Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

13 Ἰουνίου
Κοίμησις τοῦ Mεγάλου Ἀλεξάνδρου
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης
13 Ἰουνίου, στὰ 323 π.X., ἐκοιμήθη ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος, στὴ Βαβυλῶνα. Ἐτῶν 33. Ὁ νέος Ἰησοῦς τοῦ Nαυί, κατὰ τὸν Ἅγιο Nεκτάριο. Ποὺ περιέφερε σ’ ὅλο τὸν κόσμο τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ποὺ ἦταν πολιτισμὸς ψυχῆς. Kαὶ ἕνωσε, στὸ ὄνομα αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ αὐτῆς τῆς γλώσσας, ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ ὅλα τὰ ἔθνη. Ὅλες τὶς φυλές. Ὅπως ὁ Ἰησοῦς τοῦ Nαυὶ ἔφερε τὶς δώδεκα φυλὲς ἀπὸ τὴν Aἴγυπτο, καὶ τὶς ἐγκατέστησε στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ἔτσι κι ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος ἕνωσε ὅλες τὶς φυλὲς τῆς γῆς στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι σήμερα γραμμένο στὰ ἑλληνκὰ καὶ ὀφείλεται στὸν Mέγα μας Ἀλέξανδρο. Nὰ τὸ ξέρομε αὐτό. Στὸν Mέγα μας Ἀλέξανδρο! Ποὺ τὸν ἀγαποῦν οἱ Σκοπιανοί, τὸν ἀγαποῦν ἐκεῖ στὸ Ἀφγανιστάν, τὸν ἀγαποῦν παντοῦ, καὶ μόνο μερικοὶ ἀπὸ μᾶς τοὺς Ἕλληνες ἔχουν βαθειὲς προκαταλήψεις. Oἱ ἀνόητοι ποὺ εἴμαστε! Ἂς μᾶς συγχωρέσει ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος.
Ἔκαμε ἑλληνικὴ τὴν Οἰκουμένη! Πῆγε τὴν Ἑλλάδα στὴν Οἰκουμένη, κι ἔφερε τὴν Οἰκουμένη στὴν Ἑλλάδα ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος! Ὁ Mέγας Ἀλέξανδρος! Στὸ Kοράνιο δὲ τὸν ἔχουν ὡς Προφήτη, παρακαλῶ, τὸν Mέγα Ἀλέξανδρο! Oἱ μουσουλμάνοι! Tὸν ἔχουν ὡς Προφήτη τὸν Mέγα Ἀλέξανδρο! Mάλιστα. Καὶ ὅταν ἦλθε ὁ Xριστός, βρῆκε διεθνὴ γλῶσσα ποιά; Tὴν ἑλληνική. Παρότι εἴχαμε ρωμαιοκρατία, ἡ ἑλληνικὴ πρυτάνευε. Ἀφοῦ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔστειλε ἐπιστολὴ στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Pώμης, τῆς πρωτεύουσας τοῦ κράτους τῆς σιδηρόφρακτης Pώμης, στὰ ἑλληνικά, παρακαλῶ! Ἤτανε διεθνὴς γλῶσσα. Γι’ αὐτὸ καὶ μ’ αὐτὴ τὴ γλῶσσα διατυπώθηκαν τὰ ρήματα τοῦ οὐρανοῦ, τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια, ἡ Kαινὴ Διαθήκη, καὶ ὄχι μόνο, καὶ κήρυξαν σ’ αὐτὴν καὶ μ’ αὐτὴν οἱ Ἀπόστολοι, κυρίως, παρότι καὶ τὶς ἄλλες γλῶσσες εἶχαν πάρει ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εἶχαν λάβει τὴν ἱκανότητα νὰ ὁμιλοῦν. Γι’ αὐτὸ ὁ Πατροκοσμᾶς ἔλεγε: «Mάθετε γράμματα ἑλληνικά, γιατὶ εἰς τὴν ἐλληνικὴν εἶναι καὶ ἡ Ἐκκλησία!»
Tί τιμὴ γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες! Tί δόξα! Tί χαρά! Kαὶ ξέρετε, οἱ ξένοι μὲ πόση εὐχαρίστηση μαθαίνουν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ μικρὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ μεγάλοι, καὶ θεραπεύονται; Kαὶ χαίρονται. Kαὶ μαγεύονται. Ὅπως ἔγινε στὰ χρόνια τοῦ Mεγαλέξανδρου, κι ὅπως ἔγινε καὶ στὰ χρόνια τοῦ Βυζαντίου. Ποὺ καὶ οἱ δυὸ οἱ αὐτοκρατορίες ἦταν πολυεθνικές. Mὲ βάση τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Tὸ Βυζάντιο ἦταν καὶ μὲ βάση τὴν Ὀρθοδοξία! Tὴν ἑλληνορθοδοξία. Tὸ ἑλληνικὸν αἴσθημα καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Mέχρι σήμερα εἶν’ αὐτά! Στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης. Στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης ἡ Pωμιοσύνη, ἀκριβῶς, συνεχίζεται καὶ προχωρεῖ.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´.
***
Στο Ναό του Σολομώντα ο Μέγα Αλέξανδρος είπε:
“Κι εγώ προσκυνώ το Θεό του ουρανού”.
Άγιος Παΐσιος
« Oι γονείς, κάνετε πολύ καλά να υπενθυμίζετε στα παιδιά σας ότι είναι Ελληνόπουλα. Τι φοβερό πρόβλημα η σημερινή αδιαφορία των Ελλήνων για την πατρίδα τους! Οι Αλβανοί έχουν κυκλοφορήσει χάρτη που πιάνει μέχρι την Ναύπακτο. Οι Εβραίοι χάρτη που περιλαμβάνει και την Κρήτη. Οι Τούρκοι χάρτη με τα νησιά του Αιγαίου. Οι Σέρβοι ζητούσαν από τους αντάρτες – αν έπαιρναν την εξουσία – το κομμάτι ως την Λάρισα, ως αντάλλαγμα για την βοήθειά τους. Οι ξένοι μπορεί να μην πιστεύουν σε τίποτα, ωστόσο ενδιαφέρονται πολύ για την πατρίδα τους , για τα σύνορά της.
Ως λαός έχουμε μεγάλη ευθύνη απέναντι στον Θεό. Από τα αρχαία χρόνια ο Θεός μας έδειξε ιδιαίτερη εύνοια. Ήταν στην πρόνοιά Του η δημιουργία του απέραντου κράτους του Μ. Αλεξάνδρου, ώστε να μεταδώσει τα φώτα του ελληνικού πολιτισμού στους βαρβάρους και ειδικότερα, την ελληνική γλώσσα, για να διαδοθεί ευκολότερα, μέσω αυτής το Ευαγγέλιο. Ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν ειδωλολάτρης. Ο ιστορικός Ιώσηπος λέει ότι όταν ο Μ. Αλέξανδρος μπήκε στην Ιερουσαλήμ, ο αρχιερέας Ίαδδος τον υποδέχτηκε στον Ναό του Σολομώντα. Εκεί ο Αλέξανδρος είπε: «Κι εγώ προσκυνώ τον Θεό του ουρανού.» Επί Πτολεμαίου, έγινε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης (των Ο΄) από τους επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου.
Στην Αποκάλυψη πάλι, ο Θεός στέλνει τις επτά επιστολές Του στις επτά Εκκλησίες της ελληνικής Μικράς Ασίας. Στην συνέχεια, έχουμε την ίδρυση των πατριαρχείων, που όλα είναι Ελληνορθόδοξα (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων. Μόνο, τελευταία, το Αντιοχείας είναι Αραβορθόδοξο).
Μια χούφτα Έλληνες διέδωσαν σ’ όλο τον κόσμο την Ορθοδοξία.
Από ομιλία του Γέροντα Παΐσιου σε προσκυνητές, την Τρίτη της Διακαινησίμου 1991.
Συνταγματάρχης ε.α., Μπουζιανάς Δημήτριος, Επανωμή Θεσσαλονίκης.
Μαρτυρίες Προσκυνητών – Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, τόμος Β’ σελ 98.
***
Ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε σεμνός και εγκρατής
Ὁ Πλούταρχος, γράφει ὅτι ὅλοι θαύμαζαν τὸν Ἀλέξανδρο, γιατὶ εἶχε ἐπιδείξει πιὸ μεγάλη ἁγνότητα ἀπέναντι στὶς γυναῖκες τῶν Περσῶν παρὰ ἀνδρεία ἀπέναντι στοὺς Πέρσες («ὡς πλείονα ταῖς Περσῶν γυναιξὶ σωφροσύνην ἢ Πέρσαις ἀνδρείαν ἐπιδεδειγμένον», «Ἀλέξανδρος» 30. 10-11)..
Ὁ Μ. Βασίλειος μνημονεύει ἕνα περιστατικό ποὺ τὸ ἀναφέρει τόσο ὁ Ἀρριανός («Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις», 4,19,6) ὅσο καὶ ὁ Πλούταρχος (Βίος Ἀλεξάνδρου 21κἑ. καὶ Περί Ἀλεξάνδρου τέχν. 6, 338de).
Οἱ στρατιῶτες του παρουσίασαν ἐνώπιόν του στὰ Σοῦσα τὴν αἰχμάλωτη οἰκογένεια τοῦ νικημένου Δαρείου. Ἀνάμεσα στὰ μέλη της ξεχώριζαν γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ὀμορφιά τους ἡ σύζυγος καὶ οἱ θυγατέρες τοῦ Πέρση βασιλιᾶ.
Ὁ Ἀλέξανδρος τὶς σεβάστηκε («κατῃδέσθη») καὶ αὐτὸς ὁ τόσο νεαρὸς ἄνδρας -οὔτε τριάντα ἐτῶν τότε, ἀλλὰ καὶ κυρίαρχος τοῦ κόσμου- δὲν ἐπέτρεψε στὸν ἑαυτό του οὔτε κἄν τὸ κεφάλι του καὶ τὰ μάτια του νὰ σηκώσει, γιὰ νὰ δεῖ τὸ πρόσωπό τους, γιατί θεώρησε πὼς εἶναι ντροπὴ γι’ αὐτὸν ποὺ κατανίκησε τόσους ἄνδρες νὰ νικηθεῖ ἀπὸ γυναῖκες («αἰσχρόν εἶναι κρίνων τὸν ἄνδρα ἑλόντα γυναικῶν ἡττηθῆναι» [P.G. 31, 577]).
Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ περιστατικό τὸ ἐξιστοροῦν μὲ ἐγκωμιαστικές κρίσεις γιὰ τὴ σωφροσύνη τοῦ Ἀλέξανδρου καὶ ἄλλοι Πατέρες· ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (P.G. 37, 738), ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής (P.G. 91, 741), ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης (P.G. 78, 773), ὁ ἱερός Φώτιος (P.G. 102, 688 καὶ 103,1444).
Ο Πλούταρχος τον χαρακτηρίζει «άτρωτον επιθυμίας», ενώ ο Αρριανός γράφει πως ήταν «εγκρατέστατος των ηδονών του σώματος» («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 28,2).
Ποτέ δεν πλησίασε γυναίκα ούτε γνώρισε προ του γάμου του άλλη γυναίκα, διότι θεωρούσε «βασιλικώτερω το κρατείν εαυτού του νικάν τους πολεμίους», πως είναι, δηλαδή, σημαντικότερο και βασιλικότερο το να εξουσιάζει τα πάθη του παρά το να νικάς τους εχθρούς. («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 21,7).
Απαιτούσε από τους στρατιώτες του, όταν συνελάμβαναν γυναίκες αιχμάλωτες, να μην λένε μπροστά τους, ούτε καν ως υπονοούμενα, λόγια αισχρά, αλλά να προστατεύουν την ηθικότητά τους σαν να ήταν οι αιχμάλωτες κορίτσια που ζούσαν μέσα σε ιερούς και σεμνούς παρθενώνες («Αλεξάνδρου Ανάβασις», 21,5).
Ο Μέγας Βασίλειος εγκωμιάζει την εγκράτεια του μεγάλου Αλεξάνδρου.
Διηγείται πως, όταν, μετά τη μάχη στα Γαυγάμηλα, μπήκε μαζί με τον Ηφαιστίωνα στη σκηνή όπου βρίσκονταν οι γυναίκες του βασιλικού οίκου του νικημένου Δαρείου, μεταξύ των οποίων ήταν η μητέρα του Σισύγαμβρις, η σύζυγος του Στάτειρα, που είχε τη φήμη της ωραιότερης γυναίκας της Περσίας και οι δύο πανέμορφες κόρες του Πέρση βασιλιά, έσκυψε αμέσως το κεφάλι του στη γη.
Όταν αργότερα βγήκε από τη σκηνή, απάντησε ως εξής στον φίλο του, που είχε απορήσει με τη στάση του αυτή:
«Είναι άπρεπο αυτός που θέλει να κυριεύσει τον κόσμο να υποδουλωθεί από την ομορφιά μιας γυναίκας».
~ Μέγας Αλέξανδρος – Ο Βασιλεύς των Ελλήνων, “Ενωμένη Ρωμηοσύνη”.
***
Μέγας Ἀλέξανδρος: «Σήμερον οὐκ ἐβασίλευσα»
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀναφέρει τὴν ὡραία ἐκείνη στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Ἀλέξανδρος μὲ μεγαλοψυχία χάρισε τὴ ζωὴ στὸν ἡττημένο βασιλιὰ τῶν Ἰνδῶν Πῶρο· καὶ προβαίνει στὴν ἐκπληκτική παρατήρηση: «Καὶ ἦν αὐτῷ ἡ περιουσία τοῦ θαρρεῖν τὸ φιλάνθρωπον» (=ἡ φιλανθρωπία ἦταν ἐκείνη ποὺ χάριζε στὸν Ἀλέξανδρο τὸ ἀπαράμιλλο καὶ ἀνεξάντλητο θάρρος του [P.G. 35, 565]).
Κι ὅταν μετὰ τὴν κατάληψη κάποιας πόλης ὁ Παρμενίων βλέποντάς τον σκεπτικὸ τοῦ συνέστησε νὰ μὴν τὴ λυπηθεῖ, μᾶς θυμίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος πὼς ὁ Ἀλέξανδρος τοῦ ἀπάντησε: «Γνώρισμά σου, Παρμενίων, εἶναι ἡ ὠμότητα. Δικό μου ὅμως γνώρισμα εἶναι ἡ πραότητα καὶ ἡ ἐπιθυμία μου νὰ μὴ διατρέξει κίνδυνο ἡ νικημένη πολιτεία» («σοὶ μὲν γάρ ἐστιν ὠμότης, τὸ δὲ πρᾶον ἐμόν, φυγεῖν τε τὴν πόλιν τοὺς κινδύνους» [P.G. 37, 813]).
Μὲ τὴν ἴδια φιλάνθρωπη διάθεση ἐλευθέρωσε, ὅπως γράφει ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης, τοὺς αἰχμαλώτους τῶν Σάρδεων, ἱκανοποιώντας τὸ αἴτημα τοῦ χρηστοῦ καὶ περιφρονητοῦ τῶν χρημάτων Ἀθηναίου πολιτικοῦ Φωκίωνα (P.G. 78, 589).
Κι ὅπως διασώζει ὁ ἱερὸς Φώτιος, σπάνια βρισκόταν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία δὲν εἶχε εὐεργετήσει κάποιον ἄνθρωπο. Ἂν ὅμως κάποτε τύχαινε νὰ τοῦ συμβεῖ αὐτό, ἔλεγε περίλυπος: «Σήμερον οὐκ ἐβασίλευσα» (P.G. 102, 933).
Iconandlight

[toula]

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ
ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Γιατί ο καθένας έχει το
δικό του πόλεμο μάχη και απώλειες.
Ζήστε απλά,
αγαπάτε απλόχερα,
νοιαστείτε για τις ανάγκες των άλλων,
να μιλάτε αργά,
αφήστε τα υπόλοιπα στον Θεό !
Σημαντικότερο είναι η αγάπη !
Ούτε η πίστη,
ούτε η δογματική,
ούτε ο μυστικισμός,
ούτε η νηστεία,
ούτε οι μεγάλες προσευχές,
είναι που καθορίζουν
την αληθινή
μορφή ενός χριστιανού.
Όλα χάνουν την αξία τους,
εάν δεν υπάρχει το κυριότερο
που είναι η αγάπη για τον συνάνθρωπο !
Άγιος Λουκάς της Κριμαίας

[toula]

Καθὼς ἕνας ἄρχοντας ὁποὺ ἔχει ἀμπέλια καὶ χωράφια καὶ βάζει ἐργάτας, ἔτσι καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ἔχει ἡμᾶς ἀμπέλι. Ἐπῆρε δώδεκα Ἀποστόλους καὶ τοὺς εὐλόγησε καὶ τοὺς ἔστειλε εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Καὶ εἰ μὲν θελήσουν οἱ ἄνθρωποι νὰ περάσουν καὶ ἐδῶ εἰς τοῦτον τὸν μάταιον κόσμον καλὰ καὶ εἰρηνικά, θέλει τοὺς εὐσπλαχνισθῆ ὁ πανάγαθος Θεὸς νὰ τοὺς βάλῃ εἰς τὸν παράδεισον. Τοῦτο τοὺς ἐπαρήγγειλε, νὰ πιστεύωμεν καὶ νὰ βαπτιζώμεθα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ νὰ φυλάγωμεν τὰ προστάγματα τοῦ Θεοῦ μας. Εἰς ὁποίαν χῶραν ἐπήγαιναν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ δὲν τοὺς δέχονται οἱ ἄνθρωποι, εἶπεν ὁ Κύριος νὰ τινάζουν τὰ τσαρούχια καὶ νὰ φεύγουν (66). Λαμβάνοντας τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἔτρεξαν ὡς ἀστραπὴ καὶ μὲ ἐκείνην τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἰάτρευαν χωλούς, κουτσούς, τυφλοὺς καὶ δαιμονισμένους καὶ μὲ τὴν προσταγὴν τοῦ Χριστοῦ μας ἀνέστησαν νεκρούς.
Πρέπον καὶ εὔλογον εἶνε, ἀδέλφια μου, νὰ εἶχα καὶ ἐγὼ ὁ ἀνάξιος καὶ ἁμαρτωλὸς δοῦλος του τὴν καρδίαν καθαράν, ὡσὰν τοὺς ἁγνοὺς Ἀποστόλους, καὶ νὰ ἔχω καὶ ἐκείνην τὴν χάριν τοῦ Παναγίου καὶ τελεταρχικοῦ Πνεύματος, ἐγὼ ποὺ ἀξιώθηκα καὶ ἦλθα εἰς τὴν χῶραν σας. Ἐπειδὴ καὶ εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ δὲν ἔχω τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, παρακαλῶ ὅμως τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν νὰ στείλη οὐρανόθεν τὴν χάριν του καὶ νὰ εὐλογήση τὴν χῶραν σας καὶ τὰ πράγματά σας καὶ τὸ ἔργον τῶν χειρῶν σας. Καὶ τὸ πρῶτον νὰ μᾶς εὐσπλαχνισθῆ, νὰ συγχωρήσῃ τὰ ἁμαρτήματά μας· καὶ νὰ σᾶς ἀξιώση, παιδιά μου, νὰ περάσετε καὶ ἐδῶ καλὰ καὶ εἰρηνικά, καὶ νὰ σᾶς βάλῃ εἰς τὸν παράδεισον νὰ δοξάζετε τὴν Ἁγίαν Τριάδα.
Καὶ εἰς ὁποίαν χῶραν ἐπήγαιναν οἱ Ἀπόστολοι, χειροτονοῦσαν ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, εὐλογοῦσαν τὴν χῶραν ἐκείνην καὶ γίνουνταν ἕνας ἐπίγειος παράδεισος, χαρὰ καὶ εὐφροσύνη, κατοικία τῶν ἀγγέλων, κατοικία τοῦ Χριστοῦ μας. Καὶ εἰς ὁποίαν χῶραν δὲν τοὺς ἐδέχονταν, ἔμενε κατάρα καὶ ὄχι εὐλογία, κατοικία τοῦ διαβόλου καὶ ὄχι τοῦ Χριστοῦ μας.
άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός , διδαχή στ'

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ
Πιστεύω βαθειά στον Θεό και όλη την ζωή μου την έκτισα πάνω στις εντολές Του. Και σε σας κληροδοτώ όλη τη ζωή σας να την αφιερώσετε στον Θεό και να χτίζετε όλα και πάντα πάνω στις εντολές του Χριστού.
Για πολύ καιρό και με μεγάλη επιμονή έπλεα κόντρα στο ρεύμα και σε σας τα παιδιά μου κληροδοτώ να πλέετε κόντρα στο ρεύμα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Να αποστρέφετε το βλέμμα σας και την καρδιά σας από εκείνη τη μεγάλη πλειοψηφία της ανθρωπότητας, που επιδιώκει όχι τους υψηλούς στόχους, αλλά εκείνους που είναι πιο εύκολο να επιτευχθούν. Να μην προσχωρήσετε σ’ αυτή τη μεγάλη πλειοψηφία που ζει όχι με το δικό της νου, αλλά με το νου των ηγετών και χτίζει τη ζωή της, όχι με τις ιερές εντολές του Χριστού, αλλά με τις υποδείξεις εκείνων που έχουν την εξουσία να καθοδηγούν τους ανθρώπους μόνον εκεί, όπου κατά τη γνώμη τους πρέπει να πηγαίνουν, όχι χάρη της βασιλείας των ουρανών, αλλά για χάρη της επίτευξης των αγαθών της επίγειας βασιλείας.
Σκοπό της ζωής να θέσετε την επιδίωξη της ύψιστης αλήθειας και να μην παρεκκλίνετε απ’ αυτό το δρόμο, αν σας αναγκάσουν να υπηρετήσετε τους σκοπούς της κατώτερης αλήθειας, καταπατώντας την ύψιστη αλήθεια του Χριστού.
Να είσαστε έτοιμοι ακόμη και για το μαρτύριο, εφ’ όσον πλέετε κόντρα στο ρεύμα, να τηρείτε πλήρη πίστη ακόμη και στις σκέψεις, στους άντρες και τις γυναίκες σας, όπως τήρησα κι εγώ.
Στις επιστημονικές ενασχολήσεις και στο έργο σας πάνω στη μελέτη των μυστηρίων της φύσης, μην επιδιώκετε τη δόξα για τον εαυτό σας, αλλά μόνο το να ελαφρύνετε τον πόνο των ασθενών και αβοήθητων συνανθρώπων σας.
Να θυμάστε ότι σ’ αυτό το έργο εγώ, ο πατέρας σας, αφιέρωσα όλη μου τη ζωή. Μιμηταί μου γίνεσθε, όπως κι εγώ του Απ. Παύλου και να μην εργάζεστε για την κοιλιά σας, αλλά πρώτ’ απ’ όλα και πάνω απ’ όλα να φροντίζετε εκείνους που δίχως την βοήθειά σας δεν μπορούν να απελευθερωθούν από τη μέγγενη της ανέχειας και του ψέμματος.
Εάν εκπληρώσετε όλα, όσα κληροδοτώ σε σας, θα κατέβη σε σας η ευλογία του Θεού, σύμφωνα με τα αδιάψευστα λόγια του προφητάνακτα Δαβίδ. «Το δε έλεος του Κυρίου από του αιώνος και έως του αιώνος επί τους φοβούμενους αυτόν, και η δικαιοσύνη αυτού επί υιοίς υιών τοις φυλάσσουσι την διαθήκην αυτού και μεμνημένοις των εντολών αυτού του ποιήσαι αυτάς» (Ψαλμ. 102).

[toula]

Επειδὴ εἰς τιμὴν τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία θεοπνεύστως ἀφιέρωσε τὰς ἡμέρας ταύτας, διατάζουσα νὰ τὰς ἁγιάζωμεν μὲ νηστείαν, φαίνεταί μοι ἁρμόδιον νὰ ὁμιλήσω σήμερον ἐπάνω εἰς τὴν ὑπεροχήν καὶ ἀξίαν τοῦ ἀποστολικοῦ ἐπαγγέλματος, διὰ νὰ καταλάβετε τί θέλει νὰ εἴπη ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ.
«Ἀπόστολος», κατά τὴν κοινὴν σημασίαν τοῦ ὀνόματος, θέλει νὰ εἴπη ἀπεσταλμένος, καίτοι οὗτοι εἶναι καθολικὰ οἱ πρέσβεις τῶν βασιλέων, ἀπεσταλμένοι εἰς τινὰ μεγάλην ὑπηρεσίαν, οἱ ὁποῖοι καθὼς ἐπιφέρουσι τὸ πρόσωπον τοῦ βασιλέως, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀποστέλλονται, ἔχουσι δύο ἐξαίρετα προνόμια, εἰς τὸν λόγον καὶ εἰς τὸ ἔργον. Ὅσα δηλαδὴ εἴπωσιν, ὅσα κάμωσι, νομίζονται ὡσὰν λόγια καὶ ἔργα αὐτοῦ τοῦ ἰδίου βασιλέως ὅπου τούς ἒστειλε. Πρέσβεις τοῦ Θεανθρώπου Λόγου, ἀπεσταλμένοι εἰς ὅλον τὸν κόσμον διὰ νὰ κηρύξωσι τὴν παγκόσμιον σωτηρίαν καὶ τὴν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἐστάθησαν οἱ Μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, παρ’ αὐτοῦ ὀνομασθέντες Ἀπόστολοι.
«Ἐκλεξάμενος παρ’ αὐτῶν δώδεκα, οὕς καὶ Ἀποστόλους ὠνόμασεν, ἀπέστειλεν αὐτοὺς κηρύσσειν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».
«Πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα, κηρύξατε τὸ Εὐαγγέλιον πάση τῇ κτίσει».
Ἀλλὰ καὶ ὁ τρόπος τῆς ἀποστολῆς εἶναι θαυμαστὸς· «καθὼς» (λέγει) «ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγώ πέμπω ὑμᾶς», ὅπου θέλει νὰ εἰπῆ καθὼς τοῦ προαιώνιου Πατρὸς Ἀπόστολος ἦτον ὁ Υἱὸς ἀπεσταλμένος εἰς τὴν γῆν, διὰ νὰ κάμη τὸ μέγα ἔργον τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἔτσι τὸν ὀνομάζει ὁ Παῦλος, Ἀπόστολον τῆς ὁμολογίας ἡμῶν· ὅθεν ἔλαβε παρὰ τοῦ Πατρὸς ὅλην τὴν ἐξουσίαν τῶν ἐπουρανίων, καί ἐπιγείων «πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου· ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς». Τέτοιας λογῆς τοῦ σεσαρκωμένου Υἱοῦ ἦτον Ἀπόστολοι οἱ μαθηταὶ ἔχοντες τοῦ Υἱοῦ ὅλην τὴν ἐξουσίαν εἰς τρόπον ὅτι, καθὼς ὁ Υἱός, ὡς Ἀπόστολος τοῦ Πατρός, ἐπέφερε τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρὸς· ὅθεν ὅστις ἐδέχετο τὸν Υἱόν, ἐδέχετο αὐτὸν τὸν Πατέρα, «ὁ δεχόμενος ἐμέ, δέχεται τὸν ἀποστείλαντά με».
Ἔτσι οἱ μαθηταί, ὡς Ἀπόστολοι τοῦ Υἱοῦ, ἐπέφερον τὸ πρόσωπον τοῦ Υἱοῦ· ὅθεν ὅστις ἐδέχετο τούς μαθητάς, ἐδέχετο αὐτὸν τὸν Διδάσκαλον «ὁ δεχόμενος ὑμᾶς, ἐμέ δέχεται καὶ ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει» Καὶ διὰ τοῦτο ὅσα μυστικὰ ἤκουσεν ὁ Υἱός ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Πατέρα ὅλα ἔμαθον οἱ μαθηταὶ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸν Υἱόν «πάντα ὅσα ἤκουσα παρὰ τοῦ Πατρός μου, ἐγνώρισα ὑμῖν».
Ὥστε ὅπου Ἀπόστολος καὶ μύστης τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός, τοῦ δὲ Υἱοῦ Ἀπόστολοι καὶ μύσται οἱ μαθηταὶ· ὅθεν ἔλαβον ἐκεῖνα τὰ δύο ἐξαίρετα προνόμια εἰς τὸν λόγον καὶ εἰς τὸ ἔργον. Εἰς τὸν λόγον ὅσα λαλήσουσι, νὰ πιστεύωνται ὡς λαληθέντα παρ’ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ· εἰς τὸ ἔργον, ὅσα κάμωσι νὰ φυλάττωνται ὡς καμωμένα παρ’ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ· ὅπου θέλει νὰ εἴπη καθὼς πᾶς ἄνθρωπος ψεύτης, τοῦ Θεοῦ δὲ μόνον εἶναι ἴδιον τὸ ἀψευδές καί ἀλάθητον, ὁμοίως τοῦτο τὸ ἀψευδές καί ἀλάθητον εἶχον οἱ Ἀπόστολοι, διότι οἱ λόγοι τους δὲν ἦσαν λόγοι ἀνθρώπων, ἀλλά Θεοῦ καί μὲ τὸ στόμα των ὡσὰν μὲ θεόπνευτον ὄργανον ἐλάλει τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας «οὐκ ἐστέ» (τούς ἒλεγεν ὁ Χριστὸς) «ὑμεῖς οἱ λαλοῦντες, ἀλλά τὸ Πνεῦμα τὸ ἐν ὑμῖν». Καὶ πάλιν καθώς οὔτε ἄνθρωπος, οὔτε Ἄγγελος, ἀλλ’ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ μόνος ἒχει κυρίως τὴν πνευματικὴν ἐξουσίαν, καὶ μόνος κρατεῖ τὰς κλεῖς διὰ νὰ ἀνοίγη καί νὰ κλείη τὰς πύλας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὁμοίως ὅλην αὐτήν τὴν ἐξουσίαν καὶ αὐτάς τὰς κλεῖς ἔλαβον οἱ Ἀπόστολοι παρὰ τοῦ Υἱοῦ, ὅταν τοὺς εἶπεν· «Ὅσα ἂν λύσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένα ἐν τῷ οὐρανῷ· καί ὅσα ἂν δήσητε ἐπὶ τῆς γῆς, ἒσται δεδεμένα ἐν τῷ οὐρανῷ».
Ἕνα ὅμοιον προτέρημα δὲν ἒλαβον οἱ Προφῆται· ἒλαβον ἀληθινὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν χάριν, ἀλλὰ κατὰ μέρος μόνον, δηλαδὴ τὸ χάρισμα τῆς προφητείας, διὰ νὰ προλέγουν τὰ μέλλοντα, ἀλλ’ εἰς τοὺς Ἀποστόλους ὅλον ἐξέχεε τὸν πλοῦτον τῶν θείων του δωρεῶν τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, τότε ὅταν ἐκατέβη ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν. Οἱ Προφῆται εἴδασι μόνον ἐν ἐσόπτρῳ καὶ ἐν αἰνίγματι τούς τύπους τῶν μελλόντων πραγμάτων, ὅπου οἱ Ἀπόστολοι εἴδασιν ὀφθαλμοφανῶς· «ἑτέραις·γενεαῖς», λέγει ὁ Παῦλος, «οὐκ ἐγνωρίσθη τὸ μυστήριον τοῦ Χριστοῦ τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων, ὡς νῦν ἀπεκαλύφθη τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ Ἀποστόλοις ἐν Πνεύματι». Τότε ὁ Θεὸς ἐφανέρωνεν εἰς τὸν κόσμον μόνον τὴν θείαν του δικαιοσύνην ὡς Κριτής, καί ταύτης τῆς θείας του δικαιοσύνης τὴν μάστιγα καὶ σιδηρᾶν ράβδον ἒδιδεν εἰς τὰς χείρας τῶν Προφητῶν, διὰ νὰ πλήττωσι μὲ ἐλέγχους καί φοβερισμοὺς τῶν ἀνθρώπων τὴν δυσκάθεκτον ἁμαρτίαν, ἀλλ’ αὐτοί δὲν εἶχον ἐξουσίαν νὰ συγχωρήσωσι μίαν μόνην ἁμαρτίαν εἰς τὴν γῆν, οὔτε νὰ εἰσάγωσι ἕνα ἄνθρωπον εἰς τὴν οὐράνιον βασιλείαν, τὴν ὁποίαν εἶχε κλεισμένην τὸ πταῖσμα τοῦ Ἀδάμ.
Ὅταν δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τῶν χρόνων καὶ ἐφανέρωσεν ὁ Θεὸς τὴν θείαν του εὐσπλαγχνίαν ὡς Πατήρ, καί ἐξαπέστειλε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου, τῆς θείας του εὐσπλαγχνίας ὅλον τὸν θησαυρὸν παρέδωκεν εἰς τὰς χείρας τῶν Ἀποστόλων, κάνοντάς τους οἰκονόμους τῆς θείας του Χάριτος καὶ κλειδούχους τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· ὅθεν αὐτοί ἄνοιξαν ἐδῶ εἰς τὴν γῆν τὰς θύρας τῆς παγκοσμίου σωτηρίας, καί εἰς τὸν οὐρανόν τὴν εἴσοδον τῆς αἰωνίου μακαριότητος. Ὥστε ὅπου οἱ Προφῆται ἦσαν κήρυκες τοῦ παλαιοῦ νόμου, οἱ Ἀπόστολοι κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου τῆς νέας Χάριτος. Καὶ λοιπὸν ὅσον ὑπερέχει τοῦ παλαιοῦ νόμου τὸ Εὐαγγέλιον, τόσον ὑπερέχει τοῦ ἐπαγγέλματος τῶν Προφητῶν τὸ ἐπάγγελμα τῶν Ἀποστόλων· ὅθεν καταλαμβάνομεν ὅτι Ἀπόστολος κατὰ τὸ ἐπάγγελμα θέλει εἰπῆ ἄνθρωπος ἐπιφέρων αὐτὸ τὸ πρόσωπον τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, δεξιὰ τοῦ Θεοῦ, στόμα τοῦ Θεοῦ, ὅπου εἰς τὸ στόμα ἔχει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ φέρει εἰς τὴν δεξιὰν τὰς κλεῖς πάσης τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας.
Δώδεκα τοιοῦτοι ἐκλέχθησαν τοῦ σεσαρκωμένου Θεοῦ Λόγου ὑπηρέται καὶ συνεργοί. Σίμων Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι πρῶτον ἦσαν μαθηταί τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου· Ἰάκωβος καί Ἰωάννης οἱ υἱοί Ζεβεδαίου· Φίλιππος, Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς, Ματθαῖος ὁ Τελώνης, Ἰάκωβος Ἀλφαίου, Λεββαῖος ὁ ἐπικληθείς Θαδδαῖος, ὁ ὁποῖος λέγεται καί Ἰούδας, ὅπου ἔγραψε τὴν καθολικὴν ἐπιστολήν, Σίμων ὁ Κανανίτης, ὁ αὐτός καί Ζηλωτής, καὶ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης εἰς τοῦ ὁποίου τὸν τόπον ἐχειροτονήθη μετέπειτα ὁ Ματθίας.
Τόν δωδεκάριθμον χορὸν τῶν Ἀποστόλων ἐπροεικόνισε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μὲ πολλοὺς τύπους εἰς τὴν θείαν Γραφὴν… Δώδεκα ἦσαν οἱ πολύτιμοι λίθοι ὅπου εἶδεν ὁ Ἰωάννης ὁ θεολόγος ἐπάνω τῶν ὁποίων ἦταν θεμελιωμένη ἡ οὐράνιος Ἱερουσαλήμ, τύπος ἐναργέστατος τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, ἐπάνω εἰς τοὺς ὁποίους ὅλους κοινῶς ἐθεμελίωσεν ὁ Χριστὸς τὴν ἁγίαν του Ἐκκλησίαν καὶ τὸ τεῖχος τῆς πόλεως, ἔχον θεμελίους δώδεκα καὶ ἐπ’ αὐτῶν τὰ δώδεκα ὀνόματα τῶν Ἀποστόλων τοῦ Ἀρνίου.
Αὐτὸ εἶναι τὸ μέγα, τὸ ὑψηλόν, τὸ σωτήριον ἐπάγγελμα τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων, τοὺς ὁποίους πρεπόντως ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία σέβεται μὲ ἐξαίρετον τιμήν, διατὶ αὐτοὶ εἶναι τοῦ Θεανθρώπου Λόγου τὰ θεόπνευστα στόματα, τῆς θείας οἰκονομίας οἱ θεόκλητοι συνεργοί, τῆς παγκοσμίου σωτηρίας οἱ πνευματέμποροι κήρυκες, τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἀσάλευτοι στῦλοι, οἱ πιστοὶ οἰκονόμοι τῆς νέας Χάριτος, οἱ πανόλβιοι κλειδοῦχοι τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
+ Ηλία Μηνιάτη

[toula]

Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της πίστεως. Αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της. Ε­σείς να θυμάστε πάντα την βασική αρχή που γνώριζαν πολύ καλά οι πρώτοι χριστιανοί. Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό. Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώ­ριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα. Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια σαν το μεγα­λύτερο θησαυρό της καρδίας σας, να προχωράτε ευθεία και μην κοιτάζετε δεξιά και αριστερά. Ας μην μας κάνουν, αυτά που ακούμε κατά της Θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας.
Να κρατάμε την πίστη μας που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη.
αγίου Λουκά Κριμαίας

[toula]

Ο Θεός ήρθε στη γη. Μας δίδαξε το Ευαγγέλιο. Την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό. Πέθανε για εμάς. Αναστήθηκε από τους νεκρούς. Ανήλθε με την ανθρωπότητα στον Ουρανό. Έστειλε το Άγιο Πνεύμα στον κόσμο για να ιδρύσει την Εκκλησία Του, το Σώμα Του στους ανθρώπους.
Το Πνεύμα εργάζεται αυτή την ένωση μεταξύ της Κεφαλής Χριστού και του Σώματος της Εκκλησίας Του.
Οι άνθρωποι γεννιούνται από νερό και από το Πνεύμα στο Βάπτισμα, γιοι του Θεού, αγνοί άγιοι, δισκοπότηρα της σταυρωμένης αγάπης Του.
Ο πεσμένος άνθρωπος πάντα πέφτει, αλλά μπορεί να αναστηθεί μέσω του Βαπτίσματος των δακρύων, του Μυστηρίου της Εξομολόγησης.
Μερικοί άνθρωποι αγαπούν τον Θεό τόσο πολύ που Εκείνος γίνεται τα πάντα μέσα τους. Ζει μέσα τους. Αγαπά μέσα τους. «Σταυρώθηκα μαζί με τον Χριστό, ώστε να μην ζω πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζει μέσα μου».
Αυτοί οι άνθρωποι, παρόμοιοι με τον Θεό, στενά ενωμένοι μαζί Του εν Χριστώ, έρχονται να αγαπήσουν όλους τους ανθρώπους όπως αγαπάμε τη μητέρα μας. Όπως αγαπάμε τα παιδιά μας.
Βιώνουν την παρουσία Του μέσα τους.
Μιλούν μαζί Του. Αναστενάζουν με τα δάκρυά Του. Νιώθουν τον άπειρο πόνο Του για όσους πεθαίνουν. Κλαίνε πάνω από τις στάχτες του κόσμου όπως Αυτός. Βοηθούν. Είναι καλοί. Αγαπούν. Θυσιάζονται. Γίνονται ο Σταυρός. Κατανοούν την αποστολή Του. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τον Χριστό ούτε για μια στιγμή.
Αναπνέουν το φως Του. Κοινωνούν μαζί Του στην Ευχαριστία. Το αίμα Του ρέει στις αρτηρίες τους. Γίνονται καλοί, ευγενικοί, τρυφεροί, σαν Αυτόν. Θυμώνουν σαν Αυτόν για τη διαφθορά του κόσμου. Απομακρύνονται από αυτόν, κλαίγοντας σαν τον Χριστό στη Γεθσημανή.
Και έτσι, αργά, αργά, πεθαίνουν. Με το σώμα. Η ψυχή τους αγκαλιάζεται σφιχτά από τον Νυμφίο της ζωής τους. Και τίποτα στον ουρανό και στη γη δεν μπορεί να τους χωρίσει από το Φως της ζωής τους. τον Χριστό.
Είναι νεκροί εδώ και εκατοντάδες χρόνια, αλλά τα σώματά τους, σαν κάρβουνα που αγγίζονται από την άπειρη Φωτιά, ζεσταίνουν ακόμα τον κόσμο. Και προσεύχονται για εμάς για πάντα.
Αυτοί είναι οι ΑΓΙΟΙ.
Πατήρ Ιωάννης Ιστρατι.
Άπαντα Ορθοδοξίας

[toula]

Απορώ και εξίσταμαι, πώς οι άγιοι Απόστολοι κατόρθωσαν τέτοια μεγάλα και εξαίσια θαύματα! Και πώς κανείς να μη θαυμάσει και να μην απορήσει;
Αναλογισθείτε, αδελφοί μου· τι ήταν πριν ο Απόστολος Πέτρος; Ένας ψαράς. Τίποτε άλλο δεν ήξερε από το να ψαρεύει, να πιάνει ψάρια με το δίχτυ στη λίμνη Γενησαρέτ. Και ξαφνικά τον βλέπετε κήρυκα όλης της οικουμένης. Τόση χάρη και γλυκύτητα είχαν τα λόγια του, ώστε σε μια ομιλία του πίστεψαν τρεις χιλιάδες και άλλοτε πέντε χιλιάδες, τους οποίους και βάπτισε.
Άφοβος και άτρομος στέκεται μπροστά σε βασιλείς και τυράννους, διδάσκοντας και ελέγχοντας και μένοντας απτόητος στις απειλές και τους κινδύνους. Πρόθυμος και ακούραστος, αν και ήταν γέροντας, αρχίζει το κήρυγμα από την Ιερουσαλήμ, τρέχει στην Ιουδαία, Αντιόχεια, Πόντο και Γαλατία, Βιθυνία και Καππαδοκία, Ευρώπη και Ασία. Στη Ρώμη μαρτύρησε για τον Χριστό με το να σταυρωθεί από τον Νέρωνα έχοντας κάτω το κεφάλι.
Τι ήταν και ο Απόστολος Παύλος; Σκηνοποιός, δηλαδή κατασκεύαζε αντίσκηνα. Προηγουμένως ήταν διώκτης του Χριστιανισμού. Όταν πήγαινε στη Δαμασκό με εξουσία κατά των Χριστιανών, άστραψε ξαφνικά επάνω του φως που τύφλωσε τα σωματικά μάτια, και άκουσε φωνή να του λέει: «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;» Με πολύ φόβο και έκθαμβος ο Παύλος είπε: «Τις ει συ, Κύριε;» και άκουσε: «Εγώ ειμι Ιησούς, ον συ διώκεις». Τότε ο Κύριος τον πρόσταξε να πάει στη Δαμασκό να βρει τον απόστολο Ανανία. Και αφού βαπτίστηκε, ανοίχθηκαν τα μάτια της ψυχής και του σώματός του, και ο πρώην διώκτης παρουσιάστηκε μέγας υπερασπιστής του Χριστιανισμού.
Σαν φτερωτός αετός περιέρχεται όλη την οικουμένη κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και βαπτίζοντας όσους πίστευαν. Σ’ αυτόν τον Απόστολο βλέπει κανείς πράγματα θαυμαστά και εξαίσια που ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη δύναμη· γι’ αυτό δίκαιο είχε ο θείος Χρυσόστομος να αναφωνήσει σε μια ομιλία του: «ούτε θα γεννηθεί άλλος Παύλος». Οι αγώνες και οι κόποι του για το Ευαγγέλιο ξεπερνούν κάθε διάνοια· οι κίνδυνοι, οι θλίψεις, οι στενοχώριες και οι λοιπές κακοπάθειές του είναι απερίγραπτες.
Ακούσατε, αγαπητοί μου, με λίγα λόγια τα κατορθώματα των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων. Πώς μπόρεσαν να επιτελέσουν τέτοια σημεία και τέρατα; Με ποιο μέσο; Με την πίστη. Όλα όσα θαυμαστά και εξαίσια έκαναν οι άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι, τα έκαναν με την πίστη.
Αυτή είναι η πίστη των Αγίων, αλλά ποια είναι η πίστη ημών των Χριστιανών σήμερα;
Τι βλέπω, τι ακούω στους αγράμματους, τους χωρικούς, τους βοσκούς; Βλασφημίες, αισχρολογίες, κλοπές. Τι βλέπω στους πλούσιους, στους εμπόρους; Πλεονεξίες, αρπαγές, φιλαργυρία. Τι βλέπω στους άρχοντες; Εγωϊσμό, έπαρση, κολακείες, δολιότητες, υπουλότητες. Σε όλους, και στον λαό και στον κλήρο, βλέπει κανείς αμέλεια, ραθυμία, διαφθορά, παραλυσία. Και έπειτα περιμένουμε προκοπή, περιμένουμε να πάψουν οι πόλεμοι, οι θλίψεις, οι δυστυχίες. Το είπα, το λέω και θα το λέω· τότε θα πάψουν τα δεινά μας, όταν μετανοήσουμε, όταν γίνουμε ευσεβείς.
+Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

[toula]

Μα, για σκέψου, αν οι απόστολοι δεν έβλεπαν τον Χριστό Αναστάντα, πώς τους ήρθε να φαντασθούν ότι θα κυριέψουν την οικουμένη;
Μήπως τρελάθηκαν ώστε να νομίζουν ότι θα κατόρθωναν κάτι τέτοιο;
Αν όμως ήταν στα λογικά τους, όπως έδειξαν και τα πράγματα, πως, χωρίς αξιόπιστα εχέγγυα από τους ουρανούς και χωρίς θεία δύναμη, πως, πες μου, θ’ αποφάσιζαν να βγουν σε τόσους πολέμους, να τα βάλουν με στεριές και θάλασσες και, δώδεκα όλοι κι όλοι, ν’ αγωνι­σθούν με τόση γενναιότητα για να μεταβάλουν όλης της οικουμένης τα έθνη, που ήταν επί τόσα χρόνια νεκρά απ’ την αμαρτία;
Και αν ακόμη ήταν ένδοξοι και πλούσιοι και δυνατοί και μορφωμένοι, ούτε τότε θα ήταν λογικό να ξεσηκω­θούν για τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια.
Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

[toula]

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι Απόστολοι επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά, όπως λέει το Ευαγγέλιο. (Λουκ. 24, 52)
Ο Κύριος ξέρει ποια χαρά τους έδωσε, και οι Ψυχές τους ζούσαν αυτή τη χαρά!
Η πρώτη τους χαρά ήταν πως γνώρισαν τον αληθινό Κύριο Ιησού Χριστό.
Δεύτερη χαρά, πως Τον αγάπησαν.
Τρίτη, πως γνώρισαν την αιώνια, ουράνια ζωή.
Και τέταρτη χαρά, πως ποθούσαν τη σωτηρία του κόσμου, όπως τη δική τους.
Και τέλος, χαίρονταν, γιατί γνώρισαν το Άγιο Πνεύμα και είδαν πώς ενεργεί αυτό μέσα τους!
Οι Απόστολοι περιόδευαν στη γη και κήρυτταν στο λαό τον λόγο για τον Κύριο και τη Βασιλεία των Ουρανών, οι Ψυχές τους όμως ποθούσαν και διψούσαν να δουν τον Αγαπημένο τους Κύριο και γι' αυτό δεν φοβόνταν το θάνατο, αλλά τον συναντούσαν με χαρά, και αν ήθελαν να ζουν στη γη, αυτό γινόταν μόνο για χάρη του λαού, που τον αγαπούσαν!
Οι Απόστολοι αγαπούσαν τον Κύριο και γι' αυτό δεν φοβόνταν κανένα πάθημα.
Αγαπούσαν τον Κύριο, αγαπούσαν και το λαό, και η αγάπη αυτή απόδιωχνε κάθε φόβο από μέσα τους. Δεν φοβόνταν ούτε Μαρτύριο, ούτε Θάνατο, γι' αυτό κι ο Κύριος τους απέστειλε στον κόσμο να Φωτίσουν τους ανθρώπους»…!!!
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης