Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μόνο η εν Χριστώ ζωή είναι η αληθινή πνευματική ζωή, η μόνη που ταιριάζει στον λογικό άνθρωπο.
Μόνο στον Χριστό βρίσκεται αυτή η ζωή και πουθενά αλλού.
Αυτός που δεν παίρνει από τον Χριστό αυτή την ζωή ή αφού την παίρνει δεν φροντίζει για την προκοπή του σ' αυτή και λησμονεί τον Χριστό, αυτός γίνεται πνευματικά νεκρός.
Και δεν είναι λίγοι μεταξύ των Χριστιανών αυτοί που είναι πνευματικά νεκροί...
Είμαστε νεκροί όταν ζούμε χωρίς τον Χριστό και καταπατάμε το Νόμο Του.
Είμαστε νεκροί αν δεν εφαρμόζουμε στη ζωή μας τις Εντολές του Κυρίου.
Άγιος Λουκάς Κριμαίας.

[toula]

Η αγάπη όλου του κόσμου δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου, επειδή η καρδιά νιώθει πως η κοσμική αγάπη αλλάζει και είναι σαν την παλίρροια και την άμπωτη της θάλασσας. Αδερφοί μου, και το μυαλό και η καρδιά μας ανήκουν στο Θεό και μόνο ο Θεός μπορεί να τα γεμίσει με τη δύναμή Του: Να το γεμίσει με τη δική Του χαρούμενη σοφία, με την πίστη και την αγάπη.
—Χωρίς το Θεό όλα είναι αμάθεια.
—Χωρίς το Θεό όλα είναι στεναχώρια.
—Χωρίς το Θεό όλα είναι απελπισία…
Άγιος Νικόλαος επίσκοπος Αχριδος.

[toula]

Μιά ἄλλη φορά ἐπίσης ἐπισκέφτηκε τό Γέροντα ἕνας μοναχός ἀπό τό Ἅγιο Ὅρος.
Ὅταν τόν εἶδε ἡ γερόντισσα Εὐπραξία, πού στά τελευταῖα χρόνια ἔμενε κοντά του καί τόν περιποιόταν, τόν ρώτησε ἄν γνωρίζει τόν ἀδελφό της, τόν π. Ἀρσένιο.
Ὁ μοναχός ἀπάντησε καταφατικά καί ἡ Γερόντισσα χάρηκε πολύ, μέ μιά χαρά παιδιάστικη, ἔτρεξε στό Γέροντα καί τοῦ λέει μ’ ἐνθουσιασμό:
Γέροντα, ὁ μοναχός ἀπό δῶ γνωρίζει τόν π. Ἀρσένιο!
Ὁ Γέροντας προσποιήθηκε ὅτι δέν τήν ἄκουσε κι ἡ Γερόντισσα τό ἐπανέλαβε.
Ὁ Γέροντας ἀπάντησε:
-Ἔ, λοιπόν;
Γιά δές την πῶς χάρηκε ποῦ ἄκουσε γιά τόν ἀδελφό της!
Ἐδῶ ἀκοῦμε διά τόν Χριστόν καί δέν συγκινούμαστε καθόλου καί μόλις ἀκοῦμε διά τόν ἀδελφό μας πηδᾶμε ἀπό τήν χαρά μας. Ἐγώ διά τόν Χριστόν μου μόνο χαίρομαι καί διά τήν Παναγίαν μας.
Αὐτούς ἔχω καί πατέρα καί μητέρα καί ἀδέρφια.
Σέ ἄλλες περιπτώσεις, ἐπειδή ἔβλεπε τήν προσκόλληση πού εἴχαμε πρός τό πρόσωπό του, μᾶς ρωτοῦσε:
–Ὅταν προσεύχεσαι, ἔρχομαι καθόλου εἰς τόν νοῦν σου;
“Ἄν ἡ ἀπάντηση ἦταν «ναί, Γέροντα», συνέχιζε:
Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός σου εἶμαι. Ἄν μεταξύ σου καί τοῦ Χριστοῦ παρεμβάλλεται ἄλλο πρόσωπο, οἱοδήποτε κι ἄν εἶναι, πρέπει νά τό ἀποβάλλεις ἀμέσως.
Διότι αἰχμαλωτίζει τόν νοῦν σου, πού πρέπει νά εἶναι ἀπερίσπαστα δοσμένος στόν Θεόν.
“Γέροντας Ιερώνυμος, Ο Ησυχαστής της Αίγινας”,Πέτρου Μπότση, Αθήνα, 2017.

[toula]

Μνήμη ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του εν Αγίοις πατρός ημών Καλλίνικου Επισκόπου Εδέσσης.
«Να ζήσωμεν αγίαν ζωήν εν Χριστώ. Να γίνωμεν νέοι εις την καρδίαν με πόθους Ιερούς και ανωτέρους. Νέοι εις τον νουν με σκέψεις αγίας. Νέοι εις τας αποφάσεις και προ παντός νέοι εις τας πράξεις. Αγνοί, ειρηνικοί, εγκρατείς, φιλάδελφοι, δίκαιοι, ελεήμονες, ανεξίκακοι, ευχάριστοι, ταπεινοί, απλοί, άκακοι, φιλαλήθεις, ευθείς, άγιοι, άνθρωποι του Θεού. Να συντελεσθή πνευματική ανάστασις, αναγέννησις, αναμόρφωσις, μεταμόρφωσις, νέα Δημιουργία. Τα παλαιά πάθη, αι παλαιαί προκαταλήψεις να υποχωρήσουν. Να δημιουργηθούν δια της Αναστάσεως νέοι άνθρωποι, να σκορπίζουν χαράν, ευλογίαν, ευωδίανπνευματικήν. Από σκοτεινοί φωτεινοί, από σκληροί λεπτοί και πράοι, ολοκληρωμένοι προσωπικότητες. “Καινή κτίσις” τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα“» (Β’ Κορ. ε’, 17).
Άγιος Καλλίνικος.

[toula]

Ἁπλότητα καί ἀγαθότητα.
Αὐτό εἶναι τό πᾶν, γιά ν’ ἀποκτήσετε τήν Θεία Χάρη. Πόσα μυστικά ὑπάρχουν στήν Ἁγία Γραφή! «Κακότεχνος ψυχή» εἶναι ἡ κακοφτιαγμένη ψυχή, αὐτή πού κατασκευάζει τό κακό. Οὔτε εἰσέρχεται, οὔτε κατοικεῖ ἡ Θεία Σοφία σέ μία τέτοια ψυχή. Ὅπου ὑπάρχει διαφθορά καί δολιότητα, δέν εἰσέρχεται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Άγιος Πορφύριος.
(“Λόγοι πνευματικῆς ζωῆς”).

[toula]

Όταν ανησυχή, λόγου χάριν, ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί, και το κτυπά, οπωσδήποτε θα βγάλη αντίθετο αποτέλεσμα.
Διότι, εάν το παιδί κάνη αμαρτίες, σημαίνει ότι ζητάει την αμαρτία και θα τα βάλη με σένα, που γίνεσαι κή­ρυξ της αρετής.
Και τώρα μεν φοβάται να αμαρτήση, αλλά μόλις απελευθερωθή από σένα, θα οδηγηθή αμέσως στο κακό. Η βία, το κακό, δεν μπορεί να βγάλη καλό.
Πες λοιπόν στο παιδάκι σου το καλό, μάθε του τί είναι ο Θεός.
Μίλησέ του από το πλήρωμα της δικής σου καρδιάς, φώ­τισέ του λίγο την συνείδησι με την δική σου λαχτάρα και θεία εμπειρία, και μπαίνοντας μέσα του ο Θεός, θα τον αγαπήση. Μπορεί να βρίζη, μπορεί να κάνη αμαρτίες, αλλά έχοντας τα σπέρματα του Θεού, που είναι τόσο ισχυρά, ο Θεός τα καλλιερ­γεί και βγαίνει η καινούργια φύτρα, το καινούργιο βλαστάρι, το οποίο δίδει καινούργια ζωή. Αυτή είναι η μετάνοια.
Το παιδί δηλαδή αυτό, επειδή το αφήνεις ελεύθερο, επειδή το σέβεσαι, επειδή του είπες την αλήθεια, επειδή του απεκάλυψες τι έχει η καρδούλα σου και τι κόσμοι υπάρχουν μέσα σε αυτήν, λέγει μετά:
Μα, τί φρικτή ζωή που κάνω! Τί είναι αυτή η αμαρτία!
«Αναστήσομαι και επιστρέψω εις τον Πατέρα» (Λουκ. 15, 18).
Και ο βλαστός της μετανοίας βγάζει τον καρπό της καινής ζωής.
Έτσι τα καταφέρνει ο Θεός να βγάζη και από το στόμα του λύκου την σωτηρία.
(Αρχ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, «Λόγος περί νήψεως», Σελ. 88-90, Εκδ. «ΙΝΔΙΚΤΟΣ»)

[toula]

Όταν όμως ακούς το όνομα Χριστός, μην προσέχεις την απλότητα του λόγου και τη συντομία της λέξης, αλλά σκέψου τη δόξα της Θεότητας, που ξεπερνά το νου και τη σκέψη.
Σκέψου την ανέκφραστη δύναμή της, το αμέτρητο έλεός της, τον ακατανόητο πλούτο της, αυτά που ο Χριστός δίνει σ’ αυτούς με αφθονία και με γενναιοδωρία, και που αρκούν να αναπληρώσουν όλα, επειδή δέχθηκαν μέσα τους εκείνον τον ίδιο τον Χριστό, τον αίτιο και βραβευτή κάθε καλού· διότι αυτός που αξιώθηκε να δει και να αντικρύσει τον Χριστό, δεν επιθυμεί κάτι άλλο, ούτε αυτός που γέμισε από την αγάπη του Θεού, ανέχεται να αγαπήσει επάνω στη γη κάποιον άλλο περισσότερο από τον Χριστό.
Αλλά και πού να απομακρυνθούμε ή πού να φύγουμε, αδελφοί, από την παρουσία του;
Αν δηλαδή ανεβούμε στον ουρανό, θα τον βρούμε να είναι εκεί, αν κατεβούμε στον άδη, και εκεί είναι παρών· αν απομακρυνθούμε στις εσχατιές της θάλασσας, δεν θα αποφύγουμε το χέρι του, αλλά η δύναμη του χεριού του θα κρατά σφιχτά τις ψυχές και τα σώματά μας (Ψαλ. 138:7-10).
Μην μπορώντας λοιπόν, αδελφοί, να σταθούμε απέναντί του ή να φύγουμε από την παρουσία τού Κυρίου, ελάτε, ας προσφέρουμε τους εαυτούς μας δούλους στον Κύριο και Θεό, που έλαβε για χάρη μας σαν ένδυμα μορφή δούλου (Φιλιπ. 2:7) και πέθανε για τη σωτηρία μας· ελάτε, ας ταπεινωθούμε κάτω από τη δύναμη του χεριού του, που αναβλύζει για όλους σαν από πηγή την αιώνια ζωή και την προσφέρει πλούσια με το Άγιο Πνεύμα σ’ εκείνους που τη ζητούν.
(Από το βιβλίο: Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Έργα, Λόγος δεύτερος (απόσπασμα), σελ. 42. Μετάφραση Κωνσταντίνου Γ. Φραντζολά. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2017)

[toula]

Πρέπει να μιμούμεθα τον Δαβίδ που, όταν πήγε να μονομαχήσει με τον Γολιάθ, φυσικά δεν πήγε με αδειανά χέρια.
Ποιος όμως ήταν ο οπλισμός του;
Ένα κοτρώνι.
Μια πέτρα.
«Η δε πέτρα ην ο Χριστός» (Α΄ Κορ. 10,4)….
Σ’ αυτό έγκειται όλη η ουσία:
Να έχεις αδιάλειπτη τη μνήμη του Θεού.
Σκοπός της προσευχής του Ιησού αυτός είναι «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν»….
Κανένας δεν πάει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο… πρέπει πρώτα να μάθει το αλφάβητο….
Στάρετς Βαρσανούφιος της Οπτινα.
Πηγή: Από το βιβλίο τού Οσίου Στάρετς Νίκωνος Μπελιάεφ, “Ρήματα Ζωής” (Το ημερολόγιό του), Έκδοση Ι. Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 2006.

[toula]

Η προσμονή μου και ο Ερχόμενος
H προσμονή του Θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα, με κάθε ασκητική πράξη.
Αυτά καθ’ εαυτά δεν έχουν καμία αξία.
Ποία σημασία έχει αν νηστεύω;
Θα γινόμουν ένας δυαλιστής και θα χώριζα το πνεύμα από την σάρκα και θα ήθελα να δαμάσω την σάρκα, αν για μένα αυτή καθ’ εαυτή η νηστεία είχε την σημασία της.
Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία, την έκφραση της προσμονής του Θεού.
Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή.
Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μία ανθρώπινη ενέργεια, μία τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός.
Η προσευχή μου έχει σημασία, γιατί ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου, το «ἐλθέ καί σκήνωσον», το που είσαι, Θεέ μου.
Εν κατακλείδι, ο θάνατος γίνεται σιωπή, η σιωπή γίνεται αγω­νία της παρουσίας του Θεού, και αυτή δίνει την θέση της στην προσ­μονή, η οποία είναι τόσο ισχυρό βίωμα, ώστε για μένα είναι παρου­σία της αληθινής ζωής.
Όταν κάτι το προσμένεις, το απολαμβάνεις σαν να το έχεις.
Περιμένοντας κάποιον πού τον αγαπώ, πότε τον αγκαλιάζω, πότε τον φιλώ, πότε του μιλάω, πότε του εξηγώ, πότε του ζητώ να μου δείξει την αγάπη του. Τον έχω τόσο κοντά μου, τόσο δικό μου, τόσο οικείο· έχω ένα πολύ ισχυρό βίωμα.
Ο Θεός ήταν και είναι πάντοτε ο ερχόμενος.
Οι Ιουδαίοι τον ένοιωθαν ως ερχόμενον μέσα στις ερήμους, στους πολέμους, στις επισκέψεις τους στον ναό, στον προσωπικό τους αγώνα· αδιαλείπτως τον ένοιωθαν ως ερχόμενον.
Ταυτοχρόνως τον προσδοκούσαν ερχόμενον εις το πλήρωμα του χρόνου.
Το πλήρωμα του χρόνου ήλθε, Εκείνος ήλθε, και όμως συνεχίζει να είναι ο ερχόμενος και συνάμα ο πανταχού παρών.
Δεν υπάρχει τρύπα πού δεν είναι μέσα.
Δεν υπάρχει ζωύφιο πού δεν τον περικλείει.
Δεν υπάρχει ίχνος της ζωής μου, του χρόνου μου, της υποστάσεώς μου, πού δεν τον εμπεριέχει, και όμως Αυτός είναι ο ερχόμενος.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

Ο Άγιος Πορφύριος για τους πόνους των μαρτύρων.
Πάντα είχα την απορία:
Πώς οι μάρτυρες μπόρεσαν να υπομείνουν εκείνα τα φριχτά βασανιστήρια, χωρίς να καμφθούν και να προδώσουν την πίστη τους στο Χριστό;
Σε μία μου επίσκεψη στο γέροντα, εκείνος έπιασε την απορία μου, πριν την διατυπώσω.
Ενώ συζητούσαμε κάποιο θέμα αιφνιδιαστικά με ρωτά:
" Οι χριστιανοί μάρτυρες, όταν τους βασάνιζαν, πονούσαν ή όχι, τι λές";
Δεν ξέρω ακριβώς γέροντα, του απάντησα, είναι μία απορία μου, αλλά νομίζω ότι ερχόταν η χάρη του Θεού και περιοριζε τον πόνο τους, ώστε να μπορέσουν να τον αντέξουν μέχρι τέλους".
Δεν είναι ακριβώς έτσι", μου λέει.
Οι βασανιζόμενοι μάρτυρες πονούσαν πολύ, όπως θα πονούσε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, με τη διαφορά ότι αυτοί ήταν συνεχώς ενωμένοι,
διά της προσευχής τούς, με τον Χριστό και έπαιρναν από εκείνον δύναμη μεγαλύτερη από τον πόνο τους κι έτσι κατόρθωναν να τον νικήσουν.
Αν όμως άφηναν την προσευχή τους, έστω για μία στιγμή,
οι πόνοι τους γίνονταν αβάσταχτοι και ήταν έτοιμοι να αρνηθούν το Χριστό.
Αλλά αυτοι, αμέσως γαντζώνονταν πάλι από την προσευχή, έπαιρναν δύναμη και άντεχαν μέχρι το τέλος τον πόνο του μαρτυρίου τους".
Από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Γιαννιτσιωτη
ΚΟΝΤΆ ΣΤΟΝ ΆΓΙΟ ΠΟΡΦΎΡΙΟ.