Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η οικογένεια είναι το αληθινό, το γνήσιο, το θεοΐδρυτο, το ευλογημένο κύτταρο της κοινωνίας και της Εκκλησίας,
στο οποίο βλέπει το φως του ήλιου, ανατρέφεται, μεγαλώνει, μορφοποιείται, ωριμάζει, ολοκληρώνεται ο άνθρωπος. Μια ενωμένη, αγαπημένη, φυσιολογική, χαρούμενη και ευλογημένη οικογένεια είναι ο πνευματικός χώρος μέσα στον οποίο όλα τα μέλη, γονείς και παιδιά, θα καλλιεργήσουν με το φως του Ευαγγελίου αρετές. Μια τέτοια οικογένεια προσφέρει στον κόσμο ολοκληρωμένες προσωπικότητες, προσφέρει Αγίους. Αυτός είναι ο σκοπός της οικογένειας· να αγιάζει και τους γονείς και τα παιδιά.
Πρότυπο της σχέσης μέσα στον γάμο είναι η σχέση του Χριστού και της Εκκλησίας. Σε αυτό το πρότυπο καλούνται να μαθητεύσουν και επί τη βάσει αυτού να πορευθούν. Σε αυτόν τον πνευματικό χώρο θα βιώσουν την αλήθεια ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, δηλαδή γεγονός σχέσης.
Ας προβληματιστούμε, όμως, σύντομα γύρω από τη σημερινή οικογένεια. Κάποιες διαπιστώσεις για την κατάστασή της. Βλέπουμε σε πάρα πολλές περιπτώσεις την απουσία επικοινωνίας μεταξύ των συζύγων. Και μάλιστα πολλές φορές αυτή η δυσκολία της επικοινωνίας έρχεται πάρα πολύ νωρίς μέσα στην πορεία του γάμου. Και ενώ δύο άνθρωποι φαίνονται στην αρχή να έχουν να πουν πολλά, στο τέλος φτάνουν στο σημείο να βάζουν την τηλεόραση στη μέση, γιατί δεν έχουν πια τίποτα να πουν μεταξύ τους. Και αρχίζουν οι εντάσεις και οι δυσκολίες, γιατί φαίνεται κανείς να μην έχει τη διάθεση, να κατανοήσει τον άλλον, να ακούσει τον άλλον, να προσέξει τον άλλον.
Πίσω από αυτήν τη συμπεριφορά υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα. Είναι το κενό της αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Ο γάμος είναι μυστήριο αγάπης για την Εκκλησία. Οι άνθρωποι που παντρεύονται υποτίθεται ότι αγαπώνται, αλλά η αγάπη τους δεν είναι σαρκωμένη, η αγάπη τους δεν περνάει μέσα στην καθημερινότητά τους, άρα ουσιαστικά είναι ανύπαρκτη. Αυτό που οι άνθρωποι συνήθως ονομάζουν αγάπη για τον άλλον είναι η επιθυμία να έχουν κάποιον που να τους εξυπηρετεί και από τον οποίο να παίρνουν οτιδήποτε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στα ζευγάρια θα έρθει η στιγμή που θα διαφωνήσουν, που θα υψώσουν την ένταση της φωνής τους. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι στην ποιότητα αυτών των συγκρούσεων που βλέπει κανείς την τάση να εκμηδενιστεί ο άλλος, την τάση να γίνει το θέλημα του καθενός που το επιζητεί. Με άλλα λόγια είναι μια σύγκρουση τέτοια που δείχνει την απουσία της αγάπης στο ζευγάρι. Και δυστυχώς είναι ένα μεγάλο μέρος αυτών των οικογενειών, που πριν καλά – καλά προχωρήσουν, φτάνουν στο διαζύγιο, στη σύγκρουση την τελική. Για να επιβεβαιώσουν στην πράξη αυτό που ήδη είπαμε, γιατί αυτή είναι η βασικότερη αιτία του διαζυγίου. Η απουσία της αγάπης! Απλά έρχεται να συνειδητοποιηθεί μέσα στον χρόνο, μέσα στην κοινή ζωή, ότι τελικά δεν τους δένει η αγάπη αυτούς τους ανθρώπους. Τους έδεσαν ίσως ένας ενθουσιασμός, τους οδήγησε να είναι μαζί, τους έδεσαν ίσως κάποιες άλλες συνθήκες χωρίς όμως να έχουν ποτέ υπολογίσει αυτό που πραγματικά συμβαίνει.
Και γεννιέται ένα ερώτημα: «Γιατί δυο νέοι άνθρωποι που υποτίθεται ότι είναι μορφωμένοι πολλές φορές, που υποτίθεται ότι ξέρουν τι θέλουν, που υποτίθεται ότι αγαπούν τα παιδιά που έφεραν στον κόσμο, γιατί καταλήγουν εκεί;».
Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή. Φρονώ ότι είναι η απουσία της ουσιαστικής προετοιμασίας για τη συγκρότηση της οικογένειας. Στις περισσότερες περιπτώσεις λειτουργούν τα πράγματα πάρα πολύ ερασιτεχνικά. Υπάρχουν μερικά ερωτήματα που βγαίνουν μέσα από την ζωή· «Πόσο έτοιμοι είναι οι νέοι για τον γάμο;», «Πόσο ξέρουν τι είναι ο γάμος;», «Πόσο ετοιμάζονται από νωρίς για ένα τέτοιο σημαντικό και μεγάλο έργο;». Δεν μπορείς να κάνεις ένα τέτοιο σημαντικό έργο τόσο επιπόλαια, με τόσο εξωτερικά και επιδερμικά κριτήρια. Σήμερα, εάν λίγο παρατηρήσεις τα παιδιά που έρχονται να παντρευτούν, είσαι σχεδόν βέβαιος για το εάν θα επιτύχουν ή όχι. Γιατί ο καθένας, όπως λέει και η παροιμία, «αυτό που έχει δίνει». Και όταν βλέπεις κάποιον και δεν έχει τίποτα, τι θα δώσει αυτός ο άνθρωπος; Και έτσι γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι είναι θέμα χρόνου η διάλυση μιας τέτοιας οικογένειας.
Τεράστια ευθύνη, επίσης, έχει και η πατρική οικογένεια. Η πατρική οικογένεια δεν προετοιμάζει τα παιδιά για τον γάμο. Θυμάμαι ένα νέο παιδί του οποίου, δυστυχώς, έπειτα από δεκατέσσερα χρόνια ο γάμος διαλύθηκε, ο οποίος μου είπε εξομολογητικά· «Επί δεκατέσσερα χρόνια γκρέμιζα ό,τι η γυναίκα μου προσπαθούσε να φτιάξει… Δυστυχώς έτσι έμαθα από το σπίτι μου». Έτσι, αυτή ήταν η ατμόσφαιρα του σπιτιού και παρόλο που ήταν νέο παιδί και παρόλο που είναι λογικό να μην του άρεσε ο τρόπος που φερόταν ο πατέρας του στη μάνα του, όμως τον συνέχισε!
Η πατρική, λοιπόν, οικογένεια έχει τεράστια σημασία, γιατί θεωρεί ότι η μοναδική προετοιμασία για τον γάμο των παιδιών είναι να τους φτιάξει το σπίτι ή να τους εξασφαλίσει μια περιουσία. Για την αληθινή πνευματική περιουσία, που πρέπει να τους εξασφαλίσει και να τους την προσφέρει από πολύ μικρή ηλικία, δεν ασχολείται.
Πώς βλέπει τώρα η ᾿Εκκλησία τον γάμο; Σαν μυστήριο αγάπης και αλληλοπεριχώρησης. Ο γάμος είναι οδός σωτηρίας. Είναι η ολοκλήρωση του ανθρώπου μέσα από την κοινωνία με τον Θεό και με τον άνθρωπο. Το αρχέτυπο του γάμου είναι γνωστό.Είναι η σχέση του Χριστού και της Εκκλησίας. Μια σχέση θυσιαστική, γιατί είναι αγαπητική, και επειδή είναι αγαπητική είναι θυσιαστική. Είναι ο ευλογημένος συναγωνισμός ποιος θα τιμήσει πρώτος τον άλλον, ποιος θα αναπαύσει πρώτος τον άλλον.Αλλά αυτό το μυστήριο, μας τονίζει η Εκκλησία, δεν είναι απλά ένα στοιχείο του κόσμου αυτού, αλλά εντάσσεται μέσα στην προοπτική της βασιλείας του Θεού, γιατί ουσιαστικά προετοιμάζει γι’ αυτό τον άλλον γάμο, της ψυχής του ανθρώπου με τον Χριστό.
Η Εκκλησία είναι η μόνη που μπορεί να ερμηνεύει τα πράγματα. Βάση και θεμέλιο της οικογένειας είναι το μυστήριο του γάμου. Μυστήριο εκκλησιαστικό σημαίνει τη δομική παρουσία του Χριστού μέσα σε αυτή τη σχέση. Ο Θεός δεν έρχεται εξωτερικά για να ευλογήσει, έρχεται για να θεμελιώσει αυτή τη σχέση στο δικό Του πρόσωπο. Δεν υπάρχει άλλο θεμέλιο. Το μυστήριο δεν είναι νομιμοποίηση της σχέσης. Είναι θεμελίωση αυτής της σχέσης πάνω στο ατράνταχτο θεμέλιο, το οποίο είναι ο Ιησούς Χριστός.
Η Εκκλησία είναι η μόνη που ξέρει επί της ουσίας γιατί διαλύονται οι οικογένειες. Δεν ψάχνουμε. Ξέρουμε εκ των προτέρων. Όταν ένα σπίτι δεν έχει οικοδομηθεί σε σωστό θεμέλιο, είναι θέμα χρόνου το να γκρεμιστεί. Εμείς είμαστε συνεργοί στην οικοδομή. Πολλές φορές όταν πέσει μια πολυκατοικία επιρρίπτουμε την ευθύνη στον μηχανικό που την έφτιαξε. Ας ευχηθούμε να μην μας επιρρίψει ο Θεός την ευθύνη για τις «κατ’ οίκον» Εκκλησίες, που από τη δική μας αμέλεια γκρεμίστηκαν.
(†) Του Μητροπ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

[toula]

“Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…”

Τον Μάιο του 2005 ένα ζευγάρι πού πολύ αγαπούσε τον Γέροντα πήγαιναν προς το Μοναστήρι.

Η γυναίκα του έφερνε από τα Ιεροσόλυμα ένα σταυρό, τον όποιο της είχαν δώσει Άγιοταφίτες.

Ό σύζυγος της όμως οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και στην Εθνική Οδό, στο Ύψος της Θήβας, κινδύνεψαν σοβαρότατα.

Το αυτοκίνητό τους βρισκόταν ανάμεσα σε δύο νταλίκες, όταν ο άνδρας ήταν έτοιμος να προσπεράσει. Άλλα εκείνη την ώρα ανασηκώθηκε το καπό, ακούστηκε ένας θόρυβος σαν έκρηξη, ράγισε το παρμπρίζ και βούλιαξε ο ουρανός του αυτοκινήτου.

Ξαφνικά, δεν έβλεπε μπροστά του σχεδόν τίποτα.

Η γυναίκα κραύγασε «Παναγία μου!» και, χωρίς να το καταλάβουν, βρέθηκαν δεξιά.

Πίσω τους ακριβώς είδαν ένα όχημα Οδικής Βοήθειας, λες και τους περίμενε.

Στην καφετέρια πού ήταν κοντά, οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησαν τούς είπαν πώς «είχαν άγιο».

Τηλεφώνησαν στο Μοναστήρι, για να πουν το γεγονός και να μην τους περιμένουν γρήγορα.

Άκουσαν τότε τη μοναχή να τους λέει:
— Ά, γι’ αυτό ο Γέροντας ήταν ανήσυχος και έλεγε: «Τρέξε, Κύριε!Τρέξε, Κύριε!».

Όταν έφτιαξαν το αμάξι, πήγαν στο Μοναστήρι και διηγήθηκαν με λεπτομέρειες όσα πέρασαν. Ό Γέροντας είπε:
— Πρόσεξε Τι θα σου πω.

Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Δεν θα παθαίνετε τίποτα. Άκου τώρα τι έγινε.
Την ώρα πού συνέβη αυτό, εγώ το είδα. Και είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να φεύγει απ’ το Μοναστήρι, να πιάνει το τιμόνι και αυτός να σκάει. Δεν την είδες εσύ την Υπεραγία Θεοτόκο;

Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη

[toula]

“Και ο ίδιος ο Πλάστης σκοντάφτει πάνω στο δώρο Του…”

Φωνάζει η γυναίκα για τον άνδρα της ότι δεν πηγαίνει στην Εκκλησία, φωνάζει ο ένας, ο άλλος.

Κάτσε αδερφέ. Μην του βγάζεις την ψυχή!

Πήγαινε εσύ και άναψέ του κεράκι.

Την ώρα που βγαίνουν τα Άγια μνημόνευσέ τον, στα “Σά εκ των σων” επίσης!

Πές “Χριστέ μου, εσύ που είσαι το φως του κόσμου, φώτισέ τον! Εσύ μπορείς!”

Κι ό,τι θέλουμε να λέμε στους άλλους που είναι δυσκολεμένοι και δεν το αντέχουν, ας το λέμε στο Θεό μας. Με πίστη, με πόνο, με δάκρυα, με αγρυπνία, με νηστεία.

Και κει βγαίνει καλό αποτέλεσμα. Τον φωτίζει ο Κύριος.

Μην ξεχνάμε ότι ο άλλος έχει ελευθερία και αυτεξούσιον, δώρο του Θεού μοναδικό και ανεπανάληπτο, πάνω στο οποίο σκοντάφτει και ο ίδιος ο Πλάστης.

Και ο ίδιος ο Πλάστης σκοντάφτει πάνω στο δώρο Του.

Ούτε το ανακαλεί το δώρο Του, είναι αμεταμέλητα τα χαρίσματα του Θεού, λέει ο Απόστολος Παύλος.

Και τότε φωτίζει ο Χριστός στην κατάλληλη την ώρα.

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης

[toula]

Η συγχώρηση δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι όλα συνεχίζονται όπως πριν.
Μπορεί να συγχωρήσω έναν άνθρωπο και να μη θέλω πλέον να ζω μαζί του.
Η συγχώρηση αφορά το τι θα κάνω εγώ με το μίσος, την εκδίκηση, την πληγή και την πίκρα μου. Η συνέχιση μιας σχέσης είναι άλλο ερώτημα.
Υπάρχει αλήθεια;
Υπάρχει μετάνοια;
Υπάρχει αλλαγή;
Μπορεί να ξαναχτιστεί εμπιστοσύνη;
Θέλουν πραγματικά και οι δύο να ξανασυναντηθούν;
Η συγχώρηση μπορεί να είναι μονόπλευρη.
Η σχέση όμως ποτέ.
Γιατί η αγάπη είναι μυστήριο του Αγίου Πνεύματος. Δώρο και χάρη Θεού μέσα στις καρδιές μας. Και κάτι τόσο άγιο δεν μπορεί να ανθίσει μέσα στο ψέμα. Η αγάπη χρειάζεται αλήθεια, ελευθερία και διαφάνεια.
Γι’ αυτό μπορεί να συγχωρήσεις χωρίς να επιστρέψεις. Μπορεί να αφήσεις την εκδίκηση χωρίς να ξαναδώσεις τα κλειδιά της καρδιάς σου.
Γιατί η συγχώρηση θεραπεύει το μίσος μεταξύ δύο ανθρώπων
Η σχέση όμως ξαναγεννιέται μονάχα εκεί όπου υπάρχει αλήθεια, αγάπη και εμπιστοσύνη.
— π. Λίβυος —

[toula]

Οὐαί οἱ παρά τῶν ἀνθρώπων ἐπαινούμενοι
πρωτ.Θ.Βαμβίνης
Ὁ Χριστός εἶπε: «οὐαὶ ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι» (Λουκ. 6,26). Ὁ Θεοφύλακτος Ἀχρίδος γιά τόν λόγο αὐτόν τοῦ Χριστοῦ γράφει: «Φρίξωμεν, ἀδελφοί, πῶς τό οὐαί ἔχωσιν οἱ παρά τῶν ἀνθρώπων ἐπαινούμενοι», συμπληρώνει ὅμως τήν παρατήρησή του γράφοντας: «Δεῖ μέν γάρ καί παρά ἀνθρώπων ἐπαινεῖσθε, ἀλλά πρότερον ἀπό Θεοῦ». Τό οὐαί εἶναι γι’ αὐτούς πού δέν ἔχουν τόν ἔπαινο τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος γνωρίζει καί ἐπισκέπτεται τούς πράους καί ταπεινούς τῇ καρδίᾳ, πού ἐλεοῦν παντοιοτρόπως «ἐν τῷ κρυπτῷ». Γι’ αὐτούς τούς δικούς Του μαθητές, ὅλων τῶν αἰώνων, εἶπε τόν γνωστό πικρό λόγο, ἀλλά ἀποδεδειγμένο ἀπό τά πράγματα: «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν» (Ἰω. 15,18). Καί στήν συνέχεια ἐπεξηγεῖ τήν αἰτία: «οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν» (Ἰω. 15,20). Αὐτούς πού συνδέονται μέ τόν Χριστό ὄχι μόνο δέν τούς ἐπαινοῦν οἱ ἄνθρωποι, οὔτε μένουν ἀπέναντί τους ἀδιάφοροι﮲ τούς μισοῦν. Αὐτό ἀποτελεῖ καί ἕνα κριτήριο τῆς σχέσης μας μέ τόν Χριστό. Ἐάν μᾶς λένε καλά λόγια «πάντες οἱ ἄνθρωποι», ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νά εἴμαστε σάν τούς ψευδοπροφῆτες, «κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς ψευδοπροφήταις». Οἱ ψευδοπροφῆτες ἀπολάμβαναν τήν τιμή πολλῶν ἀνθρώπων, γιατί δυστυχῶς οἱ πολλοί ἑλκύονται περισσότερο ἀπό τό ψέμα· ἡ ἀλήθεια πού ἐλευθερώνει τούς πονᾶ.
Τά παραπάνω μᾶς δείχνουν ὅτι μιά βασική ἀρχή γιά τήν πνευματική πρόοδο, μέσα στό πλαίσιο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, εἶναι ἡ ἀπεξάρτηση ἀπό τήν γνώμη τοῦ κόσμου. Ὅταν εἴμαστε ἐξαρτημένοι ἀπό τήν γνώμη τοῦ κόσμου, εἴμαστε δουλωμένοι στήν κενοδοξία, μέ ὑποκαίοντα τόν φθόνο καί ἐπαπειλούμενο τόν κίνδυνο ἀφανισμοῦ τοῦ πραγματικοῦ ἑαυτοῦ μας πίσω ἀπό τά προσωπεῖα τῆς ὑποκρισίας. Ἡ ὑποκρισία εἶναι φοβερό πάθος καί παμπόνηρο. Μᾶς αἰχμαλωτίζει πολύ εὔκολα, ἄν δέ ἔχουμε ἐγρήγορση καί συνεπικουρία τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τραγικό νά μήν ἀφήνουμε νά φαίνεται πρός τούς ἔξω ὁ πραγματικός ἑαυτός μας, ἀλλά κάποιος ἄλλος φαντασιακός.
Ἐπινοημένη ἀλήθεια, βολικὸ ψέμα
Σέ ἄρθρο τῆς Μαρίας Κατσουνάκη μέ τίτλο: «Ἐπινοημένη ἀλήθεια, βολικὸ ψέμα» (Καθημερινή, 07.09.2025) διαβάζουμε γιά μιά περίπτωση ἀφανισμοῦ τοῦ πραγματικοῦ ἑαυτοῦ, ὥστε νά προβληθῆ κάποιος ἄλλος, μή πραγματικός, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀποσποῦσε τήν τιμή καί τόν ἔπαινο τοῦ κόσμου.
Γράφει γιά κάποιον Ἐνρὶκ Μάρκο, ποὺ πέθανε τὸ 2022 σὲ ἡλικία 101 ἐτῶν, ὁ ὁποῖος «διατεινόταν ὅτι εἶχε φυλακιστεῖ ἀπὸ τοὺς ναζὶ στὸ στρατόπεδο συγκέντρωσης Φλόσενμπεργκ», πού βρίσκεται στήν Βαυαρία. Ἡ πραγματικότητα ὅμως δέν ἦταν αὐτή. «Ἡ ἀλήθεια ἦταν ὅτι εἶχε πάει, μαζὶ μὲ ἄλλους Ἱσπανούς, ἐθελοντικὰ στὴ χώρα, γιὰ νὰ ἐργαστεῖ στὴν κατασκευὴ ὁπλισμοῦ γιὰ τὸν γερμανικὸ στρατό». Ὅμως «ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Φράνκο (τὸ 1975) καὶ μετά, ἄρχισε νὰ κάνει “καριέρα” ὡς ἀντιστασιακὸς καὶ ἐπιζῶν τῶν ναζιστικῶν στρατοπέδων». Ἔφθασε μάλιστα νά γίνη «πρόεδρος τῆς Ἕνωσης Ἱσπανῶν Ἐκτοπισθέντων ἀπὸ τοὺς Ναζί».
Τό ψέμα του ἀποκαλύφθηκε μόλις τὸ 2005. Ἡ ἀρθρογράφος μᾶς πληροφορεῖ ὅτι, ὅταν ἡ κόρη του τοῦ ἐπιτέθηκε συντετριμμένη καὶ ἐξοργισμένη, γι’ αὐτήν τήν πλαστογράφηση τοῦ ἑαυτοῦ, τὴν ἀντέκρουσε μὲ τὸ ἀφοπλιστικὸ: «ὁ καθένας ἐπινοεῖ λίγο-πολὺ τὴν ἱστορία του».
Ὁ καθένας ὑποκρίνεται κατά τό πόσο εἶναι ἐξαρτημένος ἀπό τήν γνώμη τοῦ κόσμου.
(Πηγή: parembasis.gr)
Άλλη Όψις

[toula]

Μερικοὶ παλιοὶ Ἱερεῖς -ἀγράμματοι ἐπὶ τὸ πλεῖστον- λέγαν σοφὰ πράγματα, ἀναφορικὰ μὲ τὴν χριστιανικὴ ζωὴ καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνεται μὲ μέτρο καὶ διάκριση, ἀποφεύγοντας τὶς ἐπικίνδυνες ὑπερβολές. Μιὰ τέτοια φράση ἑνὸς τέτοιου παπᾶ ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, μοῦ ἀνέφερε τὶς προάλλες ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ συλλειτουργός:
-Παιδί μου, μὴν πολυ-ευσεβήσεις γιὰ νὰ μὴν πολυ-αμαρτήσεις!
Ἡ ὑπερβολὴ στὰ μέσα τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα πολλάκις φέρνει ἀντίθετα ἀποτελέσματα ὅταν ὀδηγεῖ σὲ ἔλλειψη ταπέινωσης.
Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχούλα αὐτοῦ τοῦ κεκοιμημένου ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἁπλοῦ παπᾶ!!

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ νέο ΘΕΟΛΟΓΟ
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι, όπως ακριβώς το βρέφος, όταν βγει από την κοιλιά της μάνας του, αισθάνεται απότομα τον αέρα και αμέσως ξεσπά από μόνο του σε κλάμα και σε θρήνο, έτσι και αυτός που γεννήθηκε από τον ουρανό (Ιω. 3:3) και βγήκε από τον κόσμο αυτό σαν από σκοτεινή κοιλιά, αλλά μπήκε στο νοητό και ουράνιο φως, και κατά κάποιο τρόπο σαν να έσκυψε λίγο μέσα σ’ αυτό, γεμίζει αμέσως από απερίγραπτη χαρά και χύνει δάκρυα, χωρίς να πονά, επειδή σκέφτεται, όπως είναι φυσικό, από ποιο σκότος γλύτωσε και σε ποιο φως αξιώθηκε να βρεθεί· διότι αυτό είναι η αρχή, για να λογαριασθεί κάποιος ανάμεσα στους Χριστιανούς.
*
«Γινόμαστε μέλη του Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας,
και το χέρι είναι ο Χριστός και το πόδι ο Χριστός εμένα του πανάθλιου,
κι εγώ ο άθλιος είμαι το χέρι του Χριστού και το πόδι του Χριστού.
Κουνώ το χέρι μου και ο Χριστός είναι ολόκληρος το χέρι μου
—γιατί μάθε ότι η θεία Θεότητα είναι αμέριστη!—
Κουνώ το πόδι μου και, ιδού, αστράπτει όπως Εκείνος.
Μην πεις ότι βλασφημώ, αλλά δέξου αυτά τα λόγια
και προσκύνησε τον Χριστό που σε κάνει τέτοιον!
Γιατί αν το θελήσεις, θα γίνεις κι εσύ μέλος Του,
και έτσι όλα τα μέλη του καθενός μας ξεχωριστά
θα γίνουν μέλη Χριστού και ο Χριστός μέλη δικά μας,
και όλα τα ασχήμονα θα τα κάνει ευσχήμονα,
στολίζοντάς τα με την ομορφιά και τη δόξα της θεότητας.
Και θα γίνουμε μαζί θεοί, ζώντας σε κοινωνία με τον Θεό,
χωρίς να βλέπουμε καθόλου την ασχήμια του σώματος,
αλλά έχοντας εξομοιωθεί ολόκληροι, σε όλο μας το σώμα, με τον Χριστό.
Και το κάθε μέλος μας ξεχωριστά είναι ολόκληρος ο Χριστός.
Διότι αν ο Χριστός γίνει η βάλανος του μορίου μου,
μην ντραπείς να ακούσεις αυτό το πράγμα,
μην το θεωρήσεις ντροπή, γιατί ο Χριστός δεν ντράπηκε να γίνει όμοιος με εμάς.
Αν λοιπόν Εκείνος είναι η βάλανος και το μόριό μου,
τότε όλα τα μέλη μου είναι ο Χριστός, και Εκείνος είναι όλα τα μέλη μου,
και κάνει ευσχήμονα και όμορφα όλα τα κρυφά και ασχήμονα μέλη,
καθώς τα πλημμυρίζει με τη δόξα και το φως Του.»
*
Έλα, το φως το αληθινό, έλα, η αιώνια ζωή,
έλα, το απόκρυφο μυστήριο, ο ανώνυμος θησαυρός,
το ανεκφώνητο πράγμα, το ακατανόητο πρόσωπο,
η παντοτινή αγαλλίαση, το ανέσπερο φως,
έλα, η αληθινή προσδοκία αυτών που μέλλουν να σωθούν.
Έλα, των πεσμένων η έγερση, έλα, των νεκρών η ανάσταση.
Έλα, Δυνατέ, που δημιουργείς,
μεταπλάθεις κι αλλοιώνεις τα πάντα με μόνη τη θέλησή σου!
Έλα, αόρατε, ανέγγιχτε κι αψηλάφητε.
Έλα, συ που μένεις πάντα αμετακίνητος,
μα κάθε στιγμή μετακινείσαι ολόκληρος,
για να 'ρθεις σε μας, που κειτόμαστε στον άδη,
ο υπεράνω πάντων των ουρανών.
Έλα, πολυπόθητο και πολυθρύλητο όνομα,
που όμως αδυνατούμε να περιγράψουμε τι ήσουν ακριβώς,
ή να γνωρίσουμε την ουσία και τις ιδιότητές σου.
Έλα, παντοτινή χαρά, έλα, αμαράντινο στεφάνι,
έλα, πορφύρα του μεγάλου Θεού και βασιλιά μας.
Έλα, κρυστάλλινη ζώνη διαμαντοστόλιστη,
έλα, απλησίαστο υπόδημα,
έλα βασιλική αλουργίδα κι αυτοκρατορική δεξιά!
Έλα, συ που πόθησε και ποθεί η ταλαίπωρή μου ψυχή,
έλα, συ ο Μόνος προς εμένα τον μόνο!
Έλα, συ που με ξεχώρισες απ' όλα
και μ' έκανες μοναδικό πάνω στη γη.
Έλα, συ που έγινες ο πόθος της ψυχής μου
και μ' αξίωσες να σε ποθήσω τον παντελώς απρόσιτο!
Έλα, πνοή μου και ζωή,
έλα της ταπεινής μου ψυχής παρηγοριά,
έλα, χαρά και δόξα μου κι' ατέλειωτη τρυφή.

[toula]

“Νῦν ἠρξάμῃν λαλῆσαι πρὸς τὸν Κύριόν μοῦ.
Ἐγὼ δὲ εἰμὶ γῆ καὶ σποδός”.
-Τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖον εἰς τὸν κόσμο.
Τὴν ζωή μας καὶ ὅλα τα τῆς ζωῆς μας τὰ διοικεῖ ὁ Δεσπότης Χριστός.
Εἰς τὸν πόνον καὶ τὰς πικρίας μας ἔρχεται εἰς συνάντησιν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἐξάγει χαρὰν θεοδώρητον.
Δὲν ἀντιλαμβανόμεθα πολλάκις τὴν παρουσίαν του, διότι εἴμεθα ἀπερροφημένοι ἀπὸ τὴν καθημερινότητα τῶν μεριμνῶν μας. Ὅμως Aυτό, πνέον ὅπου θέλει, πνέει καὶ εἰς τὴν καρδίαν μας καὶ τὴν δροσίζει.
Ὡς βάλσαμον χύνεται ἐπάνω μας ἡ θεία παράκλησις.
Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ κατέρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καί πλημμυρίζει τὴν ζωήν μας.
Ὅσον πιὸ πολλαὶ εἶναι αἱ ὀδύναι μας τόσο περισσότεραι αἱ ἐπισκέψεις τοῦ Θεοῦ.
Ἀνοίγεις τὰ πνευματικὰ βιβλία καὶ βλέπεις νὰ σοῦ μιλᾷ ὁ Θεός.
Νοιώθεις ἀμέσως τὸ φτερούγισμα τοῦ Πνεύματος.
Νοιώθεις νὰ ἀπαντᾷ ὁ Θεὸς στὶς ἀπορίες σου.
Βλέπεις νὰ διαλύῃ τὰ σκοτάδια σου, νὰ ἀνοίγει τοὺς δρόμους σου, ὅταν ὑπάρχει μπροστά σου ἀδιέξοδο.
Βλέπεις νὰ μὴν ἀφήνει κανένα σημάδι σκοτεινὸ μέσα στὸ περασμά σου.
Τότε γεμᾶτος χαρὰ φωνάζεις “νῦν ἠρξάμῃν λαλῆσαι πρὸς τὸν Κύριόν μοῦ. Ἐγὼ δὲ εἰμὶ γῆ καὶ σποδός”.
Ἄρχισα νὰ κουβεντιάζω μὲ τὸν Θεό μου, μὲ τὸν Χριστόν μου. Καὶ τί εἶμαι ἐγὼ ποὺ μιλάω μαζί του;
Στάχτη εἶμαι, πηλὸς εἶμαι. Μοῦ κάνει ὅμως αὐτήν την χάρι ὁ Θεός.”
Γέροντος Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου.

[toula]

Οι πειραστές τοῦ Θεοῦ! δέν ξέρουν, πῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τόν νοῦ μας. Οὔτε ξέρουν, πόσο βαθιές εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Αὐτοί θά ἤθελαν, νά ἀνακατώσει ὁ Θεός τό βασίλειο τοῦ αἰώνιου φωτός μέ τό σκοτάδι, ὥστε νά εἶναι μίγμα τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ στόν οὐρανό, ὅπως εἶναι καί στή γῆ.
(Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.)
Ἐσύ θά ἤθελες, ὁ Θεός νά ἐλεήσει ὅλους τούς ἁμαρτωλούς στη Φοβερή Δίκη Του. Πάλι δοκιμάζεις τόν Χριστό ὅπως Τόν δοκίμαζε ἐκεῖνος ὁ ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ στὸ Ὄρος τῶν Πειρασμῶν. «Ἐάν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ πολυέλεος, ἐλέησε τόν Ἰούδα καί ὅλους τούς βαριά ἁμαρτωλούς, καί θά σε προσκυνήσω!». Κάπως ἔτσι μπορεί νά διατυπωθεῖ ἡ δοκιμασία πού βάζεις στόν Χριστό. Σ’ αὐτό ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θα μποροῦσε νά σοῦ ἀπαντήσει: «Ἄραγε, δέν ἔδειξα ἀρκετά ἐλεήμων, ὅταν ἀπό τήν αἰώνια δόξα Μου κατέβηκα στο ἀνθρώπινο σκοτάδι και παρέδωσα ὁλόκληρο τόν Εαυτό Μου θυσία γιά τούς ἀνθρώπους; Πῶς νά ἐλεήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν ζήτησαν ἀπό Μένα αμνηστεία; Ἐκείνους πού μέχρι τήν τελευταία τους πνοή περιφρονοῦσαν τό προσφερόμενο ἔλεός μου; Ἐκείνους πού ἔχυναν τό αἷμα τῶν πιστῶν Μου ἀκολούθων σάν νερό; Καί ἐκείνους που παρέμειναν μέχρι τέλους ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ;».
Καί πῶς προέκυψε τώρα αὐτό, οἱ θνητοί ἄνθρωποι να συγκρίνονται στό ἔλεος μέ τόν παντελεήμονα Θεό, καί ἀκόμα νά παρουσιάζονται πιό ἐλεήμονες ἀπό τόν Θεό; Ἐξέτασε βαθιά τόν ἑαυτό σου καί δές, πόσο περιορισμένο καί μηδαμινό εἶναι τό ἀνθρώπινο ἔλεος.
Ἐξέτασε: Ἐσύ θά συγχωροῦσες εὔκολα τον φίλο, ὁ ὁποῖος θά ὁρκιζόταν τρεῖς φορές ὅτι δέν σέ γνωρίζει;
Θα συγχωροῦσες τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος θά κυνηγούσε με σπαθί τούς συγγενείς σου ἕως ἐξολόθρευσης;
Θα συγχωροῦσες ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θά χλεύαζε τά ὅσια καί ἱερά σου;
Ἀλλά ὁ Κύριος Ἰησοῦς συγχώρησε τον Πέτρο, ὁ ὁποῖος Τόν ἀπαρνήθηκε τρεις φορές.
Καί συγχώρησε τόν Σαῦλο, ὁ ὁποῖος κυνηγοῦσε τούς ἀκολούθους Του, τούς συγγενείς Του.
Καί συγχώρησε τόν Αὐγουστίνο, ὁ ὁποῖος χλεύαζε τα χριστιανικά ἱερά.
Συγχώρησε ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετάνιωσαν μέ τήν καρδιά τους καί ἀντέστρεψαν τήν ἀντιπαλότητά τους σε ζήλο γιά τόν Θεό καί τά ἱερά τοῦ Θεοῦ.
Θα συγχωρήσει Αὐτός ἀκόμα καί στή Φοβερή Δίκη ὅλους τούς μετανοοῦντες, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τή στιγμή τοῦ θανάτου μετάνιωσαν γιά τίς κακουργίες τους, ὁμολόγησαν τόν Χριστό ως Υιό τοῦ Θεοῦ καί κραύγασαν σ’ Αὐτόν γιά τή σωτηρία.
Θά συγχωρήσει καί ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι στό όνομά Του ἔδειξαν τουλάχιστον τόσο ἔλεος σ’ αὐτή τή ζωή, ὥστε μέ ἕνα ποτήρι κρύου νερού ξεδίψασαν ἕναν ἀπό τούς μικρούς ἀκολούθους Του.
Ἀλλά ὅλα αὐτά δέν φτάνουν στούς πειραστές τοῦ Θεοῦ! Σ ̓ ἐκείνους πού δέν ἔμαθαν τί σημαίνει συγχώρηση ἤ μετάνοια. Αὐτοί δέν ξέρουν, πῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τόν νοῦ μας. Οὔτε ξέρουν, πόσο βαθιές εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Αὐτοί θα ἤθελαν, νά ἀνακατώσει ὁ Θεός τό βασίλειο τοῦ αἰώνιου φωτός μέ τό σκοτάδι, ὥστε νά εἶναι μίγμα τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ στόν οὐρανό, ὅπως εἶναι καί στή γῆ. Θά ἤθελαν ὁ Κάιν καί ὁ Ἰούδας καί ὅλοι οἱ ἀδελφοκτόνοι καί ὅλοι οἱ ἄθεοι, οἱ αἱματοπότες, οἱ ἐλαφρόμυαλοι, οἱ κλέφτες, οἱ ὑβριστές τῶν ἱερῶν, οἱ χλευαστές τοῦ Θεοῦ, ὅλοι, ὅλοι οἱ ἀμετανόητοι κακοῦργοι, νά σταθοῦν ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ στήν τελευταία Δίκη, μαζί μέ τούς ἁγίους, τούς μάρτυρες καί τούς δικαίους, καί στήν ἀριστερή πλευρά του νά μήν μείνει κανένας! Μά εἶναι αὐτό δικαιοσύνη; Εἶναι δικαιοσύνη νά δοθεῖ ἴδιος μισθός σ ̓ ἐκείνους, πού οὔτε τό βράδυ δέν εἰσῆλθαν στόν ἀγρό του Νοικοκύρη γιά δουλειά και σ’ έκείνους, πού δούλευαν ὁλόκληρη τήν ημέρα; Εἶναι αὐτό ἔλεος ἤ ἀνακάτεμα τοῦ φωτός μέ τό σκοτάδι, τῆς ἀλήθειας μέ τό ψέμα τοῦ σιταριοῦ μέ τά ζιζάνια;
Ὅμως, ἄνθρωπε, ποιός εἶσαι ἐσύ, νά διδάσκεις τή δικαιοσύνη σ’ Ἐκεῖνον, πού ίδρυσε τή δικαιοσύνη; Καί νά νουθετεῖς ὡς πρός τό ἔλεος Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπό τό ἔλεος πρός τούς ἀνθρώπους δόθηκε νά σταυρωθεῖ γιά τούς ἀνθρώπους; Προσκύνησε τήν ἁγιότητα τῆς δικαιοσύνης Του καί τό ἀδιόρατο βάθος τοῦ ἐλέους Του, καί κραύγασε: Παντελεήμονα, ἐλέησε καί σῶσε ἐμένα τόν ἁμαρτωλό!
Δεν Φτάνει μόνο η Πίστη… ( Ιεραποστολικές Επιστολές Β’). Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. 56 – 58 εκδόσεις “Εν πλω”.
Iconandlight

[toula]

Κυριακή Δ’ Λουκά: Περί του Ευαγγελικού κηρύγματος (Ηλίας Μηνιάτης, Επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων)
(Λουκ. η΄ 5-15)
Μυστικὴ μάνδρα εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ· λογικὰ πρόβατα εἶναι οἱ χριστιανοί. Ποιμένες τῶν προβάτων εἶναι οἱ ἀρχιερεῖς· λύκος, μάλιστα λέοντας, καθὼς λέγει ὁ Πέτρος, εἶναι ὁ διάβολος, ὁποῦ περιτριγυρίζει τὴν μάνδρα τοῦ Χριστοῦ καὶ πασχίζει νὰ καταφάγῃ τοῦ Χριστοῦ τὰ πρόβατα· «ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος, ὡς λέων ὠρυόμενος, περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίει». Φύλακες τῆς ἱερᾶς μάνδρας εἶναι οἱ διδάσκαλοι καὶ κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπου κηρύττουσιν, ὅπου φωνάζουσι καὶ ἐξυπνοῦσι τοὺς ποιμένας καὶ διώκουσι τὸν λύκον, καὶ φυλάττουσι τὰ πρόβατα. Λέγει ὁ Μ. Βασίλειος πὼς ὁ λαγωὸς δὲν φοβεῖται τόσον τὴν βροντήν, ὅσον φοβεῖται ὁ διάβολος τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου· ὅταν ἀκούσῃ νὰ κηρύττεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, τρέμει καὶ φεύγει μακρὰν καὶ ἀφανίζεται.
Καὶ ἀληθινὰ ὁ διάβολος κανένα πρᾶγμα δὲν πάσχει νὰ κάμῃ μὲ μεγαλυτέραν σπουδήν, ὅσον νὰ σηκώσῃ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ νὰ διώξῃ ὅπου καὶ ἄν εὑρίσκωνται, τοὺς κήρυκες καὶ διδασκάλους τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ διατί; Διὰ νὰ εἶναι ἡ μάνδρα τοῦ Χριστοῦ χωρὶς φύλακας καὶ αὐτὸς νὰ ἔχῃ καιρὸν νὰ κατατρώγῃ τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ…
Ἀλλὰ τάχα, δὲν εἶναι λόγος Θεοῦ τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ὅπου ἀναγιγνώσκονται καθ’ ἑκάστην εἰς τὴν Λειτουργίαν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς; Ναί· ἀλλὰ ἡ ἀνάγνωσις τοῦ Εὐαγγελίου, ὁποῦ κάμνει ὁ ἱερεύς, δὲν φέρει ἐκεῖνον τὸν καρπὸν ὅπου φέρει ἡ ἐξήγησις τοῦ Εὐαγγελίου. Τὸ βιβλίον τοῦ Ἡσαΐου, τοῦ Προφήτου, ὅπου ἀνεγίνωσκεν ὁ εὐνοῦχος Κανδάκης βασιλίσσης Αἰθιόπων, δὲν ὠφέλησε τὸν εὐνοῦχον, παρὰ ὅταν τοῦ τὸ ἐξήγησεν ὁ Ἀπόστολος Φίλιππος: «ἆραγε γινώσκεις ἅ ἀναγινώσκεις;» (Πράξ. η΄ 30).
Ἠμπορῶ νὰ εἰπῶ καὶ ἐγώ, τόσον πρὸς ἐκεῖνον τὸν ἱερέα, ὅπου ἀναγινώσκει, ὅσον καὶ πρὸς ἐκεῖνον τὸν χριστιανὸν ὁποῦ ἀκούει τὸ Εὐαγγέλιον, «ἆραγε γινώσκεις ἅ ἀναγινώσκεις»; Τί τὸ κρύπτομεν; Ἄς τὸ ὁμολογήσωμεν φανερά! Δὲν τὸ καταλαμβάνει οὔτε ἐκεῖνος ὅπου ἀναγινώσκει, οὔτε ἐκεῖνος ὅπου ἀκούει. Καὶ λοιπόν, ποῖον ὄφελος ἠμπορεῖ νὰ γένη; Ποῖος καρπὸς σωτηρίας; Ἀλλ’ ὅταν ὁ διδάσκαλος καὶ κήρυξ ἐξηγῆ τὴν ἔννοιαν, ἑρμηνεύῃ τὰς παραβολάς, ὅταν ἀποκαλύπτῃ τὰ μυστήρια, τότε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει δύναμιν· τότε γίνεται ζῶν καὶ ἐναργής, καθὼς λέγει ὁ Παῦλος· τότε γίνεται ἐκείνη ἡ δίστομος μάχαιρα ὁποῦ διαπερνᾶ, ὅπου πλήττει, ὅπου λαβώνει τὰς καρδίας τῶν ἀκουόντων, ὅπου παρακινεῖ εἰς κατάνυξιν, ὅπου σύρει εἰς μετάνοιαν καὶ φέρει εἰς καρποφόρον σωτηρίαν.
Αὐτὸ εἶναι τὸ μέγα, τὸ ὑψηλόν, τὸ σωτήριον ἐπάγγελμα τῶν ἱεραποστόλων, τοὺς ὁποίους πρεπόντως ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία σέβεται μὲ ἐξαίρετον τιμήν, διατὶ αὐτοὶ εἶναι τοῦ Θεανθρώπου Λόγου τὰ θεόπνευστα στόματα, τῆς θείας οἰκονομίας οἱ θεόκλητοι συνεργοί, τῆς παγκοσμίου σωτηρίας καὶ δικαιοσύνης οἱ πνευματοφόροι κήρυκες, τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἀσάλευτοι στῦλοι, οἱ πιστοὶ οἰκονόμοι τῆς νέας Χάριτος.
Εἶναι τινὰς νεκρός, εἰς τὴν ἀσέβειαν ἤ τὴν ἁμαρτίαν; Εἶναι τινὰς πλανεμένος ἤ εἰς τὸ σκότος τῆς αἱρέσεως; Ποῖος δύναται νὰ τὸν ἀναστήσῃ; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁποῦ εἶναι ζωή. Ποῖος εἶναι εἰς τὴν ὁδὸν τῆς διεστραμμένης ζωῆς, ποῖος εἶναι ἄρρωστος εἰς τὴν ψυχήν; Ποῖος δύναται νὰ τὸν φωτίσῃ ἤ νὰ τὸν ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁποῦ εἶναι τὸ φῶς καὶ ἡ ἀλήθεια. Εἶναι σκληρὸς εἰς τὴν καρδίαν; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τὸν μαλακώνει. Τὸν ἰατρεύει. Εἶναι ἁμαρτωλὸς ἀμετανόητος; Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τὸν σύρει εἰς τὴν μετάνοιαν. Οἱ χριστιανοὶ χρειάζονται νὰ ἠξεύρωσι ποῖα εἶναι τὰ ἄρθρα τῆς πίστεως, ποῖαι αἱ ἐντολαὶ τοῦ Θεοῦ, ποῖα τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ποῖα τὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα, ποῖαι αἱ ἀρεταὶ τῆς χριστιανικῆς πολιτείας, ποῖον τὸ χρέος τοῦ χριστιανοῦ, καὶ ἐὰν δὲν εἶναι τινὰς νὰ τὰ ἑρμηνεύσῃ, καὶ ποῖος λοιπόν; «Καὶ πῶς ἀκούσωσι χωρὶς κηρύσσοντας»; Χειρότερην ἀπὸ ἐτούτην τὴν πεῖναν δὲν ἠμπορεῖ νὰ πέμψῃ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Πόσον εἶναι ἀναγκαῖος ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν σωτηρίαν μας; Ὅσον εἶναι ἀναγκαῖον τὸ ψωμὶ διὰ τὴν ζωήν μας. «Ἄρτος ἀγγέλων ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ᾧ ψυχαὶ τρέφονται, Θεὸν πεινῶσαι». Ὅσον εἶναι ἀναγκαῖοι οἱ κύνες – φύλακες εἰς τὴν μάνδραν τῶν προβάτων.
Λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι μόνον ἐκεῖνος ὁποῦ κηρύττομεν ἀπ’ ἄμβωνος, τὸν ὁποῖον ἤ ποτὲ δὲν ἀκούομεν ἤ πολλὰ ὀλίγες φορές. Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον καὶ αἱ ἄλλαι θεῖαι Γραφαὶ καὶ ἱεραὶ Ἀκολουθίαι, ὁποῦ ἀναγινώσκουσι καὶ ψάλλουσιν οἱ ἱερεῖς, τὸν ὁποῖον ἔχομεν νὰ ἀκούωμεν ὅλας τὰς Κυριακὰς καὶ ἑορτάς, διωρισμένας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. Τώρα, τοῦτος ὁ θεῖος λόγος, ὡσὰν τὸν σπόρον τῆς σημερινῆς παραβολῆς, ὅπου ἔπεσεν ὅλος εἰς τὴν ὁδὸν ἤ ὡσὰν εἰς τὴν πέτραν ἤ ὡσὰν μέσα εἰς τὰς ἀκάνθας, καὶ δὲν κάνει ὁλότελα καρπόν, ἡ ἀφορμὴ εἶναι ἐτούτη: ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, ἄλλοι ἔρχονται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ κορμί, μὲ τὸν νοῦν, ὁ Θεὸς ἠξεύρει ποῦ ἀεροβατοῦσι, καὶ δὲν ἔχουσι προσοχὴν καὶ εὐλάβειαν, καὶ ἄλλοι δὲν ἔρχονται καὶ δὲν ἀκούουσιν. Κι οἱ μισοὶ ποὺ ἔρχονται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ἔρχονται χωρὶς συντριβήν, χωρὶς κατάνυξιν. Ἐδῶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πέφτει ὡσὰν εἰς πέτραν, εἰς μίαν καρδίαν στερεὰν εἰς τὴν ἕξιν καὶ εἰς τὸ πεῖσμα τῆς κακῆς συνηθείας, δὲν κάνει ρίζαν, καὶ ξηραίνεται. Ἀναγινώσκεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ὁ Ἀπόστολος καὶ τὰ λοιπά, καὶ πέφτει ὡσὰν εἰς τὸν δρόμον· οἱ διαβάται καὶ τὰ πετεινά, οἱ μάταιοι λογισμοί, τὸν διασκορπίζουσιν. Ἔρχονται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἀλλὰ δὲν κάνουσι μίαν ἀληθινὴν προσευχὴν νὰ ἡσυχάσωσι, νὰ ἀνεβάσωσι τὸν νοῦν τους πρὸς τὸν Θεόν. Εἶναι γεμᾶτος, φορτωμένος, βεβαρυμένος ἀπὸ ὅλας τὰς ἔγνοιας, τὰς μερίμνας καὶ φροντίδας τοῦ κόσμου, ἐδῶ εἶναι αἱ ἄκανθαι, αἱ πολλαί, ἐδῶ μέσα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πνίγεται. Ἐδῶ δὲν γίνεται κανένα καλόν. Διὰ νὰ κάμῃ καρπὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὠφελοῦνται ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔρχονται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, πρέπει νὰ ἔρχωνται μὲ προσοχὴν καὶ εὐλάβειαν, μὲ συντριβὴν καὶ κατάνυξιν, μὲ συστολὴν καὶ προσευχήν. Ὤ, τί μάταιος κόπος! Πόσον πολὺς ὁ σπόρος καὶ πόσος ὀλίγος ὁ καρπός! Ὁ γεωργός, ὁ κήρυξ καὶ διδάσκαλος τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου σπέρνει μὲ καρδίαν πρόθυμον, μὲ χεῖρα ἀνοικτήν, μὲ ἐλπίδα ἀγαθήν, ἀλλὰ μόνον τὸ ὀλιγώτερον μέρος πέφτει εἰς τὴν καλὴν γῆν, καὶ τοῦτο μόνον ριζώνει, τοῦτο μόνον βλαστάνει, τοῦτο μόνον καρποφορεῖ. Δηλαδὴ εἰς κάποιας ψυχὰς εὐλαβητικάς, ὁποῦ τὸν ἀκούουσι μετὰ χαρᾶς, ὁποῦ τὸν φυλάττουσι μὲ ἐπιμέλειαν καὶ ἀποδίδει πολλαπλάσιον καρπὸν σωτηρίας καὶ δικαιοσύνης.
(Ἀπόσπασμα από το “Διδαχαὶ καὶ Λόγοι”, Ἐκδ. Ρηγοπούλου)
Άλλη όψις