Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Εκείνος, που επιθυμεί το κακό του συνανθρώπου, κάνει τελικά κακό στον ίδιο τον εαυτό του.
Και εκείνος, που αγαπά ακόμα και τον εχθρό του, στην πραγματικότητα ευεργετεί τον ίδιο τον εαυτό του."
Όσιος Ιερώνυμος ο Σιμωνοπετρίτης

[toula]

«Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τὸν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καὶ ἀδύνατο, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι οὐσιαστικό μὲ τὶς δικές του δυνάμεις.
Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα συζητοῦσαν μὲ τὸν Θεόν, τὸν ἐρωτοῦσαν αὐτοί, ἀπαντοῦσε Ἐκεῖνος, τοὺς καλοῦσε ὁ Θεός, καὶ φθάσαμε τώρα στὸ σημεῖο νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἐνθυμούμεθα τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὄχι νὰ τὸν δοῦμε.
Φθάσαμε νὰ μὴν μποροῦμε νὰ συγκρατήσωμε ἕναν λογισμό μας, τὸ μῖσος καὶ τὴν κακία μας.
Εἴμεθα ὑποχείριοι αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας, εἴμεθα ἐγκλωβισμένοι σὲ αὐτήν, σὰν τὰ πουλάκια στὰ κλουβιά τους.»
~ αρχιμ. Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

[toula]

"Όταν σε αδικούν, κράτα σιωπή.
Άσε τον χρόνο στον Θεό!
Αυτός ξέρει καλύτερα πότε και πώς θα σε δικαιώσει.
Αυτόν που μας αδικεί να τον βλέπουμε σαν έναν μεγάλο ευεργέτη μας,
που μας κάνει καταθέσεις στο ταμιευτήριο του Θεού.
Μας κάνει πλούσιους αιώνια."
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Εάν πράγματι είσαι ταπεινόφρων, δοκίμασε τον εαυτό σου αν δεν σε πιάνει ταραχή όταν σε συκοφαντούν και σε αδικούν.
Όποιος υπομένει με ταπεινοφροσύνη τις εναντίον του κατηγορίες (χωρίς να φταίει)-συκοφαντίες, αυτός έφτασε στην τελειότητα, και θαυμάζεται από τους Αγίους Αγγέλους. Γιατί καμιά άλλη αρετή δεν είναι τόσο μεγάλη και δυσκατόρθωτη.
Το άδικο στόμα, με την προσευχή σφραγίζεται.

[toula]

“Και ο ίδιος ο Πλάστης σκοντάφτει πάνω στο δώρο Του…”

Φωνάζει η γυναίκα για τον άνδρα της ότι δεν πηγαίνει στην Εκκλησία, φωνάζει ο ένας, ο άλλος.

Κάτσε αδερφέ. Μην του βγάζεις την ψυχή!

Πήγαινε εσύ και άναψέ του κεράκι.

Την ώρα που βγαίνουν τα Άγια μνημόνευσέ τον, στα “Σά εκ των σων” επίσης!

Πές “Χριστέ μου, εσύ που είσαι το φως του κόσμου, φώτισέ τον! Εσύ μπορείς!”

Κι ό,τι θέλουμε να λέμε στους άλλους που είναι δυσκολεμένοι και δεν το αντέχουν, ας το λέμε στο Θεό μας. Με πίστη, με πόνο, με δάκρυα, με αγρυπνία, με νηστεία.

Και κει βγαίνει καλό αποτέλεσμα. Τον φωτίζει ο Κύριος.

Μην ξεχνάμε ότι ο άλλος έχει ελευθερία και αυτεξούσιον, δώρο του Θεού μοναδικό και ανεπανάληπτο, πάνω στο οποίο σκοντάφτει και ο ίδιος ο Πλάστης.

Και ο ίδιος ο Πλάστης σκοντάφτει πάνω στο δώρο Του.

Ούτε το ανακαλεί το δώρο Του, είναι αμεταμέλητα τα χαρίσματα του Θεού, λέει ο Απόστολος Παύλος.

Και τότε φωτίζει ο Χριστός στην κατάλληλη την ώρα.

Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης

[toula]

“Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…”

Τον Μάιο του 2005 ένα ζευγάρι πού πολύ αγαπούσε τον Γέροντα πήγαιναν προς το Μοναστήρι.

Η γυναίκα του έφερνε από τα Ιεροσόλυμα ένα σταυρό, τον όποιο της είχαν δώσει Άγιοταφίτες.

Ό σύζυγος της όμως οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και στην Εθνική Οδό, στο Ύψος της Θήβας, κινδύνεψαν σοβαρότατα.

Το αυτοκίνητό τους βρισκόταν ανάμεσα σε δύο νταλίκες, όταν ο άνδρας ήταν έτοιμος να προσπεράσει. Άλλα εκείνη την ώρα ανασηκώθηκε το καπό, ακούστηκε ένας θόρυβος σαν έκρηξη, ράγισε το παρμπρίζ και βούλιαξε ο ουρανός του αυτοκινήτου.

Ξαφνικά, δεν έβλεπε μπροστά του σχεδόν τίποτα.

Η γυναίκα κραύγασε «Παναγία μου!» και, χωρίς να το καταλάβουν, βρέθηκαν δεξιά.

Πίσω τους ακριβώς είδαν ένα όχημα Οδικής Βοήθειας, λες και τους περίμενε.

Στην καφετέρια πού ήταν κοντά, οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησαν τούς είπαν πώς «είχαν άγιο».

Τηλεφώνησαν στο Μοναστήρι, για να πουν το γεγονός και να μην τους περιμένουν γρήγορα.

Άκουσαν τότε τη μοναχή να τους λέει:
— Ά, γι’ αυτό ο Γέροντας ήταν ανήσυχος και έλεγε: «Τρέξε, Κύριε!Τρέξε, Κύριε!».

Όταν έφτιαξαν το αμάξι, πήγαν στο Μοναστήρι και διηγήθηκαν με λεπτομέρειες όσα πέρασαν. Ό Γέροντας είπε:
— Πρόσεξε Τι θα σου πω.

Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Δεν θα παθαίνετε τίποτα. Άκου τώρα τι έγινε.
Την ώρα πού συνέβη αυτό, εγώ το είδα. Και είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να φεύγει απ’ το Μοναστήρι, να πιάνει το τιμόνι και αυτός να σκάει. Δεν την είδες εσύ την Υπεραγία Θεοτόκο;

Γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη

[toula]

Ω πολυπόθητη αγάπη, είναι μακάριος αυτός που σε ασπάσθηκε, διότι δεν θα επιθυμήσει πια να ασπασθεί με πάθος ανθρώπινο κάλλος.
Είναι μακάριος αυτός που κινούμενος από θείο έρωτα αγκαλιάσθηκε μαζί σου, διότι θα απαρνηθεί όλο τον κόσμο, και ενώ πλησιάζει όλους τους ανθρώπους, δεν θα μολυνθεί διόλου.
Είναι μακάριος αυτός που αγάπησε και απόλαυσε τα κάλλη σου με άπειρο πόθο, διότι αυτός θα αγιασθεί ψυχικά από το ύδωρ και το αίμα, που στάζει άχραντο από σένα.
Είναι μακάριος αυτός που σε κατασπάσθηκε με πόθο, διότι θα υποστεί πνευματικά την καλή αλλοίωση και θα ευφρανθεί ψυχικά, διότι εσύ είσαι η ανέκφραστη χαρά.
Είναι μακάριος αυτός που σε απέκτησε, διότι θα θεωρήσει ένα τίποτε τους θησαυρούς του κόσμου, διότι εσύ είσαι αληθινά ο ανεξάντλητος πλούτος.
Αλλά είναι μακάριος και τρισμακάριος και αυτός που εσύ έλαβες ως σύντροφό σου, διότι θα είναι στην ορατή αδοξία ενδοξότερος από όλους τους ένδοξους και τιμιότερος και σεβαστότερος από όλους τους άξιους για τιμή.
Είναι αξιέπαινος εκείνος που σε αναζητά, πιο αξιέπαινος είναι εκείνος που σε βρήκε, αλλά μακαριότερος είναι εκείνος που αγαπήθηκε από σένα· εκείνος που έγινε δεκτός από σένα, εκείνος που διδάχθηκε από σένα, εκείνος που κατοίκησε μέσα σου, εκείνος που έλαβε με τη μεσολάβησή σου τροφή τον Χριστό τον αθάνατο, τον Χριστό τον Θεό μας.
[Από το βιβλίο: Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Έργα, Λόγος πρώτος (απόσπασμα), σελ. 36. Μετάφραση Κωνσταντίνου Γ. Φραντζολά. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2017]

[toula]

«Θέλεις να μάθεις το κατόρθωμα του Σταυρού; Σήμερα ο Χριστός άνοιξε τον παράδεισο, που παρέμενε κλειστός για πέντε χιλιάδες χρόνια· γιατί αυτή ακριβώς την ημέρα, αυτή την ώρα, οδήγησε μέσα σε αυτόν τον ληστή.
Δύο κατορθώματα πέτυχε: και τον παράδεισο άνοιξε, και τον ληστή έβαλε μέσα· μας επέστρεψε την αρχαία μας πατρίδα και επανέφερε σε αυτήν έναν κακουργό.
Και πες μου, πώς πίστεψε ο ληστής;
Την ώρα που ο Χριστός ήταν καρφωμένος με καρφιά, όταν Τον έφτυναν, Τον χλεύαζαν και Τον βλασφημούσαν.
Δεν είδε θαύματα, δεν είδε νεκρό να ανασταίνεται, δεν είδε δαιμόνια να διώχνονται, δεν είδε τη θάλασσα να ηρεμεί, παρά μόνο τον Χριστό καρφωμένο πάνω στον Σταυρό.
Δεν στάθηκε στην ατιμία των Παθών, αλλά απέβλεψε στη θεότητά Του· και γι' αυτό έλεγε: “Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου”.
Είδες ληστή, είδες εξομολόγηση και πίστη;
Ώ, τι παράδοξη οικονομία!
Ο Διδάσκαλος σιωπά, και ο ληστής θεολογεί.
Ο Διδάσκαλος είναι καρφωμένος, και ο μαθητής Τον προσκυνά.
Ο Διδάσκαλος καταδικάζεται, και ο ληστής Τον αποκαλεί Βασιλιά.»
«Λόγος εἰς τὸν Σταυρὸν καὶ εἰς τὸν ληστήν»
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Απόσπασμα .

[toula]

Μια λάθος φράση που λένε οι πιστοί ιδιαίτερα πριν τις μεγάλες εορτές.
Ας τη διορθώσουμε με πολλή αγάπη.
Πιστοί: «Τι πρέπει να κάνω πάτερ για να κοινωνήσω τα Χριστούγεννα/Πάσχα/ Δεκαπενταύγουστο;»
Διόρθωση: «Με ποιον τρόπο θα μπορέσω να μεταμορφώσω τη ζωή μου και να αγωνίζομαι, ώστε να κοινωνάω συχνά μέχρι το τέλος της ζωής μου;».
Από τη στιγμή που η Θεία Κοινωνία γίνεται κάποιες φορές τον χρόνο και όχι συνεχώς όλο τον χρόνο, δεν μιλάμε για σχέση με τον Χριστό αλλά για θρησκεία, μαγεία ή ειδωλολατρία. Όταν στη Θεία Κοινωνία οι πιστοί μετέχουν απλά στο τέλος μιας μεγάλης εορτής, με το πρόσχημα του εθίμου και για να είμαστε καλά στην υγεία μας, τότε δεν έχουμε σχέση με τον Χριστό αλλά μια θρησκευτική συναλλαγή.
Mην ξεχνάμε και κάτι άλλο . . .
Όταν κοινωνάω αλλά τον Χριστό που βάζω μέσα μου, δεν Τον έχω στη ζωή μου και γενικά στην καθημερινότητά μου, τη συμπεριφορά μου και απλά Τον «κλείνω» μόνο εντός του Ναού, τότε πάλι δεν μιλάμε για σχέση με τον Χριστό.
Το άσχημο με τους περισσότερους πιστούς είναι ότι ο Χριστός είναι ένα μέρος της ζωής τους, για συγκεκριμένους λόγους και με συγκεκριμένους όρους. Αυτό είναι θρησκεία, δεν είναι πίστη, δεν είναι σχέση, δεν είναι συμπόρευση με το πρόσωπο του Χριστού.
Δυστυχώς δεν τον γνωρίζουμε τον Χριστό.
Ο καθένας παίρνει ότι τον βολεύει, πάει στον ναό να κάτσει στο τραπέζι με τον Χριστό και απλά να κλείσουν μία συμφωνία με τον Κύριο, με όρους όμως καθαρά εγωκεντρικούς.
«Σού ήρθα, σου νήστεψα, σε κοινώνησα οπότε θέλω να έχεις καλά τα παιδιά μου και επιθυμώ να μου κάνεις εκείνο και το άλλο».
Αυτό δεν είναι σχέση. Είναι θρησκεία, είναι υποκρισία. Σε θέλω για κάτι και μετά σε πετάω και αν δεν μου το κάνεις θα σε αρνηθώ κιόλας.
Κοινωνάμε, αλλά το Φως του Χριστού που μπαίνει μέσα μας, δεν θέλουμε να φωτίσει όλα τα «δωμάτια» της καρδιάς μας. Όχι γιατί δεν θέλει ο Χριστός, αλλά διότι δεν Του το επιτρέπουμε.
Αυτό είναι το ταξίδι της τραγωδίας κάποιων πιστών ανθρώπων σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού.
Κοινωνάμε και μετά Τον ξεχνάμε και Τον πετάμε.
Ας κλείσουμε το άρθρο όπως το ξεκινήσαμε. . .
Οι περισσότεροι έρχονται στην Εκκλησία για να λύσουν τα προβλήματα τους. Έτσι ξεκινάνε και οι περισσότερες εξομολογήσεις. Σπάνια όμως θα ακούσουμε: «Δεν με νοιάζουν τα προβλήματα, με νοιάζει ο Χριστός και η αιωνιότητα».
Ας μετέχουμε όσο πιο συχνά μπορούμε στο Άγιο Ποτήριο και Αυτόν που παίρνουμε μέσα μας ας Τον βάλουμε στη ζωή μας ώστε να γίνει η ζωή μας.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

[toula]

«Μην αγχώνεσαι για το αύριο, μην τσακώνεσαι με τις σκέψεις σου, μην ψάχνεις λύσεις με το μυαλό σου μόνο.
Ρίξε το βάρος σου στον Χριστό και πες του με απλότητα:
«Εσύ ξέρεις, εσύ μπορείς, εσύ φρόντισε».
Και από εκείνη τη στιγμή, νιώθεις πως όλα γίνονται ελαφρά. Δεν είναι δικά σου πια. Είναι του Θεού».
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης