.....Βίκη μου,δε σε ξεχνάμε...

[aposal]

Μια προσευχούλα για τη Βασιλική και για την οικογένεια που άφησε πίσω!

[panagiotisspy]

17 Ιανουαρίου,
θα γινόταν 43 χρόνων,
θα γίνει 43 χρόνων,
τι σημασία έχουν οι αριθμοί....
Θα περάσει την αιωνιότητα στην αγκαλιά του Πατέρα μας..

17 Ιανουαρίου, του Αγίου Αντωνίου, και του Αγίου της Μαρίνας του Άι Γιώργη στα Γιάννινα, που τόσα μας γράφει γι' αυτόν καθημερινά..

Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, απλά "συμπυκνώνεται" και "ταξιδεύει" και "νικάει" η Αληθινή Του Αγάπη, με αφετηρία Αυτόν και κατάληξη και πάλι Αυτόν, όλα του Θεού είναι, Δόξα Τω Θεώ....

[stathis73]

Oρφανός-η μένει καποιος μονο απο μάνα ευχομαι και ειμαι σίγουρος οτι μάνα τους ειναι πλεον η κυρα μας η Παναγιά, καλό παράδεισο να εχει η Βασιλική.

[Dimitris39]

Όποιος, λοιπόν, πικραίνεται και λυπάται για τον βιολογικό θάνατο φίλου ή συγγενούς του, είναι ασύνετος. Όχι μόνο δεν πρέπει να λυπάται, αλλά και να χαίρεται, γιατί ο αγαπημένος του άφησε το χωμάτινο σώμα και αναχώρησε για τους ουρανούς, όπου θα ντυθεί ένα άλλο, αιώνιο και άφθαρτο.

Αυτό ποθούσε ο απόστολος Παύλος, όταν έλεγε: "Ξέρουμε πώς, αν η επίγεια σκηνή πού κατοικούμε, δηλαδή το σώμα, διαλυθεί, έχουμε στους ουρανούς κατοικία αιώνια, οικοδομημένη από το Θεό κι όχι από ανθρώπινα χέρια.

Γι΄αυτό τώρα στενάζουμε, περιμένοντας με λαχτάρα να ντυθούμε το ουράνιο σώμα μας"(Β΄Κορ. 5:1-2). Άλλτε πάλι διακήρυσσε ότι γι΄αυτόν "το να ζει"σήμαινε "ζωή με το Χριστό και το να πεθάνει ήταν κέρδος", και ότι φλεγόταν από την επιθυμία " να φύγει απ΄αυτόν τον κόσμο και να είναι μαζί με το Χριστό" (Φιλιπ. 1:21, 23).

Έτσι αντιμετωπίζουν το θάνατο οι αληθινοί χριστιανοί: Σαν τέλος της απατηλής και αρχή της αυθεντικής ζωής, σαν τέλος του πολέμου και αρχή της ειρήνης, σαν τέλος του μόχθου και αρχή των βραβείων. Γιατί, λοιπόν, κλαίς για το θάνατο του γονιού σου ή του παιδιού σου ή του συντρόφου σου ή του φίλου σου;

Ίσως θα πεις, ότι αυτό είναι μια φυσική εκδήλωση της ανθρώπινης ψυχής, που θλίβεται για το χωρισμό, και ότι από την αρχή του κόσμου οι άνθρωποι θρηνούσαν τους νεκρούς τους -όχι μόνο οι άπιστοι και ειδωλολάτρες, μά κι όσοι πίστευαν στον αληθινό Θεό. Πράγματι, όπως διαβάζουμε στη Γραφή, ο Αβραάμ θρήνησε το θάνατο της Σάρρας (Γεν. 23:2). Ο Ιωσήφ έκλαψε για το θάνατο του πατέρα του Ιακώβ και πένθησε μαζί μ΄όλη την Αίγυπτο για εβδομήντα ημέρες (Γεν. 5:1-3). Έκλαψαν και οι Εβραίοι για το θάνατο του Μωυσή (Δευτ. 34Cool. Μα κι αυτός ο Θεάνθρωπος Ιησούς δάκρυσε για τον νεκρό φίλο Του Λάζαρο (Ιω. 11:35).

Τι σημαίνουν όλα τούτα τα περιστατικά;

Ακουσε, αδελφέ. Δεν είναι αμαρτία να κλάψεις και να πενθήσεις για τον αγαπημένο άνθρωπο που έχασες. Να κλάψεις όμως μετρημένα, συγκρατημένα, εύλογα και εύτακτα. Αυτό είναι φυσικό και ανθρώπινο. Γιατί ο θάνατος είναι ένας πρόσκαιρος χωρισμός.

Μήπως κι όταν ένας συγγενής μας φεύγει για μακρινό ταξίδι, δεν κλαίμε που χωριζόμαστε; Ανάρμοστα όμως και αδικαιολόγητα είναι τ΄αστέρευτα δάκρυα, ο υπέρμετρος θρήνος, ο απελπισμένος οδυρμός και τ΄άλλα καμώματα πολλών, γυναικών κυρίως, που χτυπιούνται και δέρονται και μοιρολογούν και τραβάνε τα μαλλιά τους ...Τι πράγματα είν΄αυτά; Χριστιανοί είμαστε ή άπιστοι;

Με την απόγνωση, που τόσο πληθωρικά εκδηλώνεις, άραγε τι κερδίζεις;

Μήπως οικοδομείς εκείνους που σε βλέπουν;

Ή μήπως -το κυριότερο- ωφελείς το νεκρό; Όχι.

Κι εσύ αποδεικνύεσαι κενός, φιλόσαρκος, ολιγόπιστος, προσκολλημένος στη ματαιότητα.

Και στους άλλους εμπνέεις τα ίδια αισθήματα, ενώ θα μπορούσες να τους διδάξεις με τη συμπεριφορά και τον καλό σου λόγο.

Αλλά και στο νεκρό, που υποτίθεται ότι αγαπάς τόσο πολύ, δεν προσφέρεις τίποτα σε τούτη την κρίσιμη ώρα.

Αν ο αγαπημένος σου, πρίν κοιμηθεί, εξομολογήθηκε με συναίσθηση και κοινώνησε με κατάνυξη, όχι μόνο δεν πρέπει να θρηνείς, αλλ΄απεναντίας να πανηγυρίζεις, γιατί σώθηκε και θ΄αναστηθεί ολόλαμπρος όταν θα ξανάρθει ο Κύριος, για να ευφραίνεται αιώνια κοντά Του.

Δεν έχεις παρά ν΄αγωνιστείς κι εσύ, πρίν σ΄επισκεφθεί απρόσκλητα ο θάνατος, για να συνευφραίνεσαι μαζί του στον παράδεισο.

Αν πάλι ήταν αμελής κι έφυγε πνευματικά απροετοίμαστος, τα όψιμα δάκρυά σου δεν τον βοηθούν. Ούτε να τον αναστήσουν μπορούν, για να μετανοήσει, ούτε να τον σώσουν. Και τώρα, όμως, μπορείς να παρηγορήσεις και να βοηθήσεις την ψυχή του.

Γιατί κανένας δεν μπορεί να προεξοφλήσει την κρίση του πολυεύσπλαχνου και απειράγαθου Θεού. Άφησε, λοιπόν, τα δάκρυα και κάνε κάτι ουσιαστικό για το νεκρό. Πρώτα-πρώτα, να προσεύχεσαι ακατάπαυστα για την άφεση των αμαρτιών του. Κι έπειτα, να κάνεις ελεημοσύνες και αγαθοεργίες για την ανάπαυσή του, να δίνεις προσφορές σε εκκλησίες και μοναστήρια για να μνημονεύουν τ΄όνομά του στις θείες λειτουργίες, να καλείς ιερείς για να του διαβάζουν μνημόσυνα και τρισάγια. Έτσι δεν ωφελείς μόνο την ψυχή του κεκοιμημένου, αλλά και τον εαυτό σου.

Γατί όπως γράφει στο "Τριώδιον" ο όσιος Νικηφόρος ο Ξανθόπουλος, με πολλές πατερικές αποδείξεις, "Τα μνημόσυνα, οι ελεημοσύνες και οι λειτουργίες που γίνονται για τους κεκοιμημένους, προξενούν σ΄αυτούς μεγάλη ωφέλεια και ανάπαυση".

Αλλά "κι εκείνος που κάνει τούτες τις προσφορές για τους κεκοιμημένους, έχει μισθό από το Θεό, για την αγάπη που δείχνει προς τους συνανθρώπους του, όπως ακριβώς κι εκείνος που αλείφει με άρωμα τον πλησίον του, ευωδιάζει πρώτα-πρώτα ο ίδιος";.

Να, λοιπόν, τι πρέπει να κάνεις, αντί να θρηνείς ανώφελα. Και πέρα απ΄αυτά, ο θάνατος του άλλου ας γίνει αφορμή να μελετήσεις σοβαρά τη ματαιότητα του κόσμου τούτου, να σκεφτείς ότι ίσως σήμερα κιόλας θα τον αφήσεις κι εσύ για πάντα, αιφνίδια και απροσδόκητα, κι έτσι να μετανοήσεις και να διορθώσεις το φρόνημα και την πολιτεία σου.

Επίσης, αν έχεις φίλο ή γνωστό που πλησιάζει στο θάνατο, μη διστάσεις να τον συμβουλέψεις σχετικά. Πρότρεψέ τον να εξομολογηθεί με καθαρότητα και συντριβή, να κοινωνήσει τα άχραντα Μυστήρια, να ετοιμαστεί όπως πρέπει για τη μεγάλη συνάντηση με τον Κύριο. Μ΄αυτόν τον τρόπο θα συμβάλεις στη σωτηρία ενός ανθρώπου, η αποβίωση του οποίου δεν θα είναι θάνατος αλλά ζωή, ζωή νέα και αιώνια.

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

ο θεος ξερει για όλα... αφησε σε εμας τους ανθρωπους τον πονο και για τους πιο ολιγοπιστους - στους οποιους σαφως κατατάσσομαι- το βασανο του γιατι να συμβαινουν ολα αυτα με το ερωτημα να πηγαινοερχεται στα χειλη μας...'ειναι θεός αυτός ; δε βλέπει;'

πριν λιγες ημερες ημουν σε κηδεια ανθρωπου 33 ετων και παλι τα ιδια βασανιστικα ερωτήματα τριγυρναγαν στο μυαλο μου.

[iliasgr]

ο Θεος να αναπαυσει την ψυχη της ευγενικοτατης και ταλαιπωρημενης Βασιλικης

[nikiforos]

Ο Θεός να Αναπαύει τη δούλη του Βασιλική...
http://akatergasta.pblogs.gr/tags/basil ... pa-gr.html

[Dimitris39]

Μια μεγάλη συγνώμη ,

ζητώ από όλους τους φίλους μου , από αυτή την υπέροχη παρεούλα μου αλλά περνάω μια περίοδο λίγο δύσκολη με την υγεία μου και με κρατά μακρυά σας.

Οχι τόσο μακρυά να μη σα διαβάζω αλλά , δεν έχω τη ψυχική διάθεση και το κουράγιο να γράψω .

Όφειλα να μοιραστώ αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής μου που περνώ μαζί σας ...διότι με τη καθημερινή επαφή που είχαμε και ελπίζω να έχουμε είσαστε ο μικρόκοσμος των σκέψεων μου , των φίλων μου που μοιράζομαι ίσως ότι πιο πολύτιμο έχω , τη ψυχή μου.

Ζητώ λοιπόν μια μεγάλη συγνώμη για αυτή την απουσία μου .....ελπίζω να περάσω σύντομα το γολγοθά μου και να επιστρέψω και πάλι δρυμίτερη κοντά σας

Σας ευχαριστώ που είσαστε κοντά μου

Βασιλική Ριμπά

http://vasilikirimpa.blogspot.com/2009/ ... st_31.html

[fotios]

Ο Θεός να αναπαύσει τη δούλη του Βασιλική.


Στέφανε είπες:"ο θεος ξερει για όλα... αφησε σε εμας τους ανθρωπους τον πονο και για τους πιο ολιγοπιστους - στους οποιους σαφως κατατάσσομαι- το βασανο του γιατι να συμβαινουν ολα αυτα με το ερωτημα να πηγαινοερχεται στα χειλη μας...'ειναι θεός αυτός ; δε βλέπει;'

πριν λιγες ημερες ημουν σε κηδεια ανθρωπου 33 ετων και παλι τα ιδια βασανιστικα ερωτήματα τριγυρναγαν στο μυαλο μου."

Κρατάω μόνο το πρώτο. Ο Θεός ξέρει για όλα. Μην προσπαθεί να Τον ερμηνεύσεις. Πάντως σίγουρα είναι δίκαιες και σωτήριες οι αποφάσεις Του για όλους. Τέλος.
Βγάλε τους λογισμούς από πάνω σου και τα ερωτήματα..το "γιατί" είναι απιστία...μην πω βλασφημία...εσένα ή εμένα θα ρωτήσει πότε θα καλέσει μια ψυχή κοντά του ο Κύριος; Άγνωστες, μυστηριώδεις και πάνω από εμάς οι βουλές Του. Φιλικά ένας ομοιοπαθής.

[stathis73]

Ο αυθεντικός χριστιανός είναι πολύ ανθρώπινος. Αναδεικνύει και τιμά την ανθρώπινη φύση του· δεν την περιφρονεί· δεν ντρέπεται γι' αυτήν· δεν την αδικεί. Γι' αυτό και κατανοεί τις αδυναμίες των άλλων και τις δυνατότητες τις δικές του. Είναι μυστήριο ανεξιχνίαστο ο ίδιος αλλά και χωρητικός όλων. Η ζωή του έχει αλήθεια και αγάπη· έχει την ελευθερία του να δέχεται και την ελευθερία του να προσφέρεται. Γι' αυτό και είναι πολύ φιλάνθρωπος και κοινωνικός. Δεν σώζεται μόνος, κοινωνεί τη σωτηρία. Μπορεί να κενώνεται από τον εγωνισμό του, γι' αυτό και να ενώνεται με τον Θεό και τους αδελφούς του.
Η αυθεντικότητα βοηθεί τον χριστιανό να λειτουργεί διαρκώς στο μεθόριο Θεού και ανθρώπου, της λογικής και του μυστηρίου, της θεϊκής αγάπης και του ανθρώπινου πόνου, της ελευθερίας και της υπακοής. Αυτή τον εμπνέει να κινείται και στο επέκεινα του προσωπικού χώρου, του ανθρώπινου μέτρου, του κοσμικού χρόνου, του εγώ. Σ' αυτά τα μεθόρια είναι που κρύβεται ο Θεός· σ' αυτά τα επέκεινα είναι που συναντά κανείς τον αδελφό, την αιωνιότητα, τη χάρι, την αλήθεια, τον Ίδιο τον Θεό.

Προτείνω σε όλους το βιβλίο του μεσογαιας Μητρ. Νικολάου με τίτλο "Μεθόριος άνθρωπος"