Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κάθε λόγος που δεν συντελεί στην ικανοποίηση της ανάγκης που έχουμε εν Κυρίω, θεωρείται αργός. (Μέγας Βασίλειος)
Η αργολογία γεννάει μίση, έχθρες, θλίψεις, φιλονικίες, ταραχές και πολέμους. (Άγιος Νεκτάριος)
Είναι καλύτερα άσκοπα να ρίχνουμε πέτρα, παρά λόγο. (Άγιος Νείλος ο Ασκητής)

[toula]

«Ὅσοι βαπτιστήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ντυθήκατε τὸ Χριστό» (Γάλ. 3:27).
Πόσο μεγάλη ἀλήθεια μᾶς ἐπισημαίνει μ’ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ ἀπόστολος Παῦλος!
Αγίου Νεκταρίου: Το άγιο βάπτισμα
Οἱ βαπτισμένοι χριστιανοὶ δὲν φοροῦν τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες του, ἀλλὰ εἶναι ντυμένοι τὸν καινούριο ἄνθρωπο. Ντύθηκαν τὸν ἴδιο τὸ Χριστό, ποὺ ζεῖ τώρα μέσα στὶς καρδιές τους. Καὶ ἡ λέξη “ντύθηκαν” δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποια ἁπλὴ καὶ ἐξωτερικὴ στολή, ἀλλὰ σὲ κάτι βαθύτερο, σὲ κάτι οὐσιαστικὸ καὶ ἀναφαίρετο.
Μὲ τὴν πίστη μας στὸ Χριστὸ καὶ μὲ τὴ βάπτισή μας ντυνόμαστε τὸν ἴδιο τὸ Χριστὸ καὶ γινόμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, οἰκητήρια τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ναοὶ τοῦ Θεοῦ, ἅγιοι καὶ τέλειοι, Θεοὶ κατὰ χάριν.
Ὥστε λοιπὸν ρίξαμε ἀπὸ πάνω μας τὴ φθορὰ καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀφθαρσία. Ξεντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καὶ ντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς χάριτος. Διώξαμε τὸ θάνατο καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀθανασία…
Συλλογιστήκαμε ὅμως καὶ τὶς μεγάλες ὑποχρεώσεις, πού, μὲ τὸ βάπτισμά μας, ἀναλάβαμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Συνειδητοποιήσαμε ὅτι ὀφείλουμε νὰ συμπεριφερόμαστε σὰν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ σὰν ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου μας;
Ὅτι ἔχουμε χρέος νὰ συνταυτίσουμε τὸ δικό μας θέλημα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;
Ὅτι πρέπει, σὰν παιδιὰ δικά Του, νὰ μένουμε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία;
Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε μ’ ὅλη μας τὴ δύναμη, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδιᾶς μας;
Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν λατρεύουμε καὶ νὰ λαχταροῦμε τὴν ἕνωση μαζί Του γιὰ πάντα;
Σκεφτήκαμε, ἄραγε, ὅτι ἡ καρδιά μας πρέπει νά ‘ναι πλημμυρισμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη, ὥστε αὐτὴ νὰ ξεχύνεται καὶ στὸν πλησίον μας;
Ἔχουμε τὴ συναίσθηση ὅτι ὀφείλουμε νὰ γίνουμε ἅγιοι καὶ τέλειοι καὶ εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν;
Γιὰ ὁλ’ αὐτὰ ἔχουμε χρέος ν’ ἀγωνιστοῦμε, ὥστε νὰ μὴ φανοῦμε ἀνάξιοι στὸ κάλεσμα ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Θεὸς καὶ ἀποδοκιμαστοῦμε…
Ναί, ἀδελφοί μου, ἂς παλέψουμε μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση γιὰ νὰ νικήσουμε.
Κανείς μας ἂς μὴ χάσει τὸ θάρρος του, ἂς μὴν ἀμελήσει, ἂς μὴ δειλιάσει, ἂς μὴν πτοηθεῖ μπροστὰ στὰ σκάμματα τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα. Γιατί ἔχουμε βοηθὸ τὸ Θεό, ποὺ μᾶς δυναμώνει στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀρετῆς.
Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς.

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=j9JKdCGnMqg

π.Σπυρίδων Σκουτής: Η οικογένεια στη ψηφιακή εποχή : Όρια, επικοινωνία,πνευματική νηστεία των οθονών

[toula]

Να μιλάτε στους ιερείς. Να ζητάτε την προσευχή τους, τη στήριξή τους, την παρηγοριά τους. Να έχετε το θάρρος να ανοίγετε την καρδιά σας και να ζητάτε τη συμβουλή και τη βοήθειά τους.
Να μην φοβάστε να τους πλησιάζετε. Ο ιερέας δεν είναι μόνο εκείνος που τελεί τα Μυστήρια, αλλά και ο άνθρωπος στον οποίο μπορούμε να καταθέσουμε τον πόνο, την αγωνία, τον φόβο και την ελπίδα μας.
Να μην ξεχνάτε όμως κάτι πολύ σημαντικό, πως και οι ιερείς είναι άνθρωποι. Έχουν κι εκείνοι αδυναμίες, κουράζονται, στενοχωριούνται, δοκιμάζονται, κάνουν λάθη και έχουν τις δικές τους δυσκολίες και έννοιες. Δεν είναι άνθρωποι χωρίς πάθη και χωρίς αδυναμίες. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν, μέσα από την προσωπική τους πορεία και τον δικό τους αγώνα, να διακονήσουν τον Θεό και τους ανθρώπους.
Γι’ αυτό να τους αγαπάτε, να τους συγχωρείτε, να προσεύχεστε και για εκείνους και να τους στηρίζετε, όπως κι εκείνοι προσπαθούν να στηρίζουν εμάς.
Να θυμάστε πως πίσω από το ράσο υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει κι αυτός ανάγκη από μια προσευχή, έναν καλό λόγο, λίγη κατανόηση και αγάπη.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Μια μονάχη καν μέρα δεν περνά, δίχως, να μου φέρει καινούργια ευτυχία. Αν αγαπώ τη ζωή, βρίσκω πως δεν έχω άδικο, γιατί περιμένω με νέα πάντα λαχτάρα το νυμφίο που έρχεται, θαυμάζω πώς γίνεται να ’ναι πάντα καινούργιος ο κόσμος μπροστά μου. Ωστόσο ολοένα περιμένω καινούργιες στιγμές, και είναι ν’ απορέσει κανένας πού βρίσκεται η αιώνια, η αξόδευτη αγάπη μου για τόσα πράματα, κι η άσωστη ευτυχία που μου δίνουν... Περνούν μέρες ολόκληρες, εκατομμύρια καινούργιες στιγμές, που είναι μια άκοφτη σειρά από μυστήρια που πανηγυρίζουν γύρω μου με κινέζικα φαναράκια. Είμαι μέσα σε λουλούδια φερμένα από τόσο μακριά, που ξέρω πως θα πέθαινε η ψυχή μου ως να φτάξει σε κείνο το χαμένο άστρο. Μ’ όλα ταύτα μου μιλούν, και καταλαβαίνω στην εντέλεια τα λόγια τους, σα να ’σκυψα και να τα είδα απ’ το παραθύρι μου....
Αυτή είναι η τελευταία στιγμή στην περασμένη ζωή μου, αλλά η ψυχή μου περνά την τελευταία στιγμή όλου του κόσμου. Κάθε μινούτο καταλαβαίνω πως περνά μέσα μου, σα δοξαριά, ολόκληρη η ζωή της Γης, απ’ τον Τριλοβίτη ως τα τώρα. Μια φλέβα αναβρύζει μέσα μου σα σιντριβάνι..., οι σκέψεις μου είναι κατακάθαρες - λες και δεν είναι γυρίσματα του μυαλού, παρά νότες· είναι νότες· είναι λόγια νέτα, που τ’ ακούγω με τ’ αυτιά μου! ...
Έχω τη συνήθεια να κάνω την προσευχή μου πριν πλαγιάσω - τις περσότερες νύχτες γυρίζω και λέω μέσα μου: Μην και κάνεις τίποτ’ άλλο, μέρα νύχτα, παρά να προσεύχεσαι; Αλήθεια! Ένας αδιάκοπος ύμνος βγαίνει από τ’ αθώο και πρωτομίλητο στοματάκι της κάθε μου στιγμής... Η ζωή μου περνά μέσα σε μια βαθιά ησυχία, που είναι γεμάτη από αρμονία, γεμάτη από έναν ακριβόν αιθέρα αρμονίας. Μυριάδες πράματα, αμέτρητα πράματα· χρώματα που δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει το μάτι, μούρμουρα που δεν μπορεί να τα πιάσει τ’ αυτί, μυρουδιές από λουλούδια ξωτικά και άγνωστα, χύνουν την ακατανόητη και μακάρια τούτη αρμονία! ... Μυριάδες πράματα, πράματα μυστηριώδη!... Το στόμα τους, όπως το δικό μου, είναι σφαλιστό - το μάτι τους καλυμμένο...Προσοχή! Μια αναπνοή μπορεί να τα σκορπίσει... Μ’ όλον τούτο έχουνε γιομίσει τον κόσμο χαρά κι ελπίδα.
Πόσες φορές χαμογέλασα, ακούγοντας να λεν πως η ευτυχία περνά γλήγορα!. Η ευτυχία του ενούς και τ’ αλλουνού! Εμένα όμως η ευτυχία μου είναι ένα φρέσκο, ένα παντοτινό κορίτσι· ένα αμάραντο λουλούδι, που το δροσίζει κάθε στιγμή το χέρι του Κυρίου. Η χάρη του κάνει να βλασταίνει η κάθε μου ώρα σαν το ξακουστό ραβδί του Ααρών.
Ο κόσμος είναι πάντα καινούργιος μπροστά μου. Στήνω τ’ αυτί μου σε τούτο το γενναίο και γλυκό χόχλασμα. Η ψυχή μου θρέφεται απ’ την αδιάφορη κι αυστηρή αυτή νότα, που σιγολαλεί κατάντικρυ στα τιποτένια κι ανόητα ανθρώπινα καθέκαστα. Η ζεστή πνοή της πλάσης μού δίνει ελπίδα, κάθε φορά που θα χάσω την εχτίμηση στον εαυτό μου, χάνοντάς την για τους ομοίους μου. Ναι, ναι, γιατρεύουμαι πάντα, και κάθε φορά καταλαβαίνω πως ποτές, ποτές πια, δε θα χάσω τον δρόμο που πάγει στους Εμμαούς και που μου κρατά συντροφιά ο Θεός...
Φώτης Κόντογλου, από βασάντα

[toula]

Τι ευτυχία να γίνεσαι θυσία όπως ο Ιησούς!
Ή μάλλον, τι ευτυχία να σταυρώνεσαι κι εσύ δίπλα στον Σωτήρα όπως ο μακάριος ληστής, και μαζί μ’ αυτόν να ομολογείς εγκάρδια:
«Δίκαια τιμωρούμαι για όσα έκανα… Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου».
Βρίσκομαι στην ηλικία των σαράντα χρόνων και είμαι ήδη εξουθενωμένος από τις αρρώστιες και ταλαιπωρημένος από πολλές θλίψεις.
Νιώθω ανίκανος για οποιαδήποτε δραστηριότητα καθώς οι σωματικές μου δυνάμεις με έχουν εγκαταλείψει.
Τι θ’ απογίνω;
Δεν βλέπω μπροστά μου άνθρωπο, του οποίου τη θέση θα επιθυμούσα και θα ζήλευα.
Είμαι αμαρτωλός.
Μου αξίζουν τιμωρίες πρόσκαιρες και αιώνιες.
Αλλά δεν ζηλεύω κανέναν άνθρωπο…
Δεν θα σας ενοχλήσω με καμιάν απαίτηση, δεν θα σας ζητήσω καμιά φροντίδα…
Αφήστε με να φύγω, αφήστε με να φύγω!
Είμαι άρρωστος, ανίκανος για οτιδήποτε.
Θα βρω ένα κατάλυμα άγνωστο, ερημικό και ήσυχο, μακριά από τον θόρυβο της πρωτεύουσας, μακριά από πόλεις και χωριά.
Εκεί, στη μόνωση, θα κλαίω τις υπόλοιπες μέρες μου, ώσπου να τοποθετηθώ στον τάφο. Η ασθενική φύση μου κάνει την ησυχία της ερήμου απαραίτητη για μένα.
Μήπως θέλετε να μάθετε αν στην ψυχή μου υπάρχει καμιά κρυφή επιθυμία;
Θα ικανοποιήσω την περιέργειά σας:
Είμαι αμαρτωλός. Διψώ για μετάνοια.
Αφήνω τούς ανθρώπους.
Είναι τυφλά όργανα στο παντοδύναμο χέρι της πρόνοιας του Θεού.
Δεν εκτελούν παρά μόνο ότι Εκείνος προστάζει ή επιτρέπει….
Για τον κόσμο είναι παράξενη και ακατανόητη η φωνή μιας ψυχής που νιώθει την ανάγκη για μετάνοια και ησυχία.
Ακατάληπτε, παντοδύναμε, πανάγαθε, πάνσοφε Θεέ και Κύριε μου, Πλάστη και Σωτήρα μου!
Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσάνινωφ.

[toula]

Μετά, όταν θα γεράσουμε και θα δούμε τη ζωή μας όλη, θα φανερωθεί ο δρόμος που η χάρη του Θεού ακολουθούσε μέσα στην καρδιά μας.
Φέρνουμε στη μνήμη τα γεγονότα της ζωής μας, τις σκέψεις και τα αισθήματά μας.
Τα βλέπουμε κάτω από ένα διαφορετικό φως και φωτίζεται ο νους μας και αρχίζουμε να κατανοούμε τις οδούς του Θεού.
Γίνεται φανερό για μας ότι οι σκέψεις, οι επιδιώξεις, οι πράξεις και τα γεγονότα της ζωής μας, τα οποία εμείς τα θεωρούσαμε ασήμαντα, όλα αυτά κατευθύνονταν από τη Θεία Πρόνοια.
Θα καταλάβουμε ότι σ’ όλη τη ζωή μας μάς οδηγούσε ο Θεός, μας οδηγούσε με ένα τρόπο θαυμαστό στην Βασιλεία του.
Έτσι αποκαλύπτεται στην καρδιά μας η Βασιλεία των Ουρανών.
Ο Θεός την φανερώνει μέσα μας.
Ας είμαστε προσεκτικοί σ’ αυτά που γίνονται στη ζωή μας, και το πιο πολύ απ’ όλα να φυλαγόμαστε να μη γογγύζουμε κατά του Θεού.
Αγόγγυστα να υπομένουμε τις θλίψεις και τα παθήματα, διότι μ’ αυτά κτίζεται μέσα στην καρδιά μας η Βασιλεία του Θεού.
Πάντα να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μας. Αμήν.
(Από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες, τόμος Γ’. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 98-100).

[toula]

Τι θέλει να μας εμπνεύση η Εκκλησία, τοποθετώντας στο στόμα μας προσευχές που απευθύνονται όχι από ένα πρόσωπο, αλλά από όλους;
Θέλει να μας εμπνεύση την αγάπη, που πρέπει να έχουμε μεταξύ μας, μιμούμενοι έτσι την Αγία Τριάδα, της οποίας τα Πρόσωπα είναι ενωμένα με την τελεία αγάπη. «Ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοί, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν » (Ιω. ιζ΄ 21).
Αποσπάσματα από το βιβλίο Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης, η «Εν Χριστώ ζωή μου, Ιεροί λογισμοί μιας οσίας ψυχής».

[toula]

Πῶς καταπολεμεῖται ἡ ἀμέλεια
(Ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου)
Ἂς ἐπιδιδώμαστε, λοιπόν, στὴν ἄσκησι καὶ νὰ μὴ δείχνωμε ἀμέλεια καὶ ἀδιαφορία. Διότι σ' αὐτὸ ἔχομε συνεργὸ αὐτὸν τὸν ἴδιον τὸν Κύριον, ὅπως εἶναι γραμμένο «Ὁ Θεὸς συνεργάζεται στὸ ἀγαθό με καθέναν ποὺ
προτιμᾶ τὸ ἀγαθόν». (Ρωμ. Η, 28) Καὶ γιὰ νὰ μὴν εἴμεθα ἀμελεῖς καὶ ἀδιάφοροι, καλὸν εἶναι νὰ μελετᾶμε καὶ τὸ ρητό τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, ποὺ λέγει «Καθημερινῶς ἀποθνήσκω». (Α΄ Κορινθ. ΙΕ, 31). Ἐάν, δηλαδή, καὶ ἐμεῖς ζοῦμε σὰν νὰ ἐπρόκειτο να πεθάνωμε τὴν κάθε ἡμέρα, τότε δὲν θ᾽ ἁμαρτήσωμε. Ἀκόμη, νάχωμε στὸ νοῦ μας αὐτὸ ποὺ λέγεται συχνά, ὅτι, σὰν σηκωνώμαστε κάθε πρωΐ ἀπὸ τὸν ὕπνο, νὰ νομίζουμε ὅτι δὲν θὰ μᾶς βρῆ τὸ βράδυ.
Καὶ πάλιν, ὅταν πρόκειται να κοιμηθοῦμε, να νομίζωμε πὼς δὲν θὰ σηκωθοῦμε, ἀφοῦ, φυσικά, εἶναι ἀβέβαιη ἡ ζωή μας καὶ μετριέται ἡ κάθε μέρα ἀπὸ τὴ θεία
Πρόνοια. Αὐτὴ τὴ διάθεσι ἔχοντας καὶ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο ζῶντας καθημερινά, οὔτε θὰ ἁμαρτήσουμε, οὔτε θὰ ἐπιθυμήσουμε τίποτε, οὔτε θὰ ὀργισθοῦμε ἐναντίον κανενός, οὔτε θὰ θησαυρίζουμε ἐπὶ τῆς γῆς· ἀλλά, ἐπειδὴ θὰ περιμένωμε πὼς ἴσως νὰ πεθάνωμε την κάθε μέρα, δὲν θἄχωμε τὴν ὄρεξι ν' ἀποκτήσουμε κτήματα καὶ σ᾿ ὅλους
ὅλα θὰ τὰ συγχωροῦμε. Ἐπὶ πλέον, οὔτε ἐπιθυμία γυναικός, οὔτε ἄλλην καμμιὰ ἀκάθαρτη ἡδονὴ καὶ ἀπόλαυσι θ᾽ ἀποκτήσουμε, ἀλλὰ θὰ τὴν ἀποστρεφώμαστε, σὰν κάτι τι ποὺ δὲν ἀξίζει τὴν προσοχή μας, σαν παροδικό. Καὶ τοῦτο, γιατὶ θὰ μᾶς κατέχη πάντοτε ἡ ἁγία ἀγωνία καὶ θὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Πάντοτε ὁ ἀνώτερος φόβος καὶ ὁ ἀγὼν τῶν δοκιμασιῶν διαλύει τὴν εὔκολη ἡδονὴ καὶ ἀνασταίνει τὴν ψυχὴ σὰν ἀρχίση νὰ πέφτη.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ὁ Μέγας Ἀντώνιος
Ἐκδ. Μ. Ρηγοπούλου σελ. 58-59

[toula]

Όταν ο Άγιος Πορφύριος ταξίδεψε όρθιος χάριν των παιδιών
Κάποτε ο Γέροντας ταξίδεψε από τη Θεσσαλονίκη στην Ιερισσό, με προορισμό το Άγιον Όρος. Όταν έφθασε στο πρακτορείο, δε βρέθηκε θέση για κείνον και αναγκάσθηκε να μείνει όρθιος, ενώ δίπλα του κάθονταν μερικοί νεαροί, χαριεντιζόμενοι. Ένας κύριος επέπληξε τους νεαρούς, διότι έβλεπαν κοντά τους έναν γέροντα ιερομόναχο όρθιο κι αυτοί συνέχιζαν να κάθονται αδιάφοροι. Τους υπέδειξε να παραχωρήσει ένας απ’ αυτούς τη θέση του στον ιερέα, αλλ’ αυτοί έμειναν ασυγκίνητοι και ακίνητοι στη θέση τους. Τότε ο κύριος, οργισμένος, σηκώθηκε και του παρεχώρησε τη θέση. Ο Γέροντας τον ευχαρίστησε και δε δέχθηκε τη θέση. Ταξίδεψε μέχρι την Ιερισσό όρθιος. Στο τέλος του ταξιδιού ο κύριος ρώτησε το Γέροντα, γιατί δε δέχθηκε τη θέση που του πρόσφερε.
Ο Γέροντας του είπε : ” Έκαμα μία θυσία χάριν των παιδιών “. Ο κύριος δεν κατάλαβε και ο Γέροντας του εξήγησε : ” Δεν έπραξες σωστά, που μάλωσες τα παιδιά. Τα παιδιά έκαμαν μιά κακή πράξη : Άφησαν όρθιο έναν ηλικιωμένο ιερομόναχο και δεν του παρεχώρησαν από μόνα τους τη θέση τους, όπως έπρεπε. Έπειτα απ’ αυτό, εάν σηκώνονταν, όταν τα κατσάδιασες και καθόμουν στη θέση τους εγώ, ή εάν δεχόμουν τη θέση που μου πρόσφερες εσύ, τα παιδιά δε θα καταλάβαιναν την κακή πράξη τους • αντίθετα, θα αισθάνονταν δικαιωμένα. Τώρα όμως, που έμεινα όρθιος τόσες ώρες και μ’ έβλεπαν μπροστά τους, σηκώθηκε η ίδια η συνείδησή τους και σιωπηλά τα κατηγόρησε για την πράξη τους. Μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί : όταν μετανοεί, επειδή τον κατηγορεί, όχι ο άλλος απ’ έξω, αλλά η συνείδησή του από μέσα “.
[Γ 263π.]
(Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.325-326)