Ήμουν κάποια φορά στο Άγιον Όρος κι εκεί που μείναμε το βράδυ ο διαπρεπής οικοδεσπότητης το βράδυ μας κάλεσε όλους τους προσκεκλημένους σε συζήτηση.
Κατά την διάρκεια αυτής, υποστήριζε την αποδοχή της τεχνολογίας από την θρησκεία μας, εφ' όσον σου δίνει την δυνατότητα να έχεις περισσότερο χρόνο για προσευχή. Εγώ, έχοντας διαβάσει τον γέροντα Παΐσιο που έλεγε ότι η χρήση των διευκολύνσεων της τεχνολογίας υποτίθεται ότι γίνεται για να περισσεύει χρόνος και ...όλο χρόνος δεν περισσεύει, τον αντέκρουσα, αλλά ο οικοδεσπότης επέμενε.
Αρκετά χρόνια αργότερα, σε κάποια στιγμή που έβαζα τα άπλυτα στο πλυντήριο πιάτων όντας εξαντλημένος από την κούραση της καθημερινότητας τον θυμήθηκα τον γέροντα... "Λες να έχει δίκηο;" σκέφτηκα.
"Ίσως όμως αυτά να είναι για εμάς τους κοσμικούς που τρέχουμε με χίλιες δυο μέριμνες στο μυαλό ενώ οι μοναχοί θα πρέπει να προσπαθούν να είναι πιο ασκητικοί", σκέφτηκα συμπληρωματικά.
Κατόπιν έχω κάνει κατά καιρούς διάφορες σκέψεις που σκόρπιες τις παραθέτω πιο κάτω :
1) Η αδιάκριτη χρήση της τεχνολογίας γιγαντώνει μια τυφλή ανεξέλεγκτη δύναμη που δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει.
2) Κάθε καινούργια άνεση είναι ένα μείον από την σχέση μας με το περιβάλλον και τα πράγματα.
3) Η τεχνολογία υποτίθεται ότι μας εξυπηρετεί αλλά σε τελική ανάλυση εξυπηρετεί μόνο το κεφάλαιο που μας βαάζει να τρέχουμε ακόμη πιο γρήγορα σε ένα κυνήγι της σκιάς μας. Πάντα κάτι μας διαφεύγει και δεν προλαβαίνουμε. ίσως με την χρήση της τεχνολογίας αμβλύνεται η αίσθηση του χρόνου. Ίσως παραφορτώνεται ο εγκέφαλος με ερεθίσματα που δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί.
4) Δεν μπορούμε να μην ακολουθήσουμε την εξέλιξη όταν αυτή ήδη χρησιμοπιείται στην παραγωγή.
Η διάκριση στην χρήση ή όχι της τεχνολογίας είναι ένα πελώριο θέμα που απαιτεί μεγάλη διάκριση και σας καλώ να το ανιχνεύοσουμε.
)
