Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μωρὲ τὸν Χριστὸ νὰ ἀγαπήσετε.
Τὸν Χριστό...!
Καὶ μὴ φοβόσαστε τίποτα.
Ἀδιαλείπτως νὰ προσεύχεστε.
Ὁ Θεὸς δὲν θέλει πολλά.
Μόνο τὴν εὐχούλα νὰ μὴν ἀφήνετε.
Νὰ μὴ σταματάτε νὰ τοῦ μιλάτε.
Τὸν Χριστὸ νὰ ἔχετε, γιατί ζωὴ χωρὶς τὸν Χριστὸ δὲν εἶναι ζωή. Πάει τέλειωσε.
Ἅγιος Πορφύριος

[toula]

"Τότε θα φεύγει από μπροστά σου κάθε θάνατος και κάθε πει­ρασμός.."
«Μην πορεύεσαι μονάχος κανένα δρόμο του κό­σμου αυτού παρά μονάχα έχοντας μπροστά σου τον Κύριο Ιησού Χριστό…
Με την ευχή του Ιησού εμπρός σου,
με την πίστη σε Εκείνον εμπρός σου,
με την αγάπη προς Εκείνον εμπρός σου,
με την ανάσα, το δάκρυ και την κραυγή προς Εκείνον εμπρός σου…
Τότε θα φεύγει από μπροστά σου κάθε θάνατος και κάθε πει­ρασμός,
μα όχι εξαιτίας σου αλλά εξαιτίας Εκείνου που στέκει μπροστά σου»…
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

[toula]

Υπάρχει τα τελευταία χρόνια μια τάση να θέλουν οι πιστοί να βρουν έναν Άγιο πνευματικό, και να κάνουν υπακοή σε κάποιον «γέροντα».
Δεν τους κάνει ο πνευματικός της ενορίας ή της περιοχής τους και θέλουν κάποιον που στην ουσία θα αποθέσουν την ευθύνη και την ελευθερία τους και στην κάθε στραβή θα λένε την εξής φράση: «Δεν φταίω εγώ, το είπε ο γέροντας». Μάλιστα όταν λένε τη φράση αυτή, παίρνουν ένα υφάκι χιλίων καρδιναλίων. Άλλοι κοκορεύονται σε καφέδες και τραπέζια ότι είναι πνευματικοπαίδια του τάδε γέροντα, ώστε με αυτή την ανακοίνωση να μπορέσουν να ανέβουν στην υπόληψη του συνομιλητή τους.
Μάλιστα αυτό τον τρόπο αναζήτησης πνευματικού τον συναντάμε κι εμείς οι ιερείς: «Πάτερ, μήπως ξέρετε κάποιον που να -βλέπει- για να εξομολογηθώ, κανέναν Άγιο γέροντα;».
Αυτή η κατάσταση είναι συνήθης στα μοναστήρια και στο Άγιον Όρος ιδιαίτερα. Όταν οι άνθρωποι ακούσουν κάτι καλό για κάποιον γέροντα, γίνονται ουρές στο κελί του πνευματικού, με τα ερωτήματα να είναι κυρίως «μαγικής φύσεως» και όχι πνευματικής. Ουρές, ουρών για το πότε θα πάρουμε την Κων/πόλη, πότε θα γίνει μεγάλος σεισμός, αν έχουν ευλογία να αλλάξουν δουλειά και πολλά άλλα τραγελαφικά.
Εξαιρούνται οι άνθρωποι που θα πάνε σε ένα μοναστήρι ή στο Άγιον Όρος και θα θελήσουν απλά να εξομολογηθούν εκεί. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι η ανάληψη της πνευματικής πατρότητας.
Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω για παράδειγμα ο Γιάννης από του Ζωγράφου για ποιο λόγο να έχει πνευματικό στο Άγιο Όρος. Ο ηγούμενος της Μονής είναι υπεύθυνος για τους μοναχούς. Να τους ποιμάνει και να τους καθοδηγεί στην πνευματική ζωή και στον δρόμο της ασκήσεως. Για ποιο λόγο και με ποιο σκοπό ο ηγούμενος της τάδε μονής να έχει σε πνευματική καθοδήγηση τον Γιάννη από του Ζωγράφου, ο οποίος όταν επιστρέψει από την εξομολόγηση στο μοναστήρι θα κάνει ακόμα και λειτουργικές ή πνευματικές παρατηρήσεις στον ιερέα της ενορίας του, για να τον ελέγξει. Θυμάμαι ένα παιδί που είχε πνευματικό γέροντα του Αγίου Όρους, πήγαινε στην ενορία και έλεγχε τον Παπά ότι δεν λειτουργεί σωστά ενώ ο γέροντας ξέρει καλύτερα.
Ο Γιάννης λοιπόν στο παράδειγμά μας, θα κάνει τυφλή υπακοή σαν μοναχός σε έναν πνευματικό που δεν έχει ιδέα πως λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος. Θα πάει στον πνευματικό του που είναι στην τάδε μονή και θα πει λεπτομέρειες για τη σχέση που έχει, για την εφορία που δεν μπορεί να πληρώσει ή άλλες δυσκολίες της «έξω» ζωής που ο γέροντας αγνοεί. Ιδιαίτερα τώρα που οι εθισμοί είναι και ηλεκτρονικοί, τα πράγματα δυσκολεύουν. Δεν λέω να μην πάρουμε μια πνευματική συμβουλή από κάποιον πνευματικό άνθρωπο, αλλά δεν καταλαβαίνω τη σκέψη αυτών των ανθρώπων. Με την ίδια λογική οι άνθρωποι στις ενορίες να πηγαίνουν για εξομολόγηση στα μοναστήρια και οι μοναχοί στους ιερείς στις πόλεις.
Έχουμε και άλλους που λένε: «Εγώ δεν εμπιστεύομαι τους παπάδες των ενοριών, μόνο σε ηγούμενο θα εξομολογηθώ». Σοβαρά τώρα; Είναι πνευματική κουβέντα αυτή;
Εν τω μεταξύ όσους συναντάμε να έχουν αυτή την αρρώστια του γεροντισμού, (γιατί περί αρρώστιας πρόκειται), τους βλέπεις να είναι αλλού, στον κόσμο τους, με την κακή έννοια. Δεν σου λένε καλημέρα αν δεν το πει ο γέροντας.
Θυμάμαι μια κοπέλα από το Περιστέρι που μου έλεγε το εξής: «Εγώ πάτερ ακόμα και για καφέ να πάω με τις φίλες μου παίρνω τηλέφωνο τον γέροντα για να μου δώσει ευλογία. Θα του πω πού θα πάμε κι άλλες λεπτομέρειες κι αν δεν μου δώσει ευλογία, δεν θα πάω».
Τι δουλειά έχει λοιπόν ο γέροντας από την τάδε μονή να ελέγχει σε τέτοιο βαθμό μια νέα κοπέλα; Ας μην μιλήσω καλύτερα, διότι θα βάλουμε σε λειτουργία τη φαντασία μας και δεν είναι ωφέλιμο.
Καλό λοιπόν θα ήταν οι ηγούμενοι να εξομολογούν τους μοναχούς τους, και οι εφημέριοι τους ενορίτες τους, διότι έτσι μπορεί να υπάρχει και καλύτερη θεραπευτική ποιμαντική. Ο ιερέας της ενορίας σου σε βλέπει με τη γυναίκα και τα παιδιά σου και σε ζει, οπότε θα έχει και πιο ολοκληρωμένη άποψη για την πνευματική σου πορεία από έναν άνθρωπο που σε βλέπει μια φορά τον χρόνο. Για να μην μιλήσουμε για εξομολογητικά ευτράπελα που συμβαίνουν από κάποιους μοναστηριακούς γέροντες. Αυτό το αφήνω στην άκρη….
Κάνω ακόμα μια επανάληψη για να μην παρεξηγηθώ. Άλλο να πάρω μια πνευματική συμβουλή από έναν γέροντα, ηγούμενο από κάποια Μονή για κάποια πνευματικά θέματα και άλλο η πνευματική πατρότητα.
Εν κατακλείδι. Βρείτε ένα πνευματικό, αν δεν σας αναπαύει στην ενορία τουλάχιστον κάπου κοντά σας που να βολεύει και το πρόγραμμά σας. Έναν απλό πνευματικό, να κάνουμε την εξομολόγησή μας και μετά να είμαστε κοντά στην Εκκλησία και στα Μυστήρια. Αυτό αρκεί … Δεν χρειάζονται άλλα.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
euxh.gr - Oι γεροντάδες και τα πνευματικοπαίδια τους στις ενορίες.

[toula]

Αντί να καυχάσαι για το αύριο, καλύτερα να προσεύχεσαι στον Θεό να δώσει την ημέραν ταύτην, τον άρτον ημών τον επιούσιον.
Η σημερινή ημέρα μπορεί να είναι η τελευταία μας επί της γης.
Γι’ αυτό είναι καλύτερα να περάσουμε αυτή την ημέρα εν μετανοία, μετανιώνοντας για όλες τις μέχρι τώρα ημέρες μας επί της γης, παρά να φανταζόμαστε το αύριο, μία ημέρα που μπορεί να μην ξημερώσει για εμάς.
Οι μάταιες φαντασιώσεις για το αύριο δεν μπορούν να μας αποφέρουν τίποτα καλό· αντιθέτως, η μετανοία μέχρι δακρύων για μία ημέρα, μπορεί να μας σώσει από το αιώνιο πυρ.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

"" Κοιτώντας χαμηλά βρίσκουν τον ουρανό.""
Ένας που δεν πιστεύει σε τίποτε από πού να πιαστεί;
Τι να τον εμπνεύσει, να τον παρηγορήσει και να τον ενδυναμώσει;
Τις ώρες της σκοτεινής μοναξιάς πού να ελκυσθεί;
Δεν μπορεί να ανακουφισθεί κανείς ούτε στο κάπνισμα, ούτε στο ποτό, ούτε στο τραγούδι.
Μένει γυμνά μόνος, δίχως ελπίδα ακτίνος φωτός και στήριγμα σταθερό.
Βαδίζει μελαγχολικός έρημο μονοπάτι δίχως καμία ουσιαστική βοήθεια.
Δυστυχώς, το φαινόμενο είναι συχνό.
Είναι λυπηρό και τραγικό.
Αποκύημα της επηρμένης και άθεης εποχής μας, της φονεύτριας της πίστης και της ελπίδας.
Μαγνήτισε η διαφήμιση, ξελόγιασε η τηλεόραση, απογοήτευσε η πολιτική, πρόδωσε η φιλία.
Υπάρχει όμως και η εκλεκτή μικρή μερίδα. Μία σιωπηλή, αφανής και αυτοπεριορισμένη και αυτοκρινόμενη μειοψηφία.
Άνθρωποι που επέλεξαν την εντιμότητα, την πενία και την αδοξία.
Δεν θέλησαν να ζήσουν με άδικο πλούτο.
Κέρδισαν τη χαρά και την ησυχία.
Υπομένουν, ανέχονται, ταπεινοφρονούν και είναι κερδισμένοι.
Δεν θέλησαν ποτέ στη ζωή τους την περιπέτεια του ψυχοβόρου κακού.
Κοιτώντας χαμηλά βρίσκουν τον ουρανό.
Έτσι έζησαν οι άγιοι.
Αυτός ο δεύτερος κόσμος πορεύεται στο Θείο μεγαλείο, την άνοιξη και την ελευθερία, ενώ ο πρώτος σε πικρά αδιέξοδα.
Μοναχου Μωυσέως Αγιορείτου.
Οι δύο κόσμοι. Απόσπασμα.

[toula]

Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μοναδικού Εραστή της ανθρωπότητος!
Η φωνή αυτή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα του Θεού.
Τότε γιατί δεν μπορεί να μας ξυπνήσει κι από τον αμαρτωλό ύπνο μας;
Όποτε ο Κύριος φώναζε σε κάποιον που ήταν νεκρός στο σώμα [σωματικά νεκρός] όλοι ξυπνούσαν και ανορθώνονταν.
Όμως, όσοι δεν ξύπνησαν και δεν ανορθώθηκαν ήταν αυτοί που ήταν νεκροί στην ψυχή [πνευματικά νεκροί] όταν ο Κύριος τους κάλεσε.
Για αυτήν την αφύπνιση και την ανάσταση, είναι απαραίτητη η συναίνεση της θέλησης του κεκοιμημένου.
“Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως;” (Λουκάς 23:48).
Έτσι φώναξε η Φωνή της Ζωής, αλλά ο νεκρός [Ιούδας] παρέμεινε νεκρός και ο αμαρτωλός δεν ξύπνησε.
“Σαούλ, Σαούλ, γιατί με διώκεις;” (Πράξεις των Αποστόλων 9: 4).
Η ίδια φωνή που δημιουργούσε τη ζωή φώναξε, και αυτός που κοιμόταν στην αμαρτία ξύπνησε και ο νεκρός ανέζησε.
Στην πραγματικότητα, βαθύτερος είναι ο ύπνος της αμαρτίας από τον ύπνο του θανάτου και αυτός που είναι βυθισμένος στον ύπνο [της αμαρτίας] δεν ξυπνά εύκολα.
Ω Γλυκύτατε Κύριε, ξύπνησε μας από τον ύπνο της αμαρτίας.
Αφύπνισέ μας, Κύριε!..
Ο Πρόλογος της Αχρίδος» – Φεβρουάριος, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

[toula]

Αντί να καυχάσαι για το αύριο, καλύτερα να προσεύχεσαι στον Θεό να δώσει την ημέραν ταύτην, τον άρτον ημών τον επιούσιον.
Η σημερινή ημέρα μπορεί να είναι η τελευταία μας επί της γης.
Γι’ αυτό είναι καλύτερα να περάσουμε αυτή την ημέρα εν μετανοία, μετανιώνοντας για όλες τις μέχρι τώρα ημέρες μας επί της γης, παρά να φανταζόμαστε το αύριο, μία ημέρα που μπορεί να μην ξημερώσει για εμάς.
Οι μάταιες φαντασιώσεις για το αύριο δεν μπορούν να μας αποφέρουν τίποτα καλό· αντιθέτως, η μετανοία μέχρι δακρύων για μία ημέρα, μπορεί να μας σώσει από το αιώνιο πυρ.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

[toula]

Ο Θεός ουδέποτε επεμβαίνει στο να αποδεχθούμε την διδασκαλία του, στο να τον αισθανθούμε.
Εάν, παραδείγματος χάριν, ρωτήσω μέσα μου τον Θεόν, να τον κλέψω, Θεέ μου, αυτόν τον παλιάνθρωπο, που έκλεψε τους φτωχούς, θα ακούσω την φωνή, κλέψ’ τον, του αξίζει.
Και αν ρωτήσω, να σκοτώσω αυτόν τον φονιά; θα ακούσω, βεβαίως να τον φονεύσης, γιατί το αίμα του σκοτωμένου κράζει.
Ποτέ δεν αντιλέγει ο Θεός, διότι ξέρει ότι θα κάνωμε αυτό που θέλομε.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Ή άμαρτία γιά νά φανει άμαρτία, μέσω τού άγαθού μέ ώδήγησε στόν θάνατο» (Ρωμ. 7,13)· γ’)
Διότι ό άνθρωπος δέν παραμένει ποτέ σέ μία κατάσταση άλλά είναι τόσο τρεπτός καί τόσο γρήγορα άλλοιώνεται ώστε τήν μία στιγμή βρίσκεται στόν Παράδεισο καί τήν άλλη στιγμή βρίσκεται στήν κόλασι μέ τούς λογισμούς, όπως είπε ένας Όσιος.
Καί ό Άγιος ’Ισαάκ λέει·
«Μέ τήν διάνοια γινόμαστε καλύτεροι καί μέ τήν διάνοια γινόμαστε άχρηστοι» (Λόγ. μθ’ σελ. 300)·
έτσι καί αύτός, πού σήμερα έχει καλούς λογισμούς, αύριο μπορεί νά έχη κακούς.
Καί νά τού λές, ότι ό διάβολος έχει μεγαλύτερο φθόνο καί περισσότερο πόλεμο έναντίον έκείνων, πού έχουν τούς καλούς λογισμούς· καί λοιπόν στήν συνέχεια καί αύτός χρειάζεται νά έχει περισσότερο φόβο καί προσοχή μεγαλύτερη στόν έαυτό του.
Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου.

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=jzgL2owVXPk

Από τα μικρά πάμε στα μεγάλα, και στην αμαρτία.
π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος