Θα πάρουμε την Πόλη!

[YiaVi]

Όσον αφορά τη συνάντηση των δύο προκαθημένων, του Επισκόπου Ρώμης και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης, έχω να σχολιάσω μερικά σημεία.

Αρχικά ότι οι δύο προκαθήμενοι δε συλλειτούργησαν, δε μετήλθαν δηλαδή του κοινού ποτηρίου, το οποίο αποτελεί και την ένδειξη ενότητας μεταξύ των ιεραρχών και ιερέων της Εκκλησίας. Και δεν προέβησαν σε από κοινού προσφορά της Θείας Ευχαριστίας διότι μεταξύ του αποστολικού θρόνου της πρεσβυτέρας Ρώμης και των παλαίφατων θρόνων των Πατριαρχείων της Ανατολής υφίσταται σχίσμα. Γεγονός, που παρακωλύει την κοινή λειτουργική πρακτική.

Ο Επίσκοπος Ρώμης προσήλθε στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προσκύνησε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό, παρακολούθησε τον Εσπερινό της θρονικής εορτής των Πατριαρχείων, της μνήμης του Αποστόλου Ανδρέα, την επομένη παρακολούθησε από διακριτή θέση για κοσμικούς άρχοντες τη Θεία Λειτουργία, αντάλλαξε τον ασπασμό της αγάπης με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, απήγγειλε την Κυριακή Προσευχή και εν συνεχεία από κοινού επευλόγησαν τον πιστό λαό, ο οποίος είχε συγκεντρωθεί στον προαύλιο χώρο των Πατριαρχείων. Αυτά συνέβησαν εν συντομία κατά την ειρηνική επίσκεψη του Πάπα Βενεδίκτου στο Φανάρι.

Καμία από τις παραπάνω πράξεις δε συνιστά εκκλησιολογική και κανονική εκτροπή κατά το δίκαιον της καθʼ ανατολάς Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ακριβώς διότι ο αποστολικός θρόνος της πρεσβυτέρας Ρώμης δεν έχει περιπέσει σε αίρεση αλλά βρίσκεται σε σχίσμα με τα ανατολικά Πατριαρχεία. Η μόνη δόκιμη αρχή, δυνάμενη να αποφασίσει αν κάποια τοπική εκκλησία διά των ιεραρχών της βρίσκεται σε αίρεση, είναι η Οικουμενική ή η Πανορθόδοξη Σύνοδος ακόμη, όμως, και τοπική Σύνοδος Ορθοδόξων Ιεραρχών. Ουδεμία μέχρι σήμερα Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχει εκδώσει τέτοια απόφαση για την Εκκλησία της Ρώμης. Ακόμη και την περίοδο της τουρκοκρατίας όπου στις διοικήσεις των Πατριαρχείων βρίσκονταν ανθενωτικοί και αντιδυτικοί Ιεράρχες και παρά την οξύτητα στις σχέσεις των ανατολικών τοπικών Εκκλησιών με τη Ρώμη, δεν εξεδόθη τέτοια απόφαση.

Η άρση των αναθεμάτων από τον αοίδιμο Πατριάρχη Αθηναγόρα και την περί αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδο των Πατριαρχείων και η αντίστοιχη κίνηση από πλευράς του τότε Πάπα Ρώμης Παύλου ΣΤʼ απετέλεσαν τις πρώτες απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να υπεισέλθουν οι δύο πλευρές στο διάλογο της ενότητας. Χαρακτηριστικές πράξεις του εξαίρετου Πάπα Παύλου ΣΤʼ ο ασπασμός των ποδιών του Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Μελίτωνα Χατζή (αντιπροσώπου των Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως) καθώς και η προσευχή του στο Ναό της του Θεού Σοφίας.

Ο Επίσκοπος Ρώμης αποτελεί την κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας της Ρώμης και επέχει αποστολική διαδοχή αυτός και το περί αυτόν ιερατείο και ως εκ τούτου επενεργούν ισχυρά μυστήρια (έχοντα δηλαδή ισχύ). Αυτό φρονεί η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και για αυτό δε χειροτονεί άλλον Επίσκοπο Ρώμης, δεν επαναβαπτίζει ούτε επαναμυρώνει τους Ρωμαιοκαθολικούς που προσέρχονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, παρά γίνονται δεκτοί μόνο με την υπογραφή λιβέλλου.

Οι όποιες επισκέψεις μεταξύ των Προκαθημένων συμβάλλουν στην προσέγγιση των δύο πλευρών και βοηθούν, ακόμη και σε επίπεδο συμβολισμών, την άρση των εμποδίων στην πορεία της ενότητας. Παράλληλα συνεχίζεται ο θεολογικός διάλογος, που αποτελεί και την ουσιαστική μέθοδο επίλυσης των διαφορών.

Με την κοινή τους διακήρυξη οι δύο Ιεράρχες, επιπλέον, συνέβαλαν στη στήριξη της χριστιανικής ταυτότητας της Ευρώπης, η οποία βρίσκεται σε αμφισβήτηση από διάφορους πολιτικούς κύκλους.

Aαα μάλιστα, απλά μαθήματα ουνιτισμού σε γνήσια φαναριώτικη ξύλινη γλώσσα. =D> Πάει στοίχημα πως εδώ έχουμε είτε κανένα θεολόγο σχολής Αθηναγόρα (στυλ Πανώτη), είτε κανένα της πατριαρχικής αυλής είτε κανένα Ουνίτη κανονικότατο. Ούτε κουβεντούλα για τον λειτουργικό ασπασμό μεταξύ Πατριάρχη και Πάπα την ώρα της αγίας αναφοράς. Και η εγκυρότητα των μυστηρίων των Λατίνων δεδομένη 8O . Φαντάζομαι και το nick θα παραπέμπει όχι στον άγιο Βησσαρίωνα Λαρίσης ούτε στον μακαριστό γέροντα Βησσαρίωνα της Αγάθωνος, αλλά στον πάλαι ποτέ καρδινάλιο (και πρώην ορθόδοξο μητροπολίτη Νικαίας) Βησσαρίωνα, right?
Λοιπόν, απαντώ στον άρτι αφιχθέντα ουνίτη της παρέας στη γλώσσα του:

Φίλτατε ομώνυμε και ομότροπε του αλήστου μνήμης λατινόφρονος καρδιναλίου, το ζήτημα το οποίον ώδε θίγεις, εμβριθώς ήδη διεξήλθαμεν διά πλήθους γραπτών μηνυμάτων εις άλλον θέμα του παρόντος περιπύστου διαδικτυακού τόπου συζητήσεων (βαρβαριστί φόρουμ). Και τί λέγω μηνύματα; Διατριβάς εάν απεκάλει τις ταύτα, ως εκ της εκτάσεως αυτών, ποσώς δεν θα έσφαλλεν. Όθεν, ουδεμία χρεία υφίσταται όπως λάβωμεν τον κόπον διά να απαντήσωμεν εις το λατινομανίας και φληναφημάτων έμπλεον άνωθεν παρατιθέμενον ποταπόν πόνημά σου. Ο χρόνος γαρ ημών ολίγιστος εστίν και προτιμώμεν όπως αυτόν αναλώσωμεν εις τι πλέον χρήσιμον. Είμεθα σίγουροι άλλως τε ότι, εις περίπτωσιν κατά την οποίαν εκ νέου θα απήντωμεν, θα περιποιούσαμεν εις εσέ μεγίστην τιμήν, όπερ και παντελώς εκφεύγει των προθέσεων ημών. Δίδωμεν εντούτοις εις σε μικράν τινά συμβουλήν: Ζωηρώς προτρέπωμέν σε όπως από τούδε και εις το εξής προσέρχεσαι εις τους των Λατίνων και Ουνιτών ναών ίνα εκεί μεταλαμβάνης τα έμπλεα χάριτος, κατ' εσέ, μυστήρια αυτών, εάν ήδη δεν έχεις πράξη τοιούτον τι. Πρόδηλον δε εστί ότι, συνεκδοχικώς, θα απόσχης από τούδε και εις το εξής κάθε συμμετοχής εις τα των Ορθοδόξων γνησιότατα μυστήρια. Ου γαρ συγκοινωνούμεν ημείς, τα της κατ' Ανατολάς Ορθοδόξου Εκκλησίας πιστά τέκνα, τοις Λατίνοις και τοις Ελληνορύθμοις (Ουνίταις). Τοιουτορόπως, δηλονότι εν τη πλήρει προσχωρήσει σου εις την των Λατίνων παρασυναγωγήν, και η λατινοφρονούσα καρδία σου θα εύρη ανάπαυσιν τινά - εάν βεβαίως η μετοχή εις τα των αιρετιζόντων τελούμενα ανάπαυσις δύναται να κληθεί - και η των Ορθοδόξων ομήγυρις θα παύση έχουσα εν μέσω αυτής έναν ψευδαδελφόν, σχήματι μεν Ορθόδοξον, πνεύματι και λόγω δε αιρετικόν.
Έρρωσθε φίλτατε.

[Iosif]

Για κάθε πλανεμένο αλλά ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟ αδελφό μας, που αναζητά την ΑΛΗΘΕΙΑ σχετικά με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Τον συμβουλεύω αδελφικά να διαβάσει, τα δύο επόμενα ΣΠΟΥΔΑΙΑ και ΕΓΚΥΡΟΤΑΤΑ έργα, που έγραψε ο Θαυματουργός Άγιος Νεκτάριος Μητροπολίτης Πενταπόλεως :

1) «Μελέτη ιστορική περί τών αιτίων τού Σχίσματος», σε δύο τόμους, που εκδίδεται από τον Νεκτάριο Παναγόπουλο στην Αθήνα.

2) «Μάθημα Ποιμαντικής», που εκδίδεται από τον Νεκτάριο Παναγόπουλο στην Αθήνα. Σε αυτό το βιβλίο, ο Άγιος Νεκτάριος ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ με ατράνταχτα επιχειρήματα, το δήθεν «πρωτείο» τού Πάπα.

[Ionas]

[quote="Ionas"]


ΜΕΘ' ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ
ΓΝΩΤΕ ΕΘΝΗ ΚΑΙ ΗΤΤΑΣΘΕ
ΟΤΙ ΜΕΘ' ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ..

[vfilip]

Γιατί έπεσε η Κωνσταντινούπολη ? Ακούστε το γερ. Εφραίμ για το ποια βαριά αμαρτήματα οδήγησαν στην άρση της Χάρης της Παναγίας από την Πόλη . http://www.dailygreece.com/efrem/constantinople.mp3

[Misha]

Γιατί έπεσε η Κωνσταντινούπολη ? Ακούστε το γερ. Εφραίμ για το ποια βαριά αμαρτήματα οδήγησαν στην άρση της Χάρης της Παναγίας από την Πόλη . http://www.dailygreece.com/efrem/constantinople.mp3

ο π.Εφραίμ είναι σαφέστατος στα λεγομενα του.η κυρια αιτια της πτωσεως της Πολης υπηρξε το οικουμενιστικο συλλειτουργο που εγινε στην Αγιά Σοφιά....
τοτε απεσυρθη η Σκεπη της Παναγίας ύπερθεν της Πόλεως.

[Bessarion]

Το Filioque ως προσθήκη στο Σύμβολο της Νικαίας – Κων/πόλεως δεν αποτελεί de facto ή de jure αίρεση αλλά θεολογούμενο θέμα εντός της αδιαίρετης Εκκλησίας. Η χρήση του από τοπικές εκκλησίες στην ανατολή και τη δύση για την αντιμετώπιση αρειανιστικών αιρέσεων δεν απετέλεσε αιτία και ούτε καν αφορμή αποκοπής τους από το σώμα της Εκκλησίας. Μόνο πολύ αργότερα την εποχή της απαρχής της καρολίγγειας θεολογίας και λόγω πολιτικών συσχετισμών απέκτησε τη σημασία που σήμερα και τουλάχιστον από τον 10ο και 11ο αιώνα του αποδίδεται.

Στη χρήση του Filioque πρέπει να ληφθεί υπʼ όψιν και ο χαρακτήρας της λατινικής γλώσσας με την ταύτιση των όρων εκπόρευση και πέμψη. Οι Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί χρησιμοποιούν το Σύμβολο της Πίστεως χωρίς την προσθήκη «και εκ του Υιού» - Filioque.

Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας αναφέρει την ορθόδοξη θέση αποδοχής του Filioque:

Με ποιους όρους μπορεί να γίνει δεκτό το Filioque από την Ορθοδοξία;

Το Filioque μπορεί να νοηθεί ορθοδόξως και να γίνει δεκτό από την Ορθοδοξία κάτω από ορισμένους όρους.

Ο πρώτος όρος είναι να τηρηθεί η διάκριση μεταξύ αϊδίου και οικονομικής Τριάδος. Η σύγχυση που υπάρχει στη Δύση μεταξύ του «εκπορεύεται» και του «πέμπεται». Το «εκπορεύεται» αναφέρεται στην αΐδια ύπαρξη του Θεού και το «πέμπεται» στην οικονομία. Αυτά τα δύο στην Ανατολή τα ξεχωρίζουν πολύ, διότι άλλο είναι να λέμε ότι το Πνεύμα εξαρτάται και από τον Υιό ως προς την οικονομία, δηλαδή μας δίδεται στην Ιστορία, διότι η Οικονομία είναι του Υιού κυρίως. Ο Υιός σαρκώνεται, ο Υιός μας δίνει και το Πνεύμα στην οικονομία. Άλλο όμως, είναι να λέμε ότι αυτή η σχέση εξαρτήσεως κατά κάποιο τρόπο μεταξύ Υιού και Πνεύματος αφορά και την Εκπόρευση, δηλαδή την αΐδια και αιώνια ύπαρξη του Θεού. Αυτά τα δύο πρέπει να τα ξεχωρίσουμε στην Ανατολική παράδοση.

Όσο αφορά την αΐδια Τριάδα: Η Αΐδια Ύπαρξη του Θεού δεν μας επιτρέπει να μιλήσουμε για Filioque, διότι ο Αίτιος είναι μόνο ένας, ο Πατήρ. Δεν μπορούμε να έχουμε συναίτιο τον Υιό.

Παρόλα αυτά οι Έλληνες Πατέρες κάνουν κάποια διάκριση. Επιτρέπουν ένα ιδιαίτερο ρόλο στον Υιό κατά την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος. Σʼ ένα χωρίο του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, το οποίο είναι κλειδί γι' αυτό το θέμα αναφέρεται: «Δεν αρνούμεθα τη διαφορά μεταξύ Εκείνου που υπάρχει ως Αίτιον (ο Πατήρ δηλαδή) και Του εκ του Αιτίου». Μ' αυτό τον τρόπο μπορούμε να εννοήσουμε ότι το ένα Πρόσωπο διακρίνεται από το άλλο. Από την πίστη ότι ένα είναι το αίτιο και το άλλο είναι το εκ του αιτίου. Δηλαδή εάν ρωτήσουμε ποια είναι η διαφορά μεταξύ Πατρός και Υιού ή Πατρός και Πνεύματος, κατά το χωρίο αυτό η διαφορά είναι, ότι ο μεν Πατήρ είναι το αίτιο, ο δε Υιός και το Πνεύμα είναι εκ του αιτίου. Επομένως είναι πολύ σημαντική η διάκριση Αίτιος και εκ του αιτίου.

Προχωρεί και λέει ο Γρηγόριος «ως προς εκείνο που είναι εκ του αιτίου (δηλαδή τον Υιό) αναγνωρίζουμε μια περαιτέρω διαφορά (για τον Υιό και το Πνεύμα αίτιος είναι ο Πατήρ• εκ του αιτίου ο Υιός και το Πνεύμα). Το ένα, ο Υιός προέρχεται αμέσως, απευθείας από το πρώτο, από το αίτιο, ενώ το άλλο, το Πνεύμα, προέρχεται δια μέσου εκείνου που προέρχεται απευθείας από το πρώτο, δια της παρεμβολής και παρεμβάσεως του Υιού". Και γιατί αυτό; Διότι έτσι η μεσιτεία του Υιού στη θεία ζωή διαφυλάσσει την ιδιότητά Του ως Μονογενούς. Ενώ η φυσική, η ουσιώδης σχέση του Πνεύματος προς τον Πατέρα δεν καταργείται. Δηλαδή το πρόβλημα είναι ότι πρέπει κατά κάποιο τρόπο να ξεφύγουμε από την έννοια των δύο Υιών. Να πούμε κατά κάποιο τρόπο ότι ο Υιός είναι μονογενής και δεν υπάρχει δεύτερος Υιός.

Αυτό επιβάλλει, κατά τον Γρηγόριο, να δώσουμε στον Υιό μια ιδιότητα, ένα ρόλο μεσιτείας, μεσολαβήσεως στην Εκπόρευση του Πνεύματος. Αυτή η μεσολάβηση διατηρεί την ουσιώδη σχέση του Πνεύματος με τον Πατέρα. Έτσι οδηγήθηκαν πολλοί στην άποψη ότι υπάρχει και ορθόδοξο Filioque και ότι το Filioque είναι επιτρεπτό, εφόσον δεν αναφέρεται στα Πρόσωπα. Δηλαδή, δεν εκπορεύεται και εκ του Υιού, αλλά βγαίνει από την Ουσία του Πατρός, η οποία είναι κοινή μεταξύ Πατρός και Υιού.

Ως προς το επίπεδο της ουσίας, μπορεί να θεωρηθεί μια εξάρτηση από τον Υιό… Αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο σωστό, αλλά δημιουργεί και διάφορες δυσκολίες, διότι ούτε ο Υιός ούτε και το Πνεύμα βγαίνουν εκ της ουσίας κατευθείαν. Αλλά γεννάται ο Υιός εκ του Πατρός και το Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός, δηλαδή εκ Προσώπου. Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς αυτά τα δυο επίπεδα της ουσίας και της υποστάσεως, δεδομένου ότι η υπόσταση είναι αυτή που δίνει την ύπαρξη.

Από το χωρίο που είδαμε υπάρχει κάποια αλήθεια στο γεγονός ότι το Filioque κατά κάποιο τρόπο μπορεί να γίνει αποδεκτό, εκτός από τον τρόπο διακρίσεως μεταξύ οικονομίας και αϊδίου Θεότητας, όπου είναι σαφές το πράγμα.

Αλλά και δω μπορεί να γίνει αποδεκτό. Με ποιο τρόπο; Αν δεν δεχθούμε τη διάκριση αυτών των δύο επιπέδων μεταξύ ουσίας και προσώπου. Εκείνο που έχει σημασία στη Θεολογία των Καππαδόκων Πατέρων είναι ότι δεν επιτρέπεται να δώσουμε στον Υιό ρόλο αιτίου.

Εφόσον δεν αναγνωρίζουμε ρόλο αιτίου στον Υιό, οποιοσδήποτε άλλος ρόλος του Υιού στην εκπόρευση του Πνεύματος, θα έλεγε κανείς, ότι είναι επιτρεπτός.

Το Filioque συμπερασματικά είναι αποδεκτό, υπό τον όρο ότι δεν αποτελεί ο Υιός αίτιο του Πνεύματος, αλλά παραμένει ένα το Αίτιο, ο Πατήρ. Εκεί εστήριξαν και ο Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Μέγας Φώτιος αργότερα, όλη την επιχειρηματολογία τους κατά του Filioque. Διότι οι Δυτικοί κατʼ αυτούς, έδιδαν και στον Υιό ρόλο αιτίου.

Όσον αφορά τον «αποστάτη λατινοφρονα» καρδινάλιο Βησσαρίωνα θα ήταν ενδιαφέρον να συγκρίνουμε τη στάση του με αυτή των αντιπάλων του ανθενωτικών. Όταν ο Βησσαρίων αναλωνόταν στη Δύση προκειμένου να καταφέρει την πραγματοποίηση απελευθερωτικής εκστρατείας οι ανθενωτικοί μιλούσαν για δίκαιη τιμωρία της Αυτοκρατορίας λόγω των αμαρτιών των κατοίκων της. Ήταν οι ίδιοι που πριν την πτώση έφτυναν το Ναό της Αγίας Σοφίας θεωρώντας τον μιασμένο από τους ενωτικούς. Οι ίδιοι επίσης μανιασμένοι καλόγηροι που κατά την πολιορκία της Πόλεως προσχωρούσαν μαζικά στις τάξεις των Οθωμανών, των «από Θεού» εκδικητών, ως εκραύγαζαν, των ενωτικών.

Και βεβαίως για να μη βιαστεί κανείς να γράψει για ουνιτισμό και άλλα ευτράπελα ας ξεκαθαρίσω ότι θαυμάζω το Βησσαρίωνα ως προσωπικότητα εθνική και φιλοσοφική. Η εκκλησιαστική του πορεία είναι διάφορη αυτών. Η κάθε προσχώρηση κληρικού σε σχισματική εκκλησία είναι επίμεμπτη. Αλλά πιστεύω ότι και βάσει των ιστορικών συνθηκών θα κριθεί επιεικέστερα των αποστατών προς τον παλαιοημερολογητισμό αρχιερέων, όταν «γυμνή τη κεφαλή» εκήρυξαν αίρεση και έσχισαν την ελλαδική εκκλησία.

Βέβαια την σήμερον την Εκκλησία υποκαθιστά ο κάθε τυχάρπαστος «Γέρων αγιορείτης» και βεβαίως αγιογδύτης. Ο Μέγας Πατριάρχης Αθηναγόρας θα εξακολουθεί να αποτελεί λαμπρό σημείο αναφοράς της ορθόδοξης Εκκλησίας και θεολογίας όταν όλος αυτός ο συρφετός εσφιγμενιτών, τσαρλατάνων, θεομπαιχτών και λοιπών περικαθαρμάτων του παλαιοημερολογητισμού που τον υβρίζουν θα υφίσταται στην ιστορική μνήμη κατά τον τρόπο τον παραδελφών τους αλβιγιανών τον κατʼ ευφημισμόν Καθαρών.

Έρρωσθέ μοι εν δυνάμει πατρός

[vfilip]

Βέβαια την σήμερον την Εκκλησία υποκαθιστά ο κάθε τυχάρπαστος «Γέρων αγιορείτης» και βεβαίως αγιογδύτης. Ο Μέγας Πατριάρχης Αθηναγόρας θα εξακολουθεί να αποτελεί λαμπρό σημείο αναφοράς της ορθόδοξης Εκκλησίας και θεολογίας όταν όλος αυτός ο συρφετός εσφιγμενιτών, τσαρλατάνων, θεομπαιχτών και λοιπών περικαθαρμάτων του παλαιοημερολογητισμού που τον υβρίζουν θα υφίσταται στην ιστορική μνήμη κατά τον τρόπο τον παραδελφών τους αλβιγιανών τον κατʼ ευφημισμόν Καθαρών.

Χαίρομαι που επιτέλους υπάρχει ένα από τα μέλη του φόρουμ που υποστηρίζει τις κινήσεις του Πατριάρχη μας με θεολογικά επιχειρήματα . Από την άλλη όμως εκφράσεις του ανωτέρου τύπου δεν βοηθούν στον κόσμιο διάλογο.
Θα επιθυμούσα να γίνει ένας αξιοπρεπής θεολογικός διάλογος με κόσμια επιχειρήματα και από τα 2 μέρη .

Επιπλέον ο ανωτέρω "τυχάρπαστος γέροντας" είναι ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ από τη σκήτη του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές (σεράι) και δεν έχει καμία σχέση με την Εσφιγμένου.

[Ionas]

Φίλε Bessarion

Με τα δεύτερα χάλασες τα πρώτα. Η αρχική προσέγγιση του θέματος αν και δεν ήταν αποδεκτή από εμένα έβλεπα αρκετά θετικά σημεία σ' αυτά που έγραψες. Στη δεύτερη τοποθέτησή σου εξέκλινες περισότερο. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα σου κάνουν επίθεση με βρισιές και "κλωτσιές" ακόμη και καθαρά παπικές θέσεις να προβάλλης. Έχω κατ' επανάληψη διαφοροποιηθή στο θέμα της αντιμετώπισης του Παπισμού και του Πάπα σαν ιδεολογικό κατασκεύασμα όπως έχει εξελιχθή μέχρι σήμερα και των "Ρωμαιοκαθολικών" πιστών, σε σχέση με πολλούς άλλους φίλους στο Φόρουμ.
Δεν μπορώ να μην απαντήσω όμως στα γραφόμενά σου. Λίγο-πολύ, φίλε μου , μας λες ότι πρέπει να αποδεχόμαστε μία-μία τις κακοδοξίες του Πάπα δίνοντάς τους μια Ορθόδοξη εξήγηση. Αν είναι δυνατόν; Θα σηκωθή ο Ιερός Χρυσόστομος και θα ανέβη σε "τόπο υψηλο" (όπως έλεγε ο μακάριος) και θα μας ελέγξη, θα σηκωθή ο Άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής, θα σηκωθή ο Μέγας Φώτιος , θα σηκωθή και ο εκ των Δυτικών Ιερομάρτυρας Άγιος Κυπριανός. Όλοι αυτοί οι Θεοφώτιστοι ελέγξανε τις Παπικές κακοδοξίες.
Η μεγαλύτερη κακοδοξία και εωσφορική υπερηφάνεια του Πάπα είναι φίλε μου, η δογματική του θέση περί Πρωτείου, από το οποίο βέβαια προέκυψε και το "αλάθητο".
Οι Β΄και Δ΄Οικουμενικές που αναγνώρισαν πρεσβεία τιμής στον Πρόεδρο της Πρεσβυτέρας Πρωτεύουσας του Ρωμαϊκού κράτους (Ρώμης), αναγνώρισαν επίσης τα ίσα πρεσβεία και στον Πρόεδρο της Νέας Ρώμης, "δευτέρα μετ' εκείνην υπάρχουσα", αυτό δε διότι τιμήθηκε με την Έδρα της Αυτοκρατορίας και της Συγκλήτου. Τα πρεσβεία λοιπόν τα απέλαβαν οι δύο πόλεις επειδή ήταν πρωτεύουσες του Ρωμαϊκού Κράτους και μόνο.

[Misha]

Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ – ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς (1979)


Ο σύγχρονος «διάλογος της αγάπης», ό οποίος τελείται υπό τη μορφή γυμνού συναισθηματισμού, είναι στην πραγματικότητα ολιγόπιστη άρνηση του σωτηριώδους αγιασμού του Πνεύματος και της πίστεως της Αλήθειας (Β' Θεσ. 2, 13), δηλαδή της μοναδικής σωτηριώδους «αγάπης της αληθείας» (Β' Θεσ.2,10). Ή ουσία της αγάπης είναι ή αλήθεια ή αγάπη ζει και υπάρχει αληθεύουσα. Ή αλήθεια είναι ή καρδιά κάθε θεανθρώπινης αρετής, επομένως και της αγάπης. Και κάθε μία από αυτές κηρύττει και ευαγγελίζεται τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού ως τον μόνο ό όποιος είναι ή σάρκωση και ή εικόνα της Θείας Αλήθειας, δηλαδή της Παναλήθειας. Εάν τυχόν υπήρχε περίπτωση να είναι ή αλήθεια οτιδήποτε άλλο και όχι ό Θεάνθρωπος Χριστός, τότε αυτή θα ήταν μικρή, ανεπαρκής, πεπερασμένη, θνητή. Τέτοια θα ήταν ή αλήθεια, εάν ήταν νόημα, Ιδέα, θεωρία, νους, επιστήμη, φιλοσοφία, κουλτούρα, ό άνθρωπος, ή ανθρωπότητα, ό κόσμος ή όλοι οί κόσμοι, ή οποιοσδήποτε ή οτιδήποτε ή όλα αυτά μαζί. Ή αλήθεια όμως είναι Πρόσωπο και μάλιστα το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, και ως εκ τούτου είναι αθάνατη και μη πεπερασμένη, αιώνια. Διότι στον Κύριο Ιησού ή Αλήθεια και ή Ζωή είναι ομοούσιες: ή Αλήθεια ή αιώνια και ή Ζωή ή αιώνια (πρβλ. Ίω. 14, 6' 1,4' 17,3). Εκείνος ό όποιος πιστεύει στον Κύριο Ιησού αυξάνει ακαταπαύστως δια της Αλήθειας Του στις θείες της απεραντοσύνες. Αυξάνει με όλο το είναι του, με όλη τη διάνοια του, με όλη την καρδιά και την ψυχή του. Εν Χριστώ οί άνθρωποι ζούμε «αληθεύοντες εν αγάπη», διότι μόνον έτσι μπορούμε να «αυξήσωμεν εις Αυτόν τα πάντα, ός εστίν ή κεφαλή, ό Χριστός» (Εφ. 4, 15), πάντοτε μέσα στην Εκκλησία και δια της Εκκλησίας, διότι αλλιώς δεν μπορεί ό άνθρωπος να αυξάνει σ' Εκείνον, «ος εστίν ή κεφαλή» του σώματος της Εκκλησίας, δηλαδή στον Χριστό. Ας μην απατούμε τον εαυτό μας. Υπάρχει και ό «διάλογος του ψεύδους», όταν οί διαλεγόμενοι συνειδητά ή ασυνείδητα ψεύδονται ό ένας στον άλλο. Τέτοιος διάλογος είναι οικείος στον «πατέρα του ψεύδους», τον Διάβολο, «ότι ψεύστης εστί και ό πατήρ αυτού» (Ιω. 8,44). Οικείος είναι και σ' όλους τους εκούσιους ή ακούσιους συνεργάτες του, όταν αυτοί θελήσουν να πραγματοποιήσουν το «καλό» τους δια του κακού, να φθάσουν στην «αλήθεια» τους με τη βοήθεια του ψεύδους. Δεν υπάρχει «διάλογος της αγάπης» χωρίς τον διάλογο της αλήθειας. Διαφορετικά τέτοιος διάλογος είναι αφύσικος και ψευδής. Γι' αυτό και ή εντολή του Αποστόλου ζητεί να είναι «ή αγάπη ανυπόκριτος» (Ρωμ. 12,9).
Ό αιρετικό-ουμανιστικός χωρισμός και ή διαίρεση της αγάπης και της αλήθειας είναι σημάδι ελλείψεως της θεανθρώπινης πίστεως και της απολεσθείσης πνευματικής θεανθρώπινης ισορροπίας και ορθοφροσύνης. Εν πάση περιπτώσει τούτο δεν ήταν ποτέ ούτε είναι ή οδός των Πατέρων. Μόνο οί Ορθόδοξοι, ριζωμένοι και θεμελιωμένοι «συν πάσι τοις άγίοις» στην αλήθεια και στην αγάπη, έχουν και αναγγέλλουν, από την εποχή των Αποστόλων μέχρι σήμερα, αυτή τη θεανθρώπινη σωτηριώδη αγάπη προς τον κόσμο και προς όλα τα κτίσματα του Θεού. Ό γυμνός ηθικιστικός μινιμαλισμός [=μειωμένη χριστιανική ηθική] και ό ανθρωπιστικός ειρηνισμός του σύγχρονου Οικουμενισμού πράττουν μόνο ένα πράγμα: φέρνουν στο φως τις φυματικές ουμανιστικές ρίζες τους, δηλαδή την αρρωστημένη φιλοσοφία τους και την ανθρώπινη, «κατά την παράδοσιν των ανθρώπων» (Κολ. 2,8),ανίσχυρη ηθική τους. Φανερώνουν επιπλέον την κρίση της ανθρωπιστικής πίστεως τους στην αλήθεια και την δοκητιστική [=μή πραγματική αντίληψη] αναισθησία τους για την Ιστορία της Εκκλησίας, δηλαδή για την αποστολική και καθολική συνέχεια της στην αλήθεια και στη χάρη. Ενώ ό αποστολικός αγιοπατερικός θεονούς και ή ορθοφροσύνη ευαγγελίζονται με το στόμα του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού την έξης αλήθεια της πίστεως: «Ή πίστη είναι ή βάση των αρετών πού ακολουθούν, εννοώ της ελπίδας και της αγάπης, θέτοντας έτσι σαν βάση την αλήθεια με τρόπο ασφαλή» (Ρ.G. 90, 1189Α).
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το αγιοπατερικό μέτρο της αγάπης προς τους ανθρώπους και της σχέσεως προς τους αιρετικούς, πού κληρονομήθηκε από τους Αποστόλους, έχει όλοτελώς Θεανθρώπινο χαρακτήρα. Τούτο εκφράζουν Θεόπνευστος οι εξής λόγοι του ίδιου Αγίου: «Και δεν τα γράφω αυτά, μη γένοιτο, επειδή θέλω να θλίβονται οί αιρετικοί, ούτε νοιώθοντας χαρά για την κακοποίηση τους, αλλά περισσότερο γιατί χαίρομαι και αγάλλομαι μαζί τους για την επιστροφή τους. Γιατί τι είναι πιο ευχάριστο για τους πιστούς από το να βλέπουν τα διασκορπισμένα παιδιά του Θεού να μαζεύονται όλα μαζί; Ούτε τα γράφω αυτά παρακινώντας σας να δείξετε τη σκληρότητα του Φιλάνθρωπου. Όχι τέτοια μανία! Αλλά τα γράφω αυτά για να σας παρακαλέσω να εκτελείτε και να εφαρμόζετε, με προσοχή και μετά από εξέταση, τα καλά σε όλους τους ανθρώπους και να γίνεσθε τα πάντα σε όλους, ανάλογα με το τι χρειάζεται καθένας τους από εσάς. Και θέλω και εύχομαι να είστε απόλυτα σκληροί και αμείλικτοι μόνο στο να μη συμπράξετε με τους αιρετικούς στη σύσταση και συγκρότηση της φρενοβλαβούς (αιρετικής) δοξασίας τους. Και τούτο διότι εγώ ορίζω ως μισανθρωπία και ως χωρισμό από τη θεία αγάπη την προσπάθεια ενισχύσεως της πλάνης (της αιρέσεως), πού έχει ως συνέπεια την ακόμη μεγαλύτερη φθορά εκείνων πού έχουν ήδη πέσει σ' αυτήν ( Ρ.G. 91,4650).


(Από το βιβλίο του π. Ιουστίνου Πόποβιτς «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ», σελ. 226-228. Στο κείμενο έγινε γραμματική και γλωσσική απλοποίηση).

οι οσιοι γεροντες μας έχουν δωσει αποστομωτική απάντηση στον αιρετικό Αθηναγόρα,ο οποίος κατέλαβε ,παρ ελπίδα, τον θρόνο της Κων/πόλεως.Δεν υπήρξε ο πρώτος ουτε ο τεέυταιος αιρετικός πατριαρχης.Είναι μακρύ το κομβολόι των αιρετικών που εκμεταλλευομενοι τις ιστορικές συγκυρίες αναρριχηθηκαν στο θρόνο της πάλαι ποτε Βασιλίδος των πόλεων.

ο αγιος Νεκταριος,ο αγιος Νικοδημος,ο αγιος Νικολαος Βελιμιροβιτς,ολοι οι συγχρονοι γεροντες μας απο τον π.Σωφρονιο εως τον π.Επιφανιο μιλουν για την αιρεση του παπισμου και την παναιρεση του βδελυρου του τεκνου "οικουμενισμού"

το ότι είναι αιρετικες οι θεσεις του Φαναριου το εκφραζει το κειμενο για το Φιλιοκβε ,που μολις παρετεθη από τον λατινοφρονα Βησσαρίωνα.

ειναι ευτυχία να έχουμε αυτες τις απόψεις στο φορουμ γιατί έτσι γινεται φανερος σε όλους ο φανατισμός των λατινοφρονων και το ψευδος της "αγαπολογίας" τους.

[Misha]

Προσθετω κι ενα ωραιο κείμενο για να δουμε ποιος ειναι στο ψεμα και ποιος στην Αληθεια του Χριστου.

λεει Αληθεια ο αγιος Νικολαος Βελιμίροβιτς ή οι λατινοφρονες του Φαναριου ,οι οποιοι ομiλουν περι "σεπτου ποιμενος και προεδρου" αναφερομενοι στον αιρεσιαρχη Πάπα Ρώμης;;;

Ο ΠΙΛΑΤΟΣ , Ο ΚΑΪΑΦΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
(Η Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ, Ο ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ)
Αγίου Νικολάου Επισκόπου Άχρίδος και Ζήσης (1956)
Δια τού Αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς (1979)


Και ιδού τώρα ό συγκλονιστικός θρήνος του ισαποστόλου Επισκόπου για την Ευρώπη:
Ώ, αδελφοί μου! Ό 18ος αιώνας είναι ό πατέρας τον 19ου αιώνα, και ό 19ος αιώνας είναι ό πατέρας του 20ού αιώνα.

Ό πατέρας ήταν πολύ χρεωμένος. Ό γιος δεν ξόφλησε τα χρέη του πατερά του, αλλά χρεώθηκε ακόμη περισσότερο, και το χρέος έπεσε στον εγγονό.

Ό πατέρας ήταν άρρωστος από βαρεία ασθένεια, και ό γιος δεν θεράπευσε την αισχρή ασθένεια του πατέρα του επάνω του, αλλά την άφησε να ξαπλωθεί ακόμη περισσότερο, και αυτή μεταδόθηκε και χτύπησε τον εγγονό τρεις φορές δυνατότερα. Ό εγγονός είναι ο 20ός αιώνας στον όποιο ζούμε.


Ό 18ος αιώνας σήμανε την επανάσταση εναντίον της Εκκλησίας και του Ιερατείου του Ρωμαίου ποντίφικα. Ό 19ος αιώνας σήμανε την επανάσταση εναντίον του Θεού. Ό 20ός αιώνας αναγγέλλει την συμμαχία με τον Διάβολο. Τα χρέη μεγάλωσαν και ή ασθένεια χειροτέρευσε. Και ό Κύριος είπε ότι επισκέπτεται τις αμαρτίες των πατέρων μέχρι τρίτη και τετάρτη γενιά. Δεν βλέπετε ότι ό Κύριος επισκέφθηκε τους εγγονούς για τις αμαρτίες των παππούδων Ευρωπαίων; Δεν βλέπετε το μαστίγιο επάνω στους εγγονούς για τα ανεξόφλητα χρέη των παππούδων;


Ό βασιλιάς αντίχριστος αποτελεί την αρχή του 19ου αιώνα. Ο πάπας, αντίχριστος, αποτελεί την μέση του ίδιου αιώνα.

Οι φιλόσοφοι της Ευρώπης, αντίχριστοι (από το φρενοκομείο), αποτελούν το τέλος του ίδιου αιώνα: Ναπολέων ό Βοναπάρτης, ό (πάπας) Πίος, ό (φιλόσοφος) Νίτσε. Τρία μοιραία ονόματα των τριών μεγαλυτέρων άρρωστων της κληρονομημένης ασθένειας Είναι, άραγε, αυτοί οι νικητές του 19ου αιώνα; Όχι! Αυτοί είναι ο φορείς της βαρείας ασθένειας ποιοι την κληρονόμησαν από τον 18ι αιώνα.

Οί μεγαλύτεροι άρρωστοι. Ό καισαρας, ό ποντίφικας και ό φιλόσοφος... και μάλιστα όχι στην αρχαία ειδωλολατρική Ρώμη, αλλά στην καρδιά της βαπτισμένης Ευρώπης! Δεν είναι αυτοί οι νικητές, αλλ οι πλέον νικημένοι. Όταν ό Βοναπάρτης γέλασε μπροστά στους αγίους ναούς του Κρεμλίνου, και όταν ό Πίος ανακηρύχθηκε αλάθητος, και όταν ό Νίτσε ανακοίνωσε δημοσίως την λατρεία του στον Αντίχριστο, τότε σκοτίστηκε ό ήλιος στον ουρανό. Και όχι ένας ήλιος, αλλά εάν θα υπήρχαν χίλιοι, θα σκοτίζονταν όλοι από την θλίψη και την αισχύνη. Γιατί, ιδού θαύμα πού δεν είδε ποτέ άλλοτε ό κόσμος: ό άθεοί βασιλιάς, ό άθεος ποντίφικας, o άθεος φιλόσοφος. Στην εποχή του Νέρωνα, τουλάχιστον ένας δεν ήταν άθεος, ό φιλόσοφος.

Ό 18ος αιώνας είναι ό αιώνας του Πιλάτου καταδίκασε τον Χριστό σε θάνατο

Ό 19ος αιώνας είναι ό αιώνας του Καϊάφα: ανασταύρωσε τον Χριστό.

Ό 20ός αιώνας είναι ό αιώνας του Συνεδρίου, πού αποτελείται από τους βαπτισμένους και από τους αβάπτιστους Ιούδες.

Το Συνέδριο τούτο διακήρυξε ότι ό Χριστός είναι για πάντα νεκρός και ότι δεν αναστήθηκε. Γιατί, τότε, απορείτε, αδελφοί, πού ήλθαν ανήκουστα μαστίγια στην ευρωπαϊκή ανθρωπότητα, μαστίγια μέχρι τον μυελό των οστών, από τις -επαναστάσεις και τους πολέμους; Ποιος είναι τότε ό νικητής, αν όχι ό καισαρας, ό ποντίφικας και ό φιλόσοφος της αποχριστιανικοποιημένης Ευρώπης;


Από το βιβλίο του π. Ιουστίνος Πόποβιτς «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ», σελ. 242-243. Στο κείμενο έγινε γραμματική και γλωσσική απλοποίηση.

τα κειμενα εληφθησαν απο τον ιστοχωρο pigizois.gr