Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μου στέλνουν κάποιοι αδελφοί τις αποφάσεις για την παρουσία των ιερέων στο διαδικτυο , μισοσοβαρά, μισοαστεία γιατί γνωρίζουν ότι είμαι από το 2008 στα μέσα. Με παρουσία , η οποία κάποτε ταιριάζει και κάποτε οχι σε ιερεα. Βλέπετε, ότι εξ αρχής την ανομία μου εγω γινώσκω και ομολογώ. Ναι, συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα ελέχθησαν στην Ι.Σ. σχετικά με την παρουσία των κληρικών στο διαδίκτυο. Ισχύουν και ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Και πολύ καλά κάνανε και τα εθεσαν .
Ωστόσο, οφείλω να επισημάνω τα εξής.
Η αναφορά σε εκείνους που αποκαλούνται «παραδοσιακοί» ιερείς και καταγγέλλουν τους αδελφούς τους ως καινοτομούντες στο διαδίκτυο αφορά, κατά τη γνώμη μου, καθαρά ένα ζήτημα εκδικητικότητας και μια απελπισμένη προσπάθεια να παραμείνουν στο επίκεντρο και να διατηρήσουν τον έλεγχο της ποιμαντικής.
Πατέρες μου, είτε σας αρέσει είτε όχι, είτε μπορείτε είτε όχι να το ακολουθήσετε, η ποιμαντική έχει αλλάξει πεδίο. Και αυτό το πεδίο λέγεται διαδίκτυο και σύγχρονη κοινωνία.
Ξεχάστε τις ομαδούλες και τα θρησκευτικά σας πάρτι με τους άχρωμους, πειθήνιους χριστιανούληδες.
Ναι, να μπουν κάποιοι φραγμοί και να διασωθεί η ιεροπρέπεια. Να αποφευχθούν η αυτοπροβολή και ο πειρασμός της αυτονόμησης, γιατί το κακό έχει παραγίνει.
Ναι, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, εξαρτόμαστε από την Εκκλησία, από τον επίσκοπο. Δεν πέσαμε από τον ουρανό για να τραβάμε δικό μας μπαϊράκι. Ορισμένοι το έχουν παραξηλώσει με τους δικούς τους κανόνες, τα δικά τους δόγματα και τις δικές τους ερμηνείες.
Ουδείς αντιλέγει. Αλλά ας μη μας παίρνει όλους η μπάλα. Οι καιροί δεν περιμένουν και οι περιστάσεις δεν συγχωρούν.
Τώρα, με αυτό που σχολιάζουν οι ιερείς επι παντός επιστητού και κακώς το κάνουν, έχει τόσο πολιτικό βάρος, που δεν θέλω καν να το σχολιάσω. Καλό είναι να μην πολυπράγμων ο ιερέας γιατί αφιέρωσε την ζωή του στην ταπεινότητα και τον στοχασμό. Αλλα επειδή ζούμε στην Ελλάδα , όλοι καταλαβαινουμε ότι αυτή η απαγορευση σημαίνει ' μη γίνεστε δυσάρεστοι με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους εξουσίας και θεσμούς'. Στην κρίση του καθενός να ισχυριστεί ότι δεν σημαίνει αυτό.
Να φύγουν οι ιερείς από το διαδίκτυο, για να μείνουν ποιοι; Οι αιρετικοί; Οι ομαδούλες; Οι γεροντόπληκτοι; Η πνευματικότητα τύπου «Αμήν» και Α.Ι.; Η ιδιωτική θεολογία; Οι ψευδοπροφήτες;
Ήδη ο κόσμος θρησκεύεται έξω από τον ναό και μακριά από τα Μυστήρια. Έχει αναπαυτεί σε μια ιδιωτική θρησκευτικότητα και βολεύεται μια χαρά με τον ψεύτικο, πλαστικό Χριστό που κατασκευάζει το μυαλό του, σύμφωνα με τις επιθυμίες του.
Και, δυστυχώς, κανενός δεν ιδρώνει το αυτί γι’ αυτό.
Και καραγκιόζηδες και κακοί και φρικιά της τεχνολογίας θα γίνουμε, και θα λιώσει η καρέκλα μας από το καθισιό στο νετ, 24/7, αν χρειαστεί!
Δεν κατάλαβα. Θα μας ρωτήσει ο Χριστός στην Κρίση αν είχαμε καλούς τρόπους, σιδερωμένα ράσα, μελιστάλαχτη γλώσσα ή το savoir-vivre του παλιού μεσοαστικού σαλονιού; Ή αν αφήσαμε ψυχές να γλιστρήσουν μέσα από τα δίχτυα του Χριστού και να παραδοθούν στην απώλεια;
Αυτά τα ολίγα.

π. Παντελεήμων Κρούσκος

[toula]

Σ’ ένα σπουδαίο βιβλίο, «Το Νέον Μητερικόν», πού περιέχει «φοβερές ιστορίες από τον πόλεμο των πειρασμών στην πόλη και στην έρημο», βρήκα διηγήσεις οί οποίες έχουν τόση σχέση με το θέμα μου και θα μου δώσουν την ευκαιρία να διατυπώσω μερικές σκέψεις.Τις μεταφέρω εδώ, όπως τις έχει μεταφράσει ο καθηγητής και λογοτέχνης Π. Β. Πάσχος.
«Κάποτε, στην ώρα της προσευχής στο κελί του, ο μέγας Μακάριος άκουσε μια φωνή άνωθεν, να του λέγει:
-Μακάριε, πρέπει να ξέρεις, πώς, παρά τις προσευχές και την άσκησή σου, δεν έφτασες ακόμη στα μέτρα της αρετής, πού έχουν ανέβει εκείνες οι δύο γυναίκες, στη τάδε πολιτεία.
Το πρωί ο Γέροντας σηκώθηκε, άρπαξε το ξύλινο ραβδί του και πήρε το δρόμο για την πολιτεία εκείνη. Όταν έφτασε, ρώτησε κι έμαθε, που μένουν εκείνες οι γυναίκες και χτύπησε την πόρτα τους. Βγήκε λοιπόν ή μία γυναίκα και τον υποδέχτηκε στο σπίτι, με πολύ χαρούμενο πρόσωπο. Ώσπου να καθίσει ο Γέροντας να πάρει μια ανάσα, ήρθε και ή άλλη. Τότε τις κάλεσε και τις δυο κοντά του και μόλις κάθισαν τους λέει:
—Έκαμα όλο το δρόμο και υπέμεινα τόση κούραση, ώσπου από την έρημο να φτάσω ίσαμε εδώ. Σάς παρακαλώ, λοιπόν, να μου πείτε ποια είναι ή πνευματική σας εργασία και οί αρετές, πού αγωνίζεστε ν’ ασκείτε.
Εκείνες απαντούν, με πολλή απλότητα
-Πίστεψε μας, άγιε Γέροντα, πώς δεν μένουμε έξω από τα κρεβάτια των συζύγων μας. Ποια εργασία πνευματική λοιπόν, περιμένεις από μας;
Όμως, ο Γέροντας τους έβαλε μετάνοια και τις παρακάλεσε να του φανερώσουν την αρετή τους.
Βλέποντας τότε την πολλή υπομονή του, είπαν στον άγιο Γέροντα
—Εμείς είμαστε ξένες για τούτο τον κόσμο, κ’ έτυχε να παντρευτούμε συζύγους, πού ήταν αδέλφια κατά σάρκα. Από τότε, πού ζούμε σε τούτο το σπίτι με τους άνδρες μας, δεν θυμούμαστε να'χουμε μαλώσει ποτέ μεταξύ μας, ούτε να πούμε άσχημη κουβέντα ή μια στην άλλη. Πάντα ζούμε, όλα τα χρόνια με ειρήνη και ομόνοια, αγαπημένες.
Κάποτε μας ήρθε ένας περίεργος λογισμός: Να εγκαταλείψουμε τους άνδρες μας και να πάμε σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι να ζήσουμε. Κάναμε αγώνα και παρακαλέσαμε πολύ τους άνδρες μας να αφήσουν να φύγουμε. Μα δεν τα καταφέραμε να τους πείσουμε. Έτσι, καθώς δεν πετύχαμε αυτό το σκοπό μας, κάναμε μια συμφωνία (οι δυο μας με το Θεό): Να μη βγει ποτέ απ’ το στόμα μας κανένας κοσμικός λόγος, αδιαφόρετος.
Ακούγοντας τούτα τα λόγια ό άγιος εκείνος Γέροντας, θαύμασε και είπε:
—Αληθινά δεν παίζει κανένα ρόλο το ν’ ακολουθεί κανείς τον παρθενικό βίο ή τον έγγαμο, το νά είναι μοναχός ή κοσμικός, για να του χαρίσει ό Θεός το πνεύμα Του και το έλεος Του. Εκείνο, πού μονάχα ζητάει από μας είναι ή προαίρεση.
Ό Γέροντας οικοδομήθηκε πνευματικά πολύ από την αρετή τους κ’ επέστρεψε στο κελί του, στην έρημο, δοξάζοντας το Θεό».
Ό μέγας Μακάριος ήταν ενάρετος. Ήταν ό ασκούμενος και προσευχόμενος. Διέτρεχε, όμως, τον πνευματικό κίνδυνο να δεχτεί ότι έχει φτάσει στην ανώτατη κλίμακα των αρετών και αυτό θα ήταν μεγάλη πτώση.
Ή άνωθεν φωνή τον προτρέπει να πάρει το πνευματικό μάθημα από δυο γυναίκες, πού ζούσαν στον κόσμο.
Δεν του υπέδειξε κάποιον συνασκητή του ή κάποιον φημισμένο για την αγιότητα του όσιο.
Το σχέδιο του Θεού ήταν να παραμείνει ό Γέροντας στην ταπείνωση, να είναι μετριοπαθής και προπαντός ν’ αποφεύγει την περιφρόνηση των εν τω κοσμώ αδελφών του.
Οι δυο γυναίκες ήταν άγνωστες στον πολύ κόσμο. Κανένας δεν γνώριζε τον καρποφόρο πνευματικό τους αγώνα και οί ίδιες δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι είχαν αποκτήσει γνήσια αγάπη, με την οποία απέφευγαν τους κοσμικούς λόγους, τη χυδαιολογία και την κατάκριση.
Σύμφωνα με τη φωνή του Θεού, ό Γέροντας δεν είχε αποκτήσει την αγάπη, πού είχαν δυο γυναίκες ούτε και τον έλεγχο των λόγων του, παρόλο, πού εκείνες ζούσαν οικογενειακή ζωή και οί σύζυγοι τους δεν συμμερίζονταν τον αγώνα τους. Ό Θεός γνώριζε την αγαθή τους προαίρεση και ήθελε ό ασκητής Μακάριος να διαπιστώσει μόνος του ότι ή προαίρεση είναι πού σώζει τον άνθρωπο.
Ή επιθυμία των δυο γυναικών να ζήσουν σε μοναστήρι δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Οί σύζυγοι τους, τους έκοψαν την επιθυμία αυτή. Αυτές, όμως, επιδόθηκαν σ’ άλλες αρετές και πέτυχαν εκείνο, πού δεν είχε κατορθώσει ο Μακάριος με την πολύχρονη άσκηση και την αδιάλειπτη προσευχή.
Οί γυναίκες, που ζούσαν στον κόσμο, αποτέλεσαν φωτεινό παράδειγμα στον μέγα Μακάριο, ό οποίος ζούσε στην αγιοτόκο έρημο!
Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

[toula]

Έχοντας κατά νου τις δύο πόρνες αγίες , που εορτάζουμε σήμερα, τίθεται το ερώτημα:Γιατί αγάπησε τόσο πολύ ο Χριστός το περιθώριο;
Μήπως θέλησε να εντάξει όλους όσους ήταν μέσα στα ορθά αποδεκτά κοινωνικά πλαίσια σε έναν άλλο εναλλακτικό επαναστατικό τρόπο ζωής;Να μας βγάλει από το νόμιμο και να μας μυήσει στο παράνομο; Ή μήπως ήθελε να πάρει τους περιθωριακούς από το παράμερο και το σκοτεινό και να τους φέρει στα αποδεκτα κοινωνικά όρια των νοικοκυρεμένων ανθρώπων;Να τους δώσει την σωτηρία μέσα στα όρια του καθωσπρέπει και του υγιούς; Δηλαδή αφού πρώτα τους αποκαταστήσει μπροστά στην κοινωνία .
Όσοι δέχονται μία από τις δύο περιπτώσεις σαν απόλυτες έχουν παρεξηγήσει την σωτηρία και πορεύονται με συστήματα θρησκευτικά και αλλότρια. Δεν νομίζω ότι ο Χριστός ενδιαφέρθηκε για την εξωτερική διαγωγή ή από την άλλη γοητεύτηκε από την ασυμβίβαστη ζωή μας. Αυτά είναι εξίσου μάταια.
Πιστεύω ότι πριν αυτή η κίνηση ειχε δυναμικό συμβολισμό. Πριν από τόν Ερχομό του Χριστού, αλλά και μετά, όσο υπάρχει αμετανοησία στον κόσμο,όλοι μας είμαστε στο περιθώριο, απομακρυσμένοι και αυτονομημένοι από τον Θεό και επαναστατημένοι και αναπαυόμενοι στον τρόπο ζωής , τον οποίον έχουμε διαλέξει.Όταν ο Χριστός διάλεξε να γεννηθεί μέσα στην πόλη της αμαρτίας και να μεγαλώσει άσημος και να προσεταιριστεί όλους τους περιθωριακούς, προσέγγιζε την ίδια την Ανθρωπότητα, αυτή πού βρίσκεται εκτός της Εδέμ. Μας έδωσε την εικόνα ολου του περιθωριοποιημένου από τον Παράδεισον ανθρώπου.Δεν διάλεξε τους κατά κόσμον δίκαιους, για να μην φανεί οτι ήρθε στον κόσμο γι αυτούς, να τους ξεχωρίσει σαν σαρβαιβορς ενός παγκόσμιου ναυαγίου, καίτοι ανάμεσα τους βρίσκονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες και ουδείς ακατακριτος, αλλά τους προφανέστερα αμαρτωλούς, αυτούς για τους οποίους θα μπορούσε να καταλάβει ο καλοπροαίρετος άνθρωπος, ότι διάλεξε να προσεγγίσει για να εικονίσει τις πληγές και την πτώση μας.Του όλου ανθρωπου. Να μας δώσει σημείο, στίγμα για το που βρισκόμαστε.
Γιατί όμως ο Χριστός είπε στους Φαρισαίους ότι ανάγκη από γιατρειά δεν έχουν οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι; Ποιός είναι υγιής, καθαρός, άψογος και ακέραιος έναντι του Θεού; Όποιος σταθεί σε κρίση μαζί Του θα φανεί αναπολόγητος. Ή για να το πουμε πιο καθαρά ποιος δεν είναι άρρωστος; Κανένας!
Εφόσον ο Κυριος ενηνθρώπησε για να αναπλάσει όλη την ανθρώπινη φύση, η οποία κατά τον Ησαΐα, δεν είχε σημείο στο νοητό της σώμα χωρίς πληγή και ακαθαρσίες, αφού όλοι μπροστά στον Θεό αποδεικνυόμαστε κατεστραμμένα ναυάγια, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι ανενδεείς θεραπείας;
Ο λόγος είναι περι οίησης, περί της αισθήσεως ότι κάποιος είναι πνευματικά αυτάρκης, καθαρός, βαδίζει τον ίσιο δρόμο και δεν έχει ανάγκη πλέον τον Θεό, αφού πιστεύει στην τελειότητα του, την αυτοσωτηρία.
Με απλά λόγια αυτός ο οποίος βρίσκεται στην παρέκκλιση, στην κατάντια του φαρισαϊσμού. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος είναι τυφλός από οίηση και δεν θέλει να δει τις πληγές του για να θεραπευθεί. Είναι ικανοποιημένος, τακτοποιημένος με τον εαυτό του. Έτσι δεν δίνει χώρο στον Θεό να τον σώσει. Ακόμα και αν ο γιατρός επιμένει να τον πλησιάσει για να του αποκαλύψει το πάθος του, αυτός τον κρατάει μακρυά. Άρα λοιπόν ο ' υγιής' αυτής της φράσης δεν είναι ο πραγματικά υγιής, αλλά αυτός ο οποίος ζει εγκλωβισμένος στην αυτοδικαίωση.
Έχει αποφασίσει ότι είναι υγιής, τακτοποιημένος και όλα καλά! Όποιος ζει σε άρνηση ή σε ψευδαισθήσεις δεν θα επιζητήσει την γιατρειά για να σωθεί. Είναι ευχαριστημένος εκεί που βρίσκεται.
Ενώ με τον όρο ' οι χρείαν έχοντες ιατρού ' εννοούνται αυτοί, οι οποίοι είναι μεν ασθενείς ως οι πρώτοι, μέσα στα δικά τους πάθη κι αυτοί , αλλά α ν α γ ν ω ρ ί ζ ο υ ν την κατάσταση τους και επιζητούν να πλησιάσουν τον Γιατρό για να ωφεληθούν. Έχουν αυτογνωσία , δηλαδή την πιο υψηλή μορφή ταπείνωσης. Και αυτοί θεραπεύονται.
Συνεπώς ο Χριστός ούτε εξιδανίκευσε το περιθώριο, αλλά ούτε το περιφρόνησε. Αλλά έδειξε σε όλους εμάς μέσα από το περιθώριο και τους θαμώνες του , την Κοινή Ανάγκη, η οποία είναι η επιστροφή σε Αυτόν.

π. Παντ. Κρούσκος

[toula]

ΑΓΙΑ ΤΑΙΣΙΑ - 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Την Ταϊσία από δεκαεπτά χρονών η ίδια της η μητέρα την έβαλε να εργάζεται σ’ ένα οίκο ανοχής. Ήταν τόσο όμορφη ώστε διαδόθηκε παντού η ομορφιά της και πλήθος ανδρών έρχονταν για να την συναντήσουν.
΄Όταν διηγήθηκαν στον Αββά ( γέροντα ) Σεραπίωνα για την Ταϊσία, άρχισε να προσεύχεται για την σωτηρία της ψυχής της. Έβγαλε τα μοναχικά του ενδύματα, ντύθηκε σαν στρατιώτης, παίρνει ένα νόμισμα και ξεκίνησε να την συναντήσει. Όταν έφτασε στο τόπο όπου κατοικούσε η Ταϊσία, παρουσιάστηκε ως πελάτης και την πλήρωσε για να περάσουν μαζί την νύχτα. Στο δωμάτιο όπου μπήκαν ο γέροντας της έδειξε το μοναχικό σχήμα που φορούσε κάτω από τα ρούχα του, της αποκάλυψε τον λόγο που ήλθε σε αυτήν και άρχισε να συνομιλεί μαζί της για την αθανασία και την αξία της ψυχής και για την μέλλουσα ζωή. Η αγία ήρθε σε μετάνοια και πέφτει γονυπετής μπροστά στον αββά, και ρώτησε τον γέροντα ”Τίμιε πάτερ, υπάρχει μετάνοια για τους αμαρτωλούς; Εάν μετανοήσω με δέχεται και μένα ο Θεός ; ” . Ο γέροντας της μίλησε για την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού, αλλά και για την χαρά που γίνεται στον ουρανό για κάθε αμαρτωλό που μετανοεί. Τότε η Ταϊσία ζήτησε από τον Αββά Σεραπίωνα τρεις ώρες διορία και κατόπιν θα τον ακολουθούσε. Μάζεψε όλη την περιουσία που είχε αποκτήσει από την πορνεία και την έκαψε στη μέση της πόλεως. Κατόπιν πήγε να συναντήσει τον γέροντα. Εκείνος την οδήγησε σε μοναστήρι όπου κλείστηκε μέσα σε ένα κελί, έτρωγε λίγο ψωμί και έπινε λίγο νερό κάθε δύο ημέρες και προσευχόταν λέγοντας συνέχεια την φράση: « Κύριε ο Θεός μου, ο πλάσας με, ελέησον με κατά το μέγα σου έλεος ».
Μετά από τρία χρόνια ο αββάς Σεραπίωνας πήγε στον Μέγα Αντώνιο για να τον ρωτήσει εάν ο Θεός έκανε δεκτή την μετάνοια της Ταϊσίας. Διηγήθηκε στον Άγιο Αντώνιο όλο τον βίο της και ο Αντώνιος κάλεσε τους μοναχούς που είχε κοντά του να κλειστούν στα κελιά τους και να κάνουν προσευχή για να τους πληροφορήσει ο Κύριος σχετικά με την Ταϊσία.
Τότε στον Παύλο, το μεγαλύτερο των μαθητών του αγίου Αντωνίου, φανερώθηκε οπτασία στην οποία είδε στον ουρανό ένα στρωμένο κρεβάτι λαμπρό, επάνω ένα αμάραντο στέφανο και τρεις παρθένους με λαμπάδες γύρω από το κρεβάτι και συλλογίστηκε ότι για τον άγιο Αντώνιο ετοιμάζεται αυτή η δόξα. Τότε άκουσε φωνή η οποία του έλεγε ”Δεν είναι, Παύλε, του πατέρα σου Αντωνίου ο στέφανος, αλλά της Ταϊσίας, της πρώην πόρνης”. Με αυτό τον τρόπο πληροφορήθηκαν ότι έγινε δεκτή η μετάνοια της πρώην πόρνης από τον Θεό. Ο Σεραπίων επέστρεψε στο μοναστήρι όπου βρίσκονταν η αγία και την κάλεσε να βγει από το κελί όπου ήταν κλεισμένη γιατί ο Θεός έκανε δεκτή την μετάνοιά της. Η δε μακαρία του λέγει: ”Τίμιε πάτερ, σ’ ολόκληρη τη διαμονή μου στο κελλί είχα συνεχώς το φορτίο των αμαρτιών στη σκέψη μου”. Κι ο αββάς της αποκρίνεται: ‘‘Ο ταπεινός λογισμός σου ευαρέστησε τον Θεό”. Δεκαπέντε ημέρες έζησε η αγία Ταϊσία μετά την έξοδο από το κελί της και η ψυχή της πέταξε προς τον Κύριο.

[toula]

Να μη σταματούμε να ζητάμε τις πρεσβείες των Αγίων για τη σωτηρία μας.
Δεν είναι καθήκον, είναι ανάγκη ψυχής.
Να μη σταματούμε να ζητάμε τις πρεσβείες των Αγίων για τη σωτηρία μας.
Όσα και αν έχουμε, όσο και αν λυπούμε τον Χριστό μας, εκφράζει ελπίδα και εμπιστοσύνη να ζητούμε συνεχώς το Θείον Αυτού Έλεος.
Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης
www.dogma.gr

[toula]

“…μην πεις τίποτα και χαλάσεις το λογισμό του αδερφού μου”

Πρέπει να αποφεύγεις την παρατηρητικότητα. Να μην παρατηρείς τους άλλους.

Αλλά έστω και να μην έρθει η κρίση – κατάκριση στο μυαλό, είναι των τελείων ανθρώπων.

Αλλά αν έρθει η κατάκριση στο μυαλό τουλάχιστον μην το πεις μην το κάνεις καταλαλιά μην πεις στον άλλον αλλά κράτησε το για τον εαυτό σου. ΔΙΟΤΙ ο άλλος μπορεί να έχει ένα καλό λογισμό για τον αδερφό .

Εδώ στο Άγιον Όρος έλεγαν: «μην πεις τίποτα και χαλάσεις το λογισμό του αδερφού μου».

Είναι μεγάλη αμαρτία να χαλάμε το λογισμό του αδελφού. Ο λογισμός χαλάει πάρα πολύ εύκολα και πρέπει να τον φυλαμε τον λογισμό μας.

Κάθε πρωί που ξυπνάμε πρέπει να σταυρώνουμε το κεφάλι μας και να λέμε Κύριε δώσε μου καλούς λογισμούς δώσε μου αγαθούς λογισμούς και φύλαξε το νου μου καθαρό για να μπορώ να έχω νουν ΧΡΙΣΤΟΥ.

Μακαριστός Γέροντας Γρηγόριος Καθηγούμενος, Ι. Μ. ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ

[toula]

Από το Γεροντικό

Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββάν Ιωσήφ του εις Πανεφώ: Τι να κάμω; Διότι δεν μπορώ ούτε πολλήν κακοπάθειαν να υπομείνω, ούτε να εργασθώ και δώσω ελεημοσύνην. Του λέγει ο γέρων. Εάν δεν μπορής να κάμης κανένα από αυτά, τουλάχιστον πρόσεξε την συνείδησίν σου από τον πλησίον σου από κάθε κακόν και σώζεσαι.

***

Ο Αββάς Ποιμήν ηρώτησε τον Αββάν Ιωσήφ του εις Πανεφώ, λέγων : Τι να κάμω όταν πλησιάζουν τα πάθη; Να αντισταθώ εις αυτά ή να αφήσω να εισέλθουν; Του λέγει ο γέρων: Άφησε τα να εισέλθουν και πολέμησε μαζί τους. Επιστρέψας λοιπόν εις την Σκήτιν, εκάθετο και ελθών ένας Θηβαίος εις την Σκήτιν, έλεγεν εις τους αδελφούς, ότι ηρώτησα τον Αββάν Ιωσήφ, λέγων: Εάν με πλησιάζη πάθος να αντισταθώ εις αυτό, ή να το αφήσω να εισέλθη; Και μου είπε: Μη αφήσης διόλου να εισέλθουν τα πάθη αλλά αμέσως κόψε τα. Ακούσας δε ο Αββάς Ποιμήν, ότι έτσι είπεν εις τον Θηβαίον ο Αββάς Ιωσήφ, εσηκώθη και επήγεν εις αυτόν εις Πανεφώ και του λέγει: Αββά, εγώ σου εμπιστεύθηκα τους λογισμούς μου και να, άλλως πως είπες εις εμέ και άλλως πω εις τον Θηβαίον. Του λέγει ο γέρων: Δεν γνωρίζεις ότι σε αγαπώ; Και είπε: Ναι, δεν μου έλεγες εσύ όπως εις τον εαυτόν ειπέ μου; Και είπεν: Έτσι είναι του λέγει ο γέρων. Διότι αν εισέλθουν τα πάθη και δώσης και πάρης με αυτά, σε κάμνουν περισσότερο άξιον. Εγώ δε σου ωμίλησα όπως εις τον εαυτόν μου. Είναι δε άλλοι, εις τους οποίους δεν συμφέρει ούτε να πλησιάσουν τα πάθη αλλά έχουν ανάγκη να τα κόψουν αμέσως.

***

Είπεν ο Αββάς Ιάκωβος: Δεν είναι ανάγκη από λόγους μόνον διότι είναι πολλοί λόγοι εις τους ανθρώπους εις τον καιρόν τούτον, αλλά είναι ανάγκη έργων διότι αυτά είναι το ζητούμενον και όχι λόγοι, οι οποίοι δεν έχουν καρπόν

***

Ένας αδελφός ηρώτησε τον Αββάν Ιέρακα, λέγων: Ειπέ μου λόγον ωφέλιμον, πώς να σωθώ; Του λέγει ο γέρων: Κάθου εις το κελλίον σου. Εάν πεινάς, φάγε. Εάν διψάς, πίε και μη ειπής κακόν λόγον δια κανένα και σώζεσαι.

***

Ειπεν ο Αββάς Ισίδωρος ο πρεσβύτερος: Εάν αγωνίζεσθε νομίμως με το να νηστεύετε, μη υπερηφανεύεσθε ειδέ καυχάσθε δι’ αυτό. Καλύτερα τρώγετε κρέας διότι συμφέρει εις τον άνθρωπον μάλλον να τρώγη κρέας, παρά να υπερηφανεύεται και να κομπάζη.

***

Είπεν ο Αββάς Κόπρις: Μακάριος είναι εκείνος όπου υπομένει κόπον και ευχαριστεί.

***

Επερωτηθείς ο Αββάς Κύρος ο Αλεξανδρεύς ως προς τον λογισμόν της πορνείας, απεκρίθη έτσι: Εάν δεν έχεις λογισμόν, έχεις πράξιν. Τούτο δε είναι, ότι εκείνος όπου δεν πολεμεί, ούτε εναντιώνεται με τον νούν εναντίον της αμαρτίας, σωματικώς πράττει αυτήν διότι εκείνος όπου έχει πράξεις, από τους λογισμούς δεν ενοχλείται. Ηρώτησε ο γέρων τον αδελφόν, λέγων. Μήπως έχεις συνήθειαν να συνομιλής με γυναίκα; Και είπεν ο αδελφός: Όχι, παλαιοί και νέοι ζωγράφοι είναι οι λογισμοί μου. Είναι ενθυμήσεις όπου με ενοχλούν και γυναικών ομοιώματα. Ο δε γέρων προς αυτόν: Νεκρούς μη φοβάσαι αλλά τους ζωντανούς απόφευγε και επίμενε περισσότερον εις την προσευχήν.

***

Είπεν ο Αββάς Μακάριος: Μη κοιμηθής εις κελλίον αδελφού όπου έχει κακήν φήμην.

***

Ένας αδελφός επεσκέφθη τον Αββάν Μακάριον τον Αιγύπτιον και του λέγει: Αββά, ειπέ μου λόγον πώς να σωθώ. Και λέγει ο Γέρων: Πήγαινε εις το νεκροταφείον και ύβρισε τους νεκρούς. Πηγαίνων λοιπόν ο αδελφός, τους ύβρισε και τους επετροβόλησε και ελθών το είπε εις τον γέροντα και του λέγει: Δεν σου ωμίλησαν τίποτε; Ο δε είπεν : Όχι. Του λέγει ο Γέρων: Πήγαινε πάλιν αύριον και δόξασε τους. Πηγαίνων λοιπόν ο αδελφός του εδόξασε λέγων : Απόστολοι, άγιοι και δίκαιοι και ήλθεν εις τον γέροντα και του είπε: Τους εδόξασα. Και του λέγει: Δεν σου απάντησαν τίποτε; Όχι είπεν ο αδελφός. Του λέγει ο Γέρων: Είδες πόσα τους ύβρισες και δεν σου απήντησαν τίποτε και πόσα τους εδόξασες και δεν σου ωμίλησαν τίποτε. Έτσι και συ εάν θέλης να σωθής, γίνε νεκρός. Μήτε την κακίαν των ανθρώπων, μήτε την δόξαν αυτών θα λογαριάσης όπως οι νεκροί και ημπορείς να σωθής.

***

Έλεγεν ο Αββάς Πανφούτιος ο μαθητής του Αββά Μακαρίου, ότι παρεκάλεσα στον πατέρα μου, λέγων: Ειπέ μου λόγον. Ο δε είπε: Μη κάμης κακόν εις κανένα, μήτε κατηγορήσης κανένα. Αυτά φύλαγε και σώζεσαι.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[toula]

Ιερά Γράμματα (π. Δημητρίου Μπόκου)

Στην πανέμορφη παραβολή του Σπορέως ο Κύριός μας Ιησούς δίνει σαφείς και ξεκάθαρους συμβολισμούς. «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού», λέει. Και συμπληρώνει αλλού, «ο Πατήρ μου ο γεωργός εστιν» (Ιω. 15, 1).

Ο Θεός μίλησε προς τους ανθρώπους «πολυμερώς και πολυτρόπως». Πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Πρωτίστως όμως «ελάλησεν ημίν εν Υιώ» (Εβρ. 1, 1). Ο Χριστός λοιπόν αναγγέλλει σε μας τον λόγο του Θεού, κάνει γνωστά όλα όσα «ήκουσε παρά του Πατρός» (Ιω. 15, 15), είναι ο κατ’ εξοχήν μεγάλος επουράνιος σποριάς (Κυριακή Δ΄ Λουκά).

Μα όχι ο μόνος. Σποριάδες του λόγου του Θεού υπήρξαν πολλοί. Ο Θεός μίλησε διά στόματος «προφητών, αποστόλων, κηρύκων, ευαγγελιστών, μαρτύρων, ομολογητών, διδασκάλων». Όλοι αυτοί είναι σποριάδες του Θεού, γιατί τα λόγια τους, ο καλός σπόρος του Θεού, έφτασαν «εις πάσαν την γην, και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτών».

Και ακόμα περισσότερο, σποριάδες είμαστε όλοι οι Χριστιανοί, αφού το καθήκον μας είναι να σπέρνουμε, έργω και λόγω, στις ψυχές των ανθρώπων τον λόγο του Θεού. Ιδιαίτερα όμως φέρουν την ευθύνη αυτή οι γονείς. Και το βάρος της ευθύνης αυτής είναι απροσμέτρητα μεγάλο.

Οι ψυχές των παιδιών είναι αμόλυντη παρθενική γη, «Θεού γεώργιον», αγρός του Θεού έτοιμος να οργωθεί και να δεχθεί τη σπορά. Τί σπόρος θα φυτευθεί στις απαλές παιδικές ψυχές; Ο Χριστός διαμηνύει ότι θέλει τα παιδιά του κοντά του. Δικά του είναι και μας τα εμπιστεύεται προσωρινά. Μας παραγγέλλει να μην τα εμποδίζουμε να τον πλησιάσουν.

Το τί θα σπείρουμε λοιπόν στις ανέγγιχτες παιδικές ψυχές, θα έπρεπε να είναι ο πιο εναγώνιος και διαρκής προβληματισμός μας. Κάτι που οι γονείς ξεχνούν εντελώς πολλές φορές, χαμένοι στον καθημερινό τους αγώνα να τους εξασφαλίσουν τα πάντα, να μη λείψει απ’ τα παιδιά τους, όπως λένε, τίποτε, να μη στερηθούν όσα στερήθηκαν αυτοί. Μα δεν είναι αυτό που χρειάζονται τα παιδιά.

Με το ξημέρωμα κάθε καινούργιας μέρας, θα πρέπει οι γονείς να διακατέχονται από την αγωνία, όχι τί θα φάνε τα παιδιά τους, αλλά πώς θα τα πλησιάσουν περισσότερο την ημέρα αυτή στη Βασιλεία του Θεού. Πώς θα σπείρουν στην παιδική ψυχή «από βρέφους τα ιερά γράμματα» (Β΄ Τιμ. 3, 15).

Ο απόστολος Παύλος μακαρίζει τον μαθητή του Τιμόθεο, γιατί από νηπιακή ηλικία έτυχε παιδείας και νουθεσίας Κυρίου. Πρώτα από τη μάμμη (γιαγιά) του Λωίδα, έπειτα από τη μητέρα του Ευνίκη (Β΄ Τιμ. 1, 5).

Οι ηρωίδες χριστιανές γιαγιάδες μετέδωσαν τα ιερά γράμματα στα εγγόνια τους σε πολλές δύσκολες περιστάσεις, όπως στα χρόνια του αθεϊσμού στη Ρωσία και αλλού.

Η σπορά στην αθώα παιδική ψυχή του θείου λόγου έχει τεράστια σημασία για τη μετέπειτα πορεία του παιδιού. Είναι το πρώτο βερνίκι, που δεν θα ξεβάψει ποτέ (αγ. Παΐσιος).

Ο άγιος Πορφύριος επιμένει, η καλλιέργεια της παιδικής ψυχής να ξεκινάει πριν από τη γέννησή του. «Η έγκυος πρέπει να έχει την προσοχή της στο έμβρυο και στον Θεό. Να είναι όλη την ημέρα χαρούμενη και ευδιάθετη. Αν είναι δυνατόν, να ψέλνει ή να τραγουδά. Διότι αν αυτή στεναχωρηθεί, στεναχωριέται και το έμβρυο. Να βγαίνει στη φύση για περίπατο και να βάζει θυμίαμα στο σπίτι της. Να μην κάνει μακρινά ταξίδια με το αυτοκίνητο, …να τρώει προσεγμένες τροφές… Όταν αρχίζει να καταλαβαίνει το μωρό να κινείται, να του μιλάει και να χαϊδεύει την κοιλιά της. Το έμβρυο το νιώθει αυτό και του αρέσει. Ποτέ δεν πρέπει να νευριάζει και να θυμώνει, γιατί κάνει κακό στο έμβρυο».

Η καλλιέργεια της αγνής παιδικής ψυχής ας είναι πρωταρχικό μας μέλημα.

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Ήρθε η εποχή που πρέπει εμείς οι μεγάλοι να κάνουμε υπομονή στα παιδιά μας...
Ο άγιος Πατήρ αγαπούσε υπερβολικά τα μικρά παιδιά και εκδήλωνε με κάθε τρόπο αυτή του την αγάπη! Τα δεχόταν με πολλή χαρά και τα αποκαλούσε "αγγελούδια"! Πολλές φορές προσκυνητές που έφταναν στην οικία του παραπονιόταν ότι τα παιδιά τους ήταν ζωηρά και ατίθασα και ζητούσαν από τον Παππούλη να τους δικαιώσει και να συμφωνήσει μαζί τους. Όμως ο π. Ιωάννης δεν δεχόταν αυτή τους την άποψη και έλεγε:
" Ήρθε η εποχή που πρέπει να κάνουμε εμείς οι μεγάλοι υπομονή στα παιδιά, γιατί τα παιδιά αυτά δεν έφαγαν αγνές τροφές ( ψωμί, ντομάτα κ.ά.), όπως φάγαμε κάποτε εμείς όταν ήμασταν νέοι! Οι τροφές που τρώνε είναι γεμάτες δηλητήρια και επηρεάζουν το νευρικό τους σύστημα! Γι' αυτό τον λόγο έχουν αυτή την συμπεριφορά"!
Ήθελε βέβαια πάντοτε να υπάρχει ο αλληλοσεβασμός στα μέλη τής κάθε οικογένειας, αλλά και ζητούσε από τους γονείς να είναι υπομονετικοί με τα παιδιά τους, για τον λόγο που προαναφέραμε. Η μεγάλη του αγάπη προς τα μικρά παιδιά μάς θύμιζε τους λόγους του Κυρίου:" Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των Ουρανών ". (Ματθ. ιθ' 14)
Η αγία ευχή του να μας σκεπάζει πάντοτε! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

Η ψυχή η οποία κυβερνάται από τον Θεό, πρέπει να έχει τα εξής γνωρίσματα· ευθύτητα, πραότητα, αλήθεια, ταπεινοφροσύνη, αγαθωσύνη, δικαιοσύνη και κάθε εύλάβεια. Επίσης και ανεξικακία, φιλανθρωπία, συμπάθεια, αγάπη ανυπόκριτη.Αμην.:⁠

Aγιος Συμεών ο Νέος Θεολογος