶς, ἡ δυνατότητα νὰ ἀναπτύξῃ κάποιος ἐπαρκῶς τὴν πολυδιάστατη προσφορὰ τοῦ Ἁγίου. Τὸ κήρυγμά του, πάντως, εἶχε μεγάλη ἀπήχηση περισσότερο στὰ λαϊκὰ στρώματα καὶ στὶς πιὸ εὐάλωτες κοινωνικὰ ὁμάδες, ποὺ γνώριζαν μεγαλύτερη καταπίεση. Ἔβρισκε ὅμως ἀνταπόκριση καὶ σὲ ἀνώτερα κοινωνικὰ στρώματα, κυρίως σὲ πλούσιες γυναῖκες, ποὺ ἐνθουσιάζονταν ἀπὸ τὴν αὐθεντικότητα καὶ τὴν δύναμη τοῦ λόγου του καὶ ἔσπευδαν νὰ τὸν ἐφαρμόσουν ἐμπράκτως.
Αὐτὸ βεβαίως δὲν ἄρεσε σὲ ὅσους διαπίστωναν ὅτι οἱ διδαχὲς τοῦ Ἁγίου ἀπειλοῦσαν τὰ ἄνομα συμφέροντά των καὶ ἐπιφέρουν κοινωνικὲς ἀλλαγές, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Ἅγιος νὰ ὁδηγηθῇ τελικὰ στὸ μαρτύριο.

Ὅσο γιὰ τὶς προφητεῖες τοῦ Ἁγίου ἐπιβεβαιώνονται συνεχῶς. Μεταξὺ ἄλλων ὁ Ἅγιος προέβλεψε ὅτι μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους, θὰ ἔλθη τὸ «ψευτορωμαίϊκο», νὰ μὴν τὸ πιστέψωμε. Δυστυχῶς, ὁ λαὸς συνεχίζει νὰ ὑποφέρη ἀπὸ τὶς συνέπειες αὐτοῦ τοῦ «ψευτορωμαίϊκου», διότι πιστεύει διαρκῶς σὲ νέους καὶ περισσότερο ὕπουλους δυνάστες, ποὺ καταφέρνουν νὰ τὸν παραπλανοῦν καὶ νὰ τὸν κρατοῦν αἰχμάλωτο.
Στὶς μέρες μας, μάλιστα, οἱ συνεχῶς μεταλλασσόμενοι αὐτοὶ δυνάστες ἀπειλοῦν καὶ πάλι, φανερὰ καὶ ὑπογείως, τὴν πίστη καὶ τὴν πατρίδα. Ἀλλοιώνουν τὶς ἀξίες μας, ὑπονομεύουν τὴν γλῶσσα μας, καλλιεργοῦν τὴν σύγχυση, ἐνισχύουν τὶς διχόνοιες καὶ τὶς κοινωνικὲς ἀντιθέσεις, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν ἐθνικὴ παραίτηση καὶ τὴν παράδοση στὴν ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή.
Χρειαζόμαστε καὶ πάλι, σήμερα, φλογεροὺς Πατέρες σὰν τὸν Πατροκοσμᾶ, ποὺ νὰ μᾶς ἐνισχύουν στὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ στὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Χρειαζόμαστε, ἐπίσης, ἐμπνευσμένους διδασκάλους, ποὺ δὲν θὰ διδάσκουν στὰ παιδιά μας τά «ἄθεα γράμματα», ἀλλὰ θὰ τὰ μαθαίνουν, ὅπως ὁ Πατροκοσμᾶς, τί σημαίνει Χριστὸς καὶ πατρίδα.
Χρειαζόμαστε, τέλος, κοινωνικοὺς ἐργάτες, σὰν τὸν Πατροκοσμᾶ, ποὺ δὲν θὰ συμβιβάζονται μὲ τὰ ἄνομα συμφέροντα, δὲν θὰ ξεπουλοῦν τὰ ὅσια καὶ τὰ δίκαια τοῦ γένους μας, θὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν λαὸ καὶ θὰ μάχωνται μέχρι θυσίας γιὰ τὴν συνεργασία καὶ τὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ὅπου γῆς.
Ὅταν ἀποφασίσωμε νὰ ζήσωμε καὶ ἐμεῖς, σήμερα, ἀληθινὴ χριστιανικὴ ζωὴ καὶ νὰ πολιτευτοῦμε «σωφρόνως, δικαίως καὶ εὐσεβῶς» (Τίτ., β’ 12), τότε θὰ ἔχῃ λάβει καὶ ὁ Πατροκοσμᾶς τὴν πληρωμή του. «Ἐὰν τὸ κάμνετε, τότε δὲν μὲ φαίνεται καὶ ἐμὲ ὁ κόπος μου. Εἰ καὶ δὲν τὸ κάμνετε, φεύγω λυπημένος μὲ δάκρυα στὰ μάτια».
Ἐὰν θέλωμε νὰ εὐχαριστήσωμε τὸν Ἅγιο ποὺ ἐργάστηκε μὲ κόπο καὶ αὐτοθυσία γιὰ τὴν δική μας σωτηρία, ἂς τὸν παρακαλέσουμε, ὅπως λέει τὸ λαϊκὸ ἆσμα: «Βοήθα μας, Ἅη Γιώργη, καὶ σύ, Πατροκοσμᾶ, νὰ πάρουμε τὴν Πόλη καὶ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά», νὰ βοηθήση καὶ ἐμᾶς νὰ ἀφυπνιστοῦμε καὶ νὰ ἀγωνιστοῦμε μὲ ὅραμα καὶ ἐλπίδα γιὰ τὴν καθολική μας ἀνάσταση.
Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Κοσμᾶ, «φωτιστή τῶν σκλάβων», γίνε ὁδηγὸς καὶ φωτιστὴς καὶ τῶν σημερινῶν σκλάβων Ἑλλήνων καὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐλέησέ μας νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ἐργαστοῦμε καὶ μάλιστα νὰ συνεργαστοῦμε γιὰ τὴν ἀπαλλαγή μας ἀπὸ τὰ σύγχρονα δεσμὰ πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ἀμήν! Γένοιτο!

Ἐνδεικτικὴ βιβλιογραφία: · Αὐγουστίνου Ν. Καντιώτου, πρώην Ἐπισκόπου Φλωρίνης, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, «Προφητεῖες καὶ Διδαχές», Ἐκδόσεις Ὀρθόδοξου Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «Ὁ Σταυρός», ΣΤ’ Ἔκδοση, Ἀθῆναι, 2011, ἀπ’ ὅπου τὰ ἀποσπάσματα τῶν διδαχῶν καὶ οἱ προφητεῖες ποὺ παρατίθενται στὸ παραπάνω ἄρθρο. · Χρυσοστόμου Μαϊδώνη, Ἀρχιμανδρίτου, Ὁ Γέροντας τοῦ Γένους (Διδαχὲς ἀπὸ τὸ Σκαμνὶ τοῦ Πατροκοσμᾶ), Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ, Β’ Ἔκδοση, Ἀρναία Χαλκιδικῆς, 2010. · Μαξίμου Βαρβαρῆ, Καθηγουμένου, Πατροκοσμᾶς, Ὁ Διαπρύσιος Κῆρυξ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ Μέγας Ἀναμορφωτὴς τοῦ Γένους μας, ἐκδ. «Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», Ἀθῆναι, 2000. · π. Μεταλληνοῦ Γεωργίου, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Ἐγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαροὺς Μπριτάννικα», 38 (1991), σσ. 246-249.

Μετέδωσαν 180 φορές τη σύγκρουση των ελικοπτέρων!
20 δευτερόλεπτα. Τόσο διαρκεί το βίντεο με τη σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων στη Δυτική Αττική. Ύστερα αρχίζει πάλι από την αρχή. Τρεις τραγωδίες το λεπτό. Εκατόν ογδόντα την ώρα. Η σύγκρουση έγινε μία φορά. Οι δημοσιογράφοι αποφάσισαν ότι δεν ήταν αρκετή και το έκαναν επαναλήψιμο, μπαίνει στη λούπα, συγκρούεται, συντρίβεται, τελειώνει, ξαναρχίζει. Μέσα σε μία ώρα, το κανάλι έβαλε το βίντεο να παίξει 180 φορές. Πόσες φορές σε 3 ώρες; Δε θέλει και μαθηματικό μυαλό να είσαι, για να πάρεις καλό βαθμό στο τεστ.

Για το κανάλι πρόκειται για «πλάνο».
Για τον πατέρα ενός νεκρού είναι η τελευταία στιγμή του παιδιού του.
Για το παιδί του είναι η στιγμή που έπαψε να έχει πατέρα.
Για τη σύζυγο είναι εκείνο το σύνορο που υπήρχε ακόμη ο άνθρωπός της και εκείνη που δεν θα υπάρχει ποτέ ξανά.
Μην ακούσω τη βλακεία ότι «το κοινό πρέπει να δει». Το κοινό είδε. Στη δεύτερη προβολή σοκαρίστηκε. Στην πέμπτη κατάλαβε. Στην εκατοστή ογδοηκοστή, το κανάλι δεν μεταδίδει πλέον ένα γεγονός· εκπαιδεύει τον θεατή να αντέχει τον θάνατο σαν διαφημιστικό διάλειμμα. Καμία πληροφορία δεν προστίθεται στη λούπα. Δεν μαθαίνω περισσότερα για τις συνθήκες της σύγκρουσης. Δεν καταλαβαίνω καλύτερα τι συνέβη. Δεν ενημερώνομαι για τα αίτια, τις ευθύνες, την κατάσταση των εναέριων μέσων ή τους κανόνες ασφαλείας. Απλώς βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν ξανά.
Δεν ζητώ να κρυφτεί η πραγματικότητα. Δεν ζήτω απόκρυψη. Αλλά η αχαλίνωτη έκθεση είναι εκμετάλλευση. Το βίντεο μπορούσε να προβληθεί μία ή δύο φορές και μάλιστα με σαφή προειδοποίηση. Κοιτούν και παιδιά ρε. Πέρα από τους συγγενείς. Θα μπορούσε κατόπιν να χρησιμοποιηθεί ένα ακίνητο πλάνο. Το φρικτό έχει δικαίωμα να γίνει γνωστό. Δεν έχει υποχρέωση να γίνει θέαμα. Δεν επικαλούμαι καν την ευαισθησία των δημοσιογράφων. Επικαλούμαι την επαγγελματική τους επάρκεια. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στην απόδειξη και στην επίδειξη δεν υπηρετεί την ενημέρωση.
Υπηρετεί την αγορά του σοκ.
Και όταν το σοκ εξασθενεί, αυξάνει τη δόση.

Ας μάθουμε κάποτε να σεβόμαστε τους νεκρούς.
https://alopsis.gr/metedosan-180-fores- ... si-ton.../

Χριστιανός νά εἶσαι καί ὄχι μόνο νά φαίνεσαι! Ἰδού ἕνα ἀπό τά πρωταρχικά σου καθήκοντα.
Τό ὄνομα «χριστιανός» χωρίς χριστιανική ζωή εἶναι μία ὑποκρισία. Χριστιανός εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, ὅσο εἶναι δυνατόν στόν ἄνθρωπο, μιμεῖται τόν Κύριο Ἰησοῦ· μέ τά λόγια του, μέ τά ἔργα του καί μέ τίς σκέψεις του. Γιά τήν ἐκπλήρωσι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ χρειάζεσαι τήν ἁπλότητα.
Καθώς τό ὄνομα Ἀπόστολος μέ τό ὁποῖο ὠνομάσθηκε ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος εἶχε λογισμούς, σχέδια καί ἄλλα κακά δέν τοῦ ἐμφανίσθηκαν, ὅταν ζοῦσε, ἐνώπιόν του τά αἰώνια βάσανα, ἔτσι ἀκριβῶς οὔτε καί ἐμεῖς δέν θά ἐξαγοράσουμε μέ μία παρόμοια παίδευσι τό ὄνομα Χριστιανός, ἐάν δέν ζήσουμε τήν ζωή μας κατά τόν νόμο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Πτωχός εἶναι ὁ χριστιανός, ὁ ὁποῖος ζητεῖ πολλά καί τά προμηθεύεται στόν κόσμο αὐτόν. Κάθε χριστιανός πρέπει νά σηκώνει τόν σταυρό του.
Ὁ πραγματικός χριστιανός ἠμπορεῖ νά λέγη μέ μία γεμάτη ἀπό χαρά καί τόλμη καρδιά, ἀκόμη καί στό κατώφλιο τοῦ θανάτου, πού πλησιάζει, νά λέγη: «Ποῦ εἶναι ἄδη τό κεντρί σου;» (Α΄ Κορ. 15, 55).
Ἐπειδή ζώντας στήν γῆ ὁ ἀληθινός χριστιανός ἀρνεῖται τίς ἀπολαύσεις, τά αἰσθήματα, ἀλλά ἀντίθετα μετά θάνατον αὐτός θά ἀξιωθῆ στόν οὐρανό τῶν θείων εὐεργεσιῶν πού τίς περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅτι: «Μάτι δέν τίς εἶδε καί αὐτί δέν τίς ἄκουσε καί στήν καρδία ἀνθρώπου δέν ἀνέβηκαν». (Α΄Κορ.2,9). Αὐτά δέν εἶναι δυνατόν οὔτε ἐμεῖς νά τά φαντασθοῦμε, οὔτε νά παρουσιασθοῦν μπροστά μας.
(†) Γέροντας Αρσένιος Μπόκα

Και πώς θα είναι γεμάτη από ευχαρίστηση η καρδιά μας;
Αν ασκήσουμε και συνηθίσουμε τον εαυτό μας να ευχαριστεί τον Θεό, όχι μόνον όταν παίρνει, αλλά και όταν δεν ικανοποιηθεί το αίτημά μας. Διότι ο Θεός άλλοτε δίνει αυτό που ζητάμε και άλλοτε όχι, αλλά και τα δύο τα κάνει για το συμφέρον μας.
Ώστε είτε λάβεις, είτε δεν λάβεις, έλαβες με το ότι δεν έλαβες∙ είτε πετύχεις στο αίτημά σου, είτε δεν πετύχεις, πέτυχες με το ότι δεν πέτυχες σ’ αυτό που ζητούσες. Συμβαίνει δηλαδή μερικές φορές, όταν δεν παίρνουμε αυτό που ζητάμε, να έχουμε μεγαλύτερο κέρδος, παρά αν το παίρναμε. Διότι αν δεν ήταν για το συμφέρον μας πολλές φορές η άρνηση της εκπληρώσεως του αιτήματός μας, οπωσδήποτε θα μας το έδινε πάντοτε. Το να μην εκπληρωθεί, όμως, το αίτημά μας, αλλά για το συμφέρον μας, αυτό αποτελεί επιτυχία.
Γι’ αυτό και πολλές φορές αναβάλλει να εκπληρώσει το αίτημά μας, όχι επειδή θέλει να μας απομακρύνει από κοντά Του, αλλά επειδή φροντίζει με την καθυστέρηση της εκπληρώσεως του αιτήματός μας να κάνει συνεχή την επιμονή μας στο αίτημά μας.
Επειδή, λοιπόν, πολλές φορές σταματάμε τον ζήλο μας για την προσευχή, παίρνοντας εκείνο που ζητάμε, θέλοντας να αυξήσει την επαγρύπνησή μας στις προσευχές, αργεί να μας δώσει αυτό που ζητάμε.
Το ίδιο κάνουν και οι φιλόστοργοι πατέρες. Τα παιδιά τους που είναι αδιάφορα και τρέχουν στα παιδικά παιχνίδια, πολλές φορές τα κρατούν κοντά τους με την υπόσχεση πολύ μεγάλου δώρου. Γι’ αυτό άλλοτε αναβάλλουν τη δόση και άλλοτε δεν το δίνουν ποτέ.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

-Γνωρίζει, Γέροντα, το ταγκαλάκι τι έχουμε στην καρδιά μας;
-Ακόμη αυτό έλειψε, να γνωρίζει και καρδιές! Μόνον o Θεός είναι καρδιογνώστης και μόνο σε ανθρώπους του Θεού αποκαλύπτει ορισμένες φορές πάλι o Θεός –για το καλό μας – τι έχουμε στις καρδιές μας. Το ταγκαλάκι γνωρίζει τις πονηριές και τις κακίες που φυτεύει στα δικά του όργανα, δεν ξέρει τους καλούς λογισμούς μας. Μόνον εκ πείρας αντιλαμβάνεται μερικά, αλλά και σ’ αυτά πέφτει έξω τις περισσότερες φορές. Και εάν δεν επιτρέψει o Θεός να τα καταλάβει και αυτά, πέφτει συνέχεια έξω σε όλα, γιατί είναι σκοτεινός o διάβολος, ορατότης μηδέν!
Δεν ξέρει, ας υποθέσουμε, έναν καλό λογισμό δικό μου. Αν έχω κανέναν κακό λογισμό, εκείνον τον ξέρει, γιατί o ίδιος τον φυτεύει. Αν εγώ τώρα θέλω να πάω να κάνω κάπου μία καλοσύνη, να σώσω, λ.χ., έναν άνθρωπο, o διάβολος αυτό δεν το ξέρει. Όταν όμως εκείνος βάλει σε κάποιον έναν λογισμό και του πει: «Πήγαινε να σώσεις τον τάδε άνθρωπο», θα τον κεντήσει συγχρόνως και στην υπερηφάνεια και γι’ αυτό τον ξέρει αυτόν τον λογισμό. Αλλά και με το ότι δέχεται o άνθρωπος την υπερηφάνεια, δίνει δικαίωμα στον πειρασμό. Είναι πολύ λεπτά τα πράγματα.
Θυμάστε το περιστατικό με τον Αββά Μακάριο; Είχε συναντήσει μία φορά τον διάβολο που επέστρεφε από την πιο κοντινή έρημο, όπου είχε πάει, για να πειράξει τους αδελφούς, o οποίος του είπε:
-Όλοι οι αδελφοί είναι πολύ αγριεμένοι μαζί μου, εκτός από έναν που είναι φίλος μου και μου κάνει υπακοή και όταν με βλέπει, στρέφεται ωσάν ανέμη.
-Ποιος αδελφός είναι αυτός; τον ρώτησε o Αββάς Μακάριος.
-Θεόπεμπτος είναι το όνομα του, τού απάντησε εκείνος.
Πηγαίνει o Όσιος και βρίσκει τον αδελφό. Με τρόπο τον κατάφερε να του αποκαλύψει τους λογισμούς του και τον βοήθησε. Όταν ξανασυνάντησε τον διάβολο, τον ρώτησε για τους αδελφούς και εκείνος του είπε:
-Όλοι είναι πολύ αγριεμένοι μαζί μου. Και το χειρότερο και αυτός που ήταν φίλος μου, δεν ξέρω πώς έγινε και άλλαξε και τώρα είναι o πιο αγριεμένος από όλους.
Δεν ήξερε ότι πήγε o Αββάς Μακάριος και τον έφερε τον αδελφό σε λογαριασμό, γιατί o Αββάς Μακάριος είχε κινηθεί ταπεινά, από αγάπη, και δεν είχε δικαίωμα o διάβολος στον λογισμό εκείνον. Αν υπερηφανευόταν o Αββάς Μακάριος, θα έδιωχνε τη χάρη του Θεού, όποτε θα είχε δικαίωμα o διάβολος. Τότε θα το ήξερε, γιατί αυτός θα του είχε κεντήσει την υπερηφάνεια.
-Αν πει έναν καλό λογισμό του o άνθρωπος κάπου, μπορεί o διάβολος να τον ακούσει και να τον πειράξει μετά;
-Πώς να τον ακούσει, αφού δεν έχει «διάβολο»; Άμα όμως τον πει, για να υπερηφανευθεί, θα μπει στην μέση o πειρασμός. Αν, δηλαδή, υπάρχει μία προδιάθεση υπερηφανείας και λέει υπερήφανα κανείς: «Θα πάω να τον σώσω αυτόν», μπαίνει o διάβολος ενδιάμεσος και τότε αυτό το ξέρει. Ενώ, αν κινείται ταπεινά, από αγάπη, δεν το ξέρει. Χρειάζεται προσοχή. Είναι πολύ λεπτά τα πράγματα. Γι’ αυτό λένε οι Πατέρες ότι η πνευματική ζωή είναι «επιστήμη επιστημών».
-Πώς συμβαίνει, όμως, Γέροντα, ένας μάγος να πει για τρεις κοπέλες ότι η μία θα αποκατασταθεί, η άλλη θα ατυχήσει και η άλλη θα μείνει ανύπανδρη, και να γίνει έτσι;
-Ο διάβολος έχει πείρα. Όπως, π.χ., ένας μηχανικός, όταν δει ένα σπίτι που κινδυνεύει να πέσει, είναι σε θέση να πει πόσο θα κρατήσει κ.λπ., έτσι και αυτός βλέπει κάποιον πώς βαδίζει και με την πείρα που έχει, λέει πώς θα καταλήξει.
Ο διάβολος δεν έχει εξυπνάδα, είναι πολύ κουτός. Είναι όλος ένα μπέρδεμα, άκρη δεν του βρίσκεις. Κάνει και εξυπνάδες και χαζομάρες. Τα τερτίπια του διαβόλου είναι χοντρά. Ο Θεός οικονόμησε έτσι, για να τον καταλαβαίνουμε. Πρέπει να είναι κανείς πολύ σκοτισμένος από υπερηφάνεια, για να μην τον καταλαβαίνει. Όταν έχουμε ταπείνωση, φωτίζεται o άνθρωπος και συγγενεύει με τον Θεό. Η ταπείνωση είναι που σακατεύει τον διάβολο.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης