Από "Χαρακτηριστικά του νοθευμένου βιώματος"

[konstantinoupolitis]

Είναι άλλο πράγμα η λήψη Ιατρικής φροντίδος και άλλο πράγμα να τελειώνουμε έναν άνθρωπο ώστε να μπορούμε να δώσουμε τα όργανά του, ενδεχομένως προ της ώρας του αφού δεν έχει επέλθη ο καρδιακός θάνατος

Στο θέμα της εμπορίας δεν μπαίνω καθόλου.

Ωστόσο το όλο ζήτημα είναι θεολογούμενο το λιγότερο και χωρίς σύμπασα η Ορθοδοξία να έχει αποφανθεί επι του θέματος και με ισχυρά Θεολογικά και Ιατρικά επιχειρήματα περι μόνον του καρδιακού ως οριστικού θανάτου, η σχετική θετική υπέρ των μεταμοσχεύσεων απόφαση της Ελλαδικής Συνόδου και η αποστολή στο Μαϊάμι του προκαθημένου της, προς μεταμόσχευση ήπατος, συνιστά μια de facto αποδοχή των μεταμοσχεύσεων. Εάν οι σχολαστικοί ( κατα τον Μεσογαίας ο χαρακτηρισμός) έχουν δίκιο, τότε η αποστολή του προκαθημένου συνιστά άσχετα με την αρνητική κατάληξη του εγχειρήματος έναν Δούρειο Ίππο.

Ο Μεσογαίας και Αττικής δεδομένα έχει τοποθετηθεί υπέρ του εγκεφαλικού θανάτου ως του οριστικού.

Φυσικά όλο το παιχνίδι παίζεται στο γεγονός, πως εάν περιμένουμε τον καρδιακό θάνατο του ασθενούς, η πλειοψηφία των προς δωρεά οργάνων αχρηστεύονται.

Απλώς θέτω έναν προβληματισμό, πέρα απο κρίσεις που ενδεχομένως κάποιες φορές να επηρεάζονται απο μάστερς και ντοκτορά.

[aposal]

Υπενθυμίζω ότι ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, εκτός από τα μεταπτυχιακά του είναι και Μητροπολίτης και - κατά την άποψή μου - πολύ θερμός Χριστιανός.

[relis]

Αδελφέ dionysisgr (που παρεξηγείσαι εύκολα),
δεν αναφέρθηκα στην περίπτωση του μακαριστού Αρχιεπισκόπου
Χριστοδούλου, του πολυαγαπημένου, που μου λείπει πολύ.
Αλλά είναι τόσες οι μαρτυρίες, επιστημόνων γιατρών και με
διδακτορικά, ότι αν και εγκεφαλικά νεκρούς τους κάνουν
αναισθησία, γιατί υπάρχει κίνδυνος (άκουσον άκουσον) έστω
και σε πολύ μικρή πιθανότητα να "συνέλθουν" κάποτε, που αυτό
που με παρακίνησε να γράψω είναι ο κατ' εμέ κατ' επίγνωσιν ζήλος
του αδελφού kontantinoupolitis.
Δεν μπορούμε να τα προσπεράσουμε αυτά και να κάνουμε σημαία
τα λεχθέντα ενός καθ' όλα αξιοσέβαστου Ιεράρχη, επειδή ηρεμούν
την συνείδησή μας. Τέτοια ηρεμία δεν την αντέχω. Υπάρχουν και άλλοι
που λένε άλλα.
Ακόμα και αν για ορισμένες περιπτώσεις, όπως η απόδοση
νεφρού σε συγγενή, συμφωνούσαμε θεολογικά,
και πάλι θεωρώ ότι θα έπρεπε να το σκεφτούμε,
για το τι παράδειγμα θα δώσουμε.
Αν δε, εισέλθεις σε νοσοκομείο και είσαι δωρητής οργάνων,
δεν βλέπω να ξαναβγαίνεις.
Ενα ολόκληρο κύκλωμα ενεργοποιείται αμέσως, πολλοί τρίβουν
τα χέρια τους και άλλοι τους κόβονται τα γόνατα από τη συγκίνηση
όταν σκέφτονται ότι ο λαγαριασμός τους θα αυξηθεί κατά μερικές
χιλιάδες ευρώ. Ευχαριστούν τον Θεό για την πρόνοια του και για
το πόσο λίαν καλώς όλα εποίησεν.
Αν κάπου το χέρι τους κατά την επέμβαση αστοχήσει ανθρωπίνως,
θα θεωρήσουν ότι ίσως έτσι σωθούν άλλοι δύο στη θέση του ενός
ή και τρείς οπότε : " συμφέρει ημίν έναν απολέσαι ίνα ... "
Αδελφοί,
από προφάσεις εν αμαρτίαις άλλο τίποτα. Υπάρχουν ... καλοί συνήγοροι
Πιστεύω ότι η μη γενόμενη ματαμόσχευση στον αγαπημένο μας
Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ήταν σημείον εκ Θεού.

ΟΨΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΟΝ ΕΞΕΚΕΝΤΗΣΑΝ !!!

[dionysisgr]

Αδερφε relis, δεν παρεξηγηθηκα, αλλα θα μπορουσε να φανει, σε καποιον που δεν ειναι καλα πληροφορημενος γυρω απο το θεμα του μακαριστου Αρχιεπισκοπου, αλλα και απο το καθεστως των μεταμοσχευσεων σε διασημα και καταξιωμενα στο διεθνη χωρο νοσοκομεια, οτι "κατι τρεχει" με την συγκεκριμενη περιπτωση, και γιαυτο παρακαλεσα να το διασαφηνισουμε.

Αυτο ειναι ολο.

Το να τοποθετηθω και ποσο μαλλον να αποφανθω παιρνοντας "θεση" στο πολυπλοκο ζητημα της δωρεας οργανων, του οριστικου θανατου, και στα πολλαπλα ηθικα ζητηματα που εγειρονται απο ολη αυτην την ιστορια, σαφως με ξεπερναει, και σε γνωση, και θεολογικη καταρτιση, και σε πτυχια σχετικα, υπαρχουν πολυ πιο ειδικοι και αρμοδιοι απο εμας ολους εδω νομιζω.

Το θεμα ομως και το πιο κρισιμο ερωτημα, ειναι κατα ποσο αυτοι οι ειδικοι, και καταρτισμενοι, αλλα και επιφορτισμενοι με αυτο το εργο (το να ορισουν δηλαδη πλαισιο και διαδικασιες για αυτο το καθεστως) κινουνται απο αμιγως θεολογικα και ανθρωπιστικα αλλα και ηθικα ελατηρια, και δεν μπαινουν αλλοι παραγοντες (της αγορας) στην μεση.

Τωρα για το θεμα του Μακαριστου, τελικα θα ελεγα, οτι τον τελευταιο λογο τον εχει οπως γνωριζουμε ολοι οι πιστοι, ο Θεος.

Θα μπορουσε να εχει δεχτει το μοσχευμα, και να κοιμηθει απο τις επιπλοκες, θα μπορουσε να το απορριψει, η να ζησει αλλα 30 χρονια.

Και σε σατανιστη αν πηγε το μοσχευμα τι εχει να κανει αυτο;

Αγνωστες οι βουλες του Θεου, και θα πρεπει να τις δεχομαστε παντοτε ανεξαρτητως της διαθεσης μας που δημιουργει η χοικη μας αντιληψη, αφου το αιωνιο συμφερον μας το γνωριζει μονο Εκεινος.

Εμεις τι βλεπουμε; το παρον, την καλοπεραση μας, αντε και 10-15-30 χρονια παρακατω. μετα; Εκεινος βλεπει στην αχρονη αιωνιοτητα.

Και αυτοι που θα σε σφαξουν στο χειρουργειο για να πουλησουν τα οργανα σου, και αυτοι που θα "φτιαχτουν" οικονομικα απο αυτο, και ολο το κυκλωμα γενικα, που θα παει, και πως θα την γλυτωσει; Eμ, δεν θα την γλυτωσει.

[aposal]

Αντίθετα, το νοθευμένο βίωμα φτιάχνει χριστιανούς που αντί να σωζόμαστε μέσα στην Εκκλησία, αισθανόμαστε πως πρέπει εμείς να σώσουμε την αλήθεια. Αντί να διακρίνουμε στα πρόσωπα των αδελφών χριστιανών τους αδελφούς του Χριστού, εμείς αντικρίζουμε αντιπάλους που πρέπει να συντρίψουμε ή ημετέρους που πρέπει να υποστηρίξουν τις απόψεις μας.

Αντί να λειτουργούμε ως αφανή κύτταρα του πνευματικού σώματος του Χριστού, εμείς βλέπουμε την Εκκλησία ως σωματείο με μέλη, καταστατικό, δικαιώματα και υποχρεώσεις, το οποίο έχει ανάγκη περισσότερο της δικής μας βοήθειας παρά των άλλων.

Γιʼ αυτό και τελικά, αντί να ζούμε μέσα στην Εκκλησία σαν σε μόνιμο τάφο που κυοφορεί την ανάστασή μας, με βαθειά ταπείνωση, διάθεση θυσίας, υποχωρητικότητα, τιμή και αναγνώριση των άλλων, ανεκτικότητα, πίστη στη χάρι του Θεού και μόνο, συμπεριφερόμαστε ως προσωρινοί με επίγεια προοπτική, διεκδικήσεις και δικαιώματα, ανεξέλεγκτες ευαισθησίες, κρυπτοεγωισμούς, ψευτοϋποκρισίες και μικροϊδιοτέλειες, ανόητες συγκρίσεις και απερίσκεπτες συγκρούσεις, ανασφάλειες , υπεροχικά αισθήματα, ανερμήνευτους συμβιβασμούς, ψυχολογικές μιζέριες και αδικαιολόγητη εγκοσμιότητα.

Μια τέτοια νοοτροπία μας κάνει να επινοούμε ένα θεό που διαρκώς αυτοαναιρείται∙ ένα θεό που μοιάζει περισσότερο με ψυχολογικό επινόημα που χαρακτηρίζεται από νοσηρότητα και ανεπάρκεια, ή ιδεολογικό καταφύγιο που το διακρίνει η προσωρινότητα και ο πνευματικός καιροσκοπισμός∙ ένα θεό που δεν είναι πατέρας για να αγαπά, αλλά υπηρέτης για να λύνει τα ανόητα προβλήματά μας∙ ένα θεό που δεν υπάρχει για να μας στηρίζει, αλλά τον επινοήσαμε για να τον υποστηρίζουμε∙ ένα θεό που ούτε υπάρχει ούτε φυσικά και αξίζει κανείς να τον πιστεύει.

Τα ανωτέρω αποσπάσματα είναι, κατά τη γνώμη μου, κομμάτια ενός εξαιρετικού κειμένου, το οποίο μάλλον αδικούμε όταν εστιαζόμαστε σε ένα και μόνο απόσπασμα για το ερμηνέψουμε όπως εμείς θέλουμε!
Μας περιγράφει τόσο, μα τόσο καλά!