"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΑΠΟ ΤΗ MAKEΔONIA
«Το Χριστόξυλο»

Στα χωριά της βόρειας Ελλάδας, τις παραμονές των Χριστουγέννων ο νοικοκύρης κάθε σπιτιού ψάχνει στα χωράφια και διαλέγει το πιο όμορφο και γερό ξύλο από πεύκο ή ελιά και το πάει σπίτι του. Αυτό είναι το Χριστόξυλο.

Η νοικοκυρά έχει ήδη φροντίσει να καθαρίσει το σπίτι και ιδιαίτερα το τζάκι με μεγάλη προσοχή, ώστε να μη μείνει ούτε ίχνος από την παλιά στάχτη. Καθαρίζει ακόμη και την καπνοδόχο του σπιτιού, ώστε να μη μπορέσουν να κατέβουν οι καλικάντζαροι, τα κακά δαιμόνια, όπως αναφέρεται στα παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα παραμύθια.

Το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων , όταν όλη η οικογένεια θα είναι μαζεμένη γύρω από το τζάκι , ο νοικοκύρης του σπιτιού ανάβει την καινούρια φωτιά και μπαίνει στην εστία το Χριστόξυλο.

Σύμφωνα με τις παραδόσεις του λαού, καθώς καίγεται το Χριστόξυλο, ζεσταίνεται ο Χριστός στη φάτνη Του.

Κάθε οικογένεια, προσπαθεί να διατηρήσει αυτή τη φωτιά αναμμένη για όλο το δωδεκαήμερο των εορτών, από τα Χριστούγεννα, μέχρι τα Φώτα.

«Οι Μωμόγεροι»

Στα χωριά Πλατανιά και Σιταγροί του Νομού Δράμας συναντάμε το έθιμο των Μωμόγερων, το οποίο προέρχεται από του Πόντιους πρόσφυγες. Η ονομασία του εθίμου προέρχεται από τις λέξεις μίμος ή μώμος και γέρος και συνδέεται με τις μιμητικές κινήσεις των πρωταγωνιστών. Αυτοί, φορώντας τομάρια ζώων – λύκων, τράγων ή άλλων - ή ντυμένοι με στολές ανθρώπων οπλισμένων με σπαθιά, έχουν τη μορφή γεροντικών προσώπων.

Οι Μωμόγεροι, εμφανίζονται καθ' όλη τη διάρκεια του δωδεκαημέρου των εορτών, και προσδοκώντας τύχη για τη νέα χρονιά, γυρίζουν σε παρέες στους δρόμους των χωριών και τραγουδούν τα κάλαντα ή άλλους ευχετικούς στίχους: «Αρχή κάλαντα και αρχή του χρόνου, πάντα κάλαντα, πάντα του χρόνου».

Όταν δύο παρέες συναντηθούν, κάνουν ψευτοπόλεμο μεταξύ τους, ώσπου η μία ομάδα να νικήσει και η άλλη να δηλώσει υποταγή.

Παραλλαγές του ίδιου εθίμου, συναντώνται σε χωριά της Κοζάνης και της Καστοριάς, με την ονομασία Ραγκουτσάρια.

Το έθιμο της Καμήλας

Κάθε χρόνο, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου ‘Καβακλή’ των Κουφαλίων Θεσσαλονίκης ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης. Δεν λένε όμως τα κάλαντα, αλλά μεταμφιέζονται σε καμήλες και φωνάζουν δυνατά διάφορα συνθήματα. Σκοπός τους είναι να παραπλανήσουν τους στρατιώτες του Ηρώδη που ψάχνουν να βρουν το νεογέννητο Ιησού, ώστε να μην μπορέσουν να τον σκοτώσουν.

Κόλιντα Μπάμπο

Στην Πέλλα αναβιώνει το έθιμο της «Κόλιντα Μπάμπο» που έχει σχέση με τη σφαγή του Ηρώδη. Οι κάτοικοι της περιοχής ανάβουν το βράδυ φωτιές φωνάζοντας «κόλιντα μπάμπο» δηλαδή «σφάζουν γιαγιά». Σύμφωνα με το έθιμο οι φωτιές ανάβουν για να μάθουν οι άνθρωποι για τη σφαγή και να προφυλαχτούν.

κολιντα=καλαντα

Το μόνο που θα 'ηθελα να συμπληρώσω είναι πως οι φίλες που αναφέρονται στα καλά του χωριού πρέπει να είμαι σκληρή και να τις απογοητεύσω διότι η γαλήνη και τα ωραία του χωριού είναι ενα μακρινο παραμυθι.
Εγώ από το Πειραιά βρέθηκα με οικογένεια σε χωριό ( 500 κατοίκους ) της Πιερίας.
Δυστυχώς πολλές φορές αναπολώ το Πειραιά και τη ζεστή συντροφιά στην ενορία της γειτονιάς μου τη καλημεραμε τους γείτονες κλπ.
είναι αυταπάτη ότι πιστεύουμε για το χωριό - αλλά μάλλον συζήτηση για άλλο θέμα.
Αυτό που συνιστώ είναι να μη χάνουμε μεσα απο τη καρδιά μας τις παραδόσεις και να τις εφαρμόζουμε όσο και αν θέλει η κοινωνία και πιθανόν και το περιβάλλον μας να μας εκσυγχρονίσει.

vasilikirimp έγραψε:Το μόνο που θα 'ηθελα να συμπληρώσω είναι πως οι φίλες που αναφέρονται στα καλά του χωριού πρέπει να είμαι σκληρή και να τις απογοητεύσω διότι η γαλήνη και τα ωραία του χωριού είναι ενα μακρινο παραμυθι.

Πριν απο ένα χρόνο περίπου είχα κάνει μία έρευνα πάνω στην Εθνολογία των χριστουγέννων, στα πλαίσια της κοινωνικής ανθρωπολογίας και των λαικών παραδόσεων. Η Ελλάδα αποδείχτηκε μία απο της χώρες που ακόμη τηρεί τα παραδοσιακά έθιμα και ιδίως στα επαρχιακά μέρη της. Και εγώ σε χωρίο μεγάλωσα και ομολογώ πως τούτες τις άγιες μέρες προτιμώ να της περνάω εκεί παρά στις μεγαλουπόλεις και κάποιες φορές ακόμη και στο εξωτερικό. Τα χριστούγεννα στην προκοιμένη είναι γιορτή ζεστασιάς και συνεστίασης. Στο χωριό μπορείς να απολαύσεις και να αναβιώσεις ακόμη και το πιό απλό έθιμο απλά εμείς είμαστε συνήθως αυτοί πυ δεν εκτιμούμε τους τόπους μους επειδή πολύ συχνά συμβαίνει να βαριόμαστε. Τέλος πάντων! έχουμε ξεφύγει αρκετά όμως απο τα έθιμα! :)

Εγω κοριτσακια μου γλυκα δυστηχως δε μεγαλωσα σε χωριο,συνηθιζα ομως οταν ημουν μικρη με την οικογενεια μου να πηγαινω στην επαρχια τις μεγαλες γιορτες,και εκει εβλεπα οτι καταλαβαινες τις γιορτες περισσοτερο απ οτι στην Αθηνα. Οπως και ναχει βιωνεις τα παντα καλυτερα στο αγνο περιβαλλον του χωριου παρα στο βουρκο της πολης....οσοι ειστε εκτος Αθηνας για μενα, ειστε πολυ τυχεροι,μεινετε εκει που ειστε και να χαιρεστε τη καθε μερα που μας χαριζει ο Θεος!!!!!!!

Σιγουρα ολα εξαρτωνται απο το σπιτι,ευτυχως που μεγαλωσα σε δεμενη οικογενεια και μου δωσαν αρκετες βασεις,αλλα η αποψη μου ειναι οτι η επαρχια εχει αλλη ομορφια Κατερινακι!!!!!

Teri έγραψε:Οι γιορτές είναι για την οικογένεια και το σπίτι! Μόνο μέσα στην οικογενειακή εστία μπορείς να νιώσεις τη θαλπωρή και νομίζω δεν παίζει ρόλο το πού βρίσκεται το "σπιτικό" του καθενός... Αν γεμίζει το μέσα μας η Αγάπη του Θεού, τότε και στη Σιβηρία να είναι το σπίτι σου ζεσταίνεσαι!

Απλά τη γνώμη μου είπα

Μπράβο βρε Κατερίνα! με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη! Αν έχεις μέσα σου τον Θεό όπου κ να σαι τέλεια είναι. Μου έτυχε μία χρονιά να μείνω Ιταλία για Χριστούγεννα κ μετάνιωσα την στιγμή και την ώρα. Καμία κατάνοιξη, καμία Ορθόδοξη λειτουργία το μόνο ευτήχημα για εμένα οι φίλοι που ήταν μαζί μου και οι προσευχές που διαβάζαμε προσπαθώντας να αναβιώσουμε κ εδώ στα ξένα κανένα απο τα δικά μας όμορφα έθιμα.