Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ΣΩΣΜΕΝΗ ΨΥΧΗ, ΟΤΑΝ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ, ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΗΡΕΜΑ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ
Η Παναγία είναι το μόνο ανθρώπινο πλάσμα που γεννήθηκε με όλους τους όρους και τους κανόνες της ανθρώπινης ζωής, αλλά το σώμα της μετέστη, δεν υπάρχει ίχνος από το σώμα της στη γη (στο χώμα). Και δεν θα περάσει κρίση στη Δευτέρα Παρουσία. Είναι πάνω από τους Αγγέλους.
Η σωσμένη ψυχή, όταν ετοιμάζεται να βγει από το σώμα, από την ύλη, βλέπει τον Άγγελό της και ήρεμα αποχωρίζεται από το σώμα. Την 40ή ημέρα ο Άγγελος την παρουσιάζει στον Κύριο. Ενώ η ψυχή που δεν πρόκειται να σωθεί βλέπει τον πονηρό και κρύβεται μέσα στην ύλη, προσπαθεί να ξεφύγει, και γίνεται τέτοια πάλη, τέτοιος αγώνας τότε, που χρειάζεται ιερέας να έρθει να διαβάσει, ώστε να μπορέσει η ψυχή να βγει κάτω από την ευχή. Αγωνίζεται πάρα πολύ άσχημα, είναι πάρα πολύ δύσκολη εκείνη η ώρα. (σελ. 96 και 98)
…Νηστεία και προσευχή ήταν η οδός των Αγίων. Η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται και από κόπο σωματικό. Δεν μπορούμε να σηκώσουμε κάποιον που έχει πέσει, αν δεν του δώσουμε το χέρι μας. Το ίδιο και η προσευχή: για να έχει αποτέλεσμα, πρέπει να καταβληθεί η ανθρώπινη προσπάθεια. (σελ. 105)
…Οι αρρώστιες, πολλές φορές, είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, είτε σωματικής είτε ψυχικής. Και ο Θεός Δεν είναι σαδιστής, για να μας παιδεύει, αλλά φιλάνθρωπος. Από φιλανθρωπία δίνει τις ασθένειες, για να μετανοήσουμε και να σωθούμε, Τις δίνει, για να καθαριστούμε: τόσο πανάγαθος είναι. Το μέγα πρόβλημα των ανθρώπων είναι οι ασθένειες. (σελ. 107)
…Μη φοβάσαι τούς λογισμούς. Ο σατανάς σφάζεται με την προσευχή του Ιησού. Χρειάζεται όμως υπομονή και επιμονή, Να επιδιώκεις να προσεύχεσαι και ας έρχονται όλες οι έγνοιες και οι αισχροί λογισμοί. Όταν τελειώσεις την προσευχή, θα έχουν φύγει.
…Ο Χριστιανός δεν περιμένει την εμφάνιση επί γης του Αντιχρίστου, για να πολεμήσει, ήδη πολεμά. Λέει ο Απόστολος Παύλος ότι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η πίστη, η εγκράτεια. Επίσης, όμως, λέει ο Χριστός ότι στην ψυχή του ανθρώπου υπάρχουν πάθη: ο θυμός, ο φόνος, η πορνεία, η μοιχεία, η ασέλγεια, η αναίδεια, η ακαταστασία, η φιλονικία. Έρχεται λοιπόν ο σατανάς κάθε ώρα και μας υποκινεί τα πάθη αυτά, εμείς όμως δεν το παίρνουμε είδηση, γιατί δεν τον βλέπουμε. Κάνουμε νσυγκατάθεση και μπαίνει μέσα μας το πονηρό πνεύμα. Επομένως, παίρνουμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, μόνο όταν πολεμήσουμε τα πάθη που βρίσκονται μέσα μας. (σελ. 109)
Ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης, ο πνευματικός της ιεράς Μονής Παναγίας της Γαυριώτισσας του Δαδίου,
Του.Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου .

[toula]

... εκοιμήθη, τας 17.30 ώρας της σήμερον, 1.10.2026, σε νοσοκομείο των Πατρών, ο Κερκυραίος Αγιοταφίτης, Αρχιμανδρίτης ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΜΑΜΑΛΟΣ, σε ηλικία 85 ετών. Ο γενναιότερος των Θεματοφυλάκων, ο πατήρ των πτωχών, ο λέων της ερήμου, ο Λέων της Πίστεως, ο Λέων του Φρέατος του Ιακώβ, της Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, ο Λέων της πλέον λαμπράς Αναστάσεως, απ' εκεί όπου βεβαίως πλέον ευρίσκεται, εν Σκηναίς Αγίων, ας εύχεται δια όλην την Εκκλησίαν και δι ημάς τους παναναξίους. Χριστός Ανέστη.
Παραθέτουμε τον σύνδεσμον βιντεοκαταγραφής του 2017, όταν τον είχαμε επισκεφθεί στο Φρέαρ : https://youtu.be/NX5UrGRcLIk?is=8SQMk0ZwnEGi313I

[toula]

Σε ηλικία 46 ετών, η Ράσα (Μουκλάσα) —μια Αραβίδα Ορθόδοξη Χριστιανή— απήχθη με αυτοκίνητο από τους ίδιους της τους τρεις γιους, οι οποίοι είναι μουσουλμάνοι, την οδήγησαν στις όχθες του ποταμού Ιορδάνη, στη Ναζαρέτ, και την στραγγάλισαν με ένα σχοινί.
Πριν από τον θάνατό της, οι γιοι της τής έθεσαν ένα ερώτημα: τον θάνατο ή την άρνηση του Ιησού Χριστού. Εκείνη επέλεξε τον Ιησού Χριστό και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου από τα χέρια των ίδιων της των παιδιών!
Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών!

[toula]

Η Παναγία γοργά πάντα κοντά μας και βοήθειά
μας..
Γοργοϋπηκόου τήν θαυμαστήν καί σεπτήν εἰκόνα προσκυνήσωμεν, ἀδελφοί, θαύματα τελοῦσαν καί βρύουσαν ἰάσεις καί ταύτην μετά πόθου κατασπασώμεθα..
Ἔχοντες εἰκόνα σου τήν σεπτήν, ἀνύμφευτε Κόρη, ὡς προπύργιον ὀχυρόν, προσφεύγομεν ταύτῃ καιρῷ τῷ τῶν κινδύνων καί ἐπηρείας πάσης ἀπολυτρούμεθα..
Ἔχει μέν, Παρθένε, ὁ οὐρανός σῶμα καί ψυχήν σου ἐξαστράπτοντα φαεινῶς, ἔχει δέ μορφήν σου μονή Δοχειαρίου τήν ἐπικαλουμένην Γοργοϋπήκοον..
Ἆρον σου τά ὄμματα, Μαριάμ, καί ἴδε εὐσπλάχνως τούς εἰκόνι σου τῇ σεπτῇ παρεστῶτας, Κόρη, καί σέ παρακαλοῦντας, καί πλήρωσον αἰτήσεις τούτων, πανύμνητε.Αμην:⁠-⁠*:⁠-⁠*:+

[toula]

Στους αρ­χά­ριους πνευ­μα­τι­κά, λόγω του υπέρ­με­τρου εγωι­σμού του, δεν κα­τα­δέ­χε­ται να εμ­φα­νι­στεί ο διά­βο­λος οφθαλ­μο­φα­νώς, αλλά εμ­φα­νί­ζε­ται με την μορ­φή των λο­γι­σμών. Στους προ­χω­ρη­μέ­νους πνευ­μα­τι­κά εμ­φα­νί­ζε­ται ο διά­βο­λος, ακό­μα και με­τα­σχη­μα­τι­σμέ­νος. Δεν του αρέ­σει ποτέ του σα­τα­νά να εμ­φα­νί­ζε­ται ως άγ­γε­λος φω­τός, αλλά το κά­νει μόνο όταν πρό­κει­ται κατά τη γνώ­μη του, να ξε­γε­λά­σει έναν πολύ πνευ­μα­τι­κό άν­θρω­πο. Εί­ναι η πιο επι­κίν­δυ­νη και η πιο ακραία κα­τά­στα­ση πο­λέ­μου που κά­νει ο σα­τα­νάς.
Γέρων Εφραίμ της Σκητης του Αγίου Ανδρέα
www.dogma.gr

[toula]

Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου
Ερωτούν πολλοί: προηγείται ή έπεται της ταπείνωσης η υπακοή; Αν και οι δύο αρετές φαίνεται να συμπορεύονται και να παραλληλίζονται, οι άγιοι Πατέρες μάς νουθετούν και διδάσκουν πως η υπακοή προηγείται, είναι το πρώτο σκαλοπάτι για να φθάσουμε στην ταπείνωση.
Ασφαλώς, γράφουμε και αναφερόμαστε στη χριστοκεντρική υπακοή, σε αυτή δηλαδή που γίνεται όταν δεν συντρέχουν ηθικά ζητήματα και θέματα ορθοδόξου πίστεως, που αλλοιώνουν το ορθόδοξο δόγμα. Διαφορετικά, αποκλειστικά και μόνο σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε και την “αγία ανυπακοή” που, επίσης, μάς εδίδαξαν οι Πατέρες και η Παράδοση της Εκκλησίας μας διασώζει.
Ως δε προς την υπακοή, πολύ βοηθάει η ενεργός σιωπή. Αυτή με τη σειρά της είναι το πρώτο βήμα για να “δαμάσουμε” τους λογισμούς και τα πάθη μας.
Υπακοή, λοιπόν, στον πνευματικό και δη στην Εκκλησία και σιγά σιγά, με προσευχή, ακατακρισία και φιλότιμο αγώνα, ο Θεος να δώσει, να γευθούμε και τους γλυκυτάτους καρπούς της θείας και μακαρίας ταπεινώσεως.
www.dogma.gr

[toula]

Εἰ δέ τις αἰτήσῃ σε, δίδαξον αὐτόν τι (Αν όμως κάποιος σε παρακαλέσει, δίδαξέ τον κάτι).
Συνεχίζει τώρα το θέμα περί διδασκαλίας. Εντάξει, θα πη κάποιος, εγώ δεν θα κάνω διδασκαλία στον πλησίον μου.
Όταν όμως αυτός έρχεται και με βάζη σε πειρασμό, και μάλιστα στον μεγαλύτερο πειρασμό, μου ζητά να τον διδάξω, να του πω τι πρέπει να κάνη για να σωθή, μπορώ τότε να αδιαφορήσω; Δεν είναι αυτό έλλειψις αγάπης;
Τρομερός πειρασμός.
Κάθε πειρασμός, και ο βαθύτερος και ο μεγαλύτερος, στην πραγματικότητα είναι ένα κέντημα όλων των εσωτερικών παθών.
Αλλά αυτός ο πειρασμός υποκινεί το χειρότερο πάθος, το λιοντάρι που κανείς δεν μπορεί να το δέση, τον ταύρο που κανείς δεν μπορεί να τον δαμάση, τον εγωισμό του ανθρώπου, κάνοντάς τον να πιστεύση πως είναι κάτι.
Την στιγμή όμως που θα νοιώση ότι είναι κάτι, ήδη έχει ξεπέσει.
Γι’ αυτό και ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέγει: «Μη γίνεσαι διδάσκαλος».
Άλλο να σε καλέση με επιμονή και με απαιτητικότητα ο Θεός, για να σε κάνη διδάσκαλο, και άλλο εσύ αφ’ εαυτού σου να γίνης διδάσκαλος του άλλου, επειδή έχεις την άλφα ή την βήτα δήθεν μαρτυρία ή ανάγκη ή προτίμησι.
«Καί εἰ, δούς τήν ψυχήν σου εἰς θάνατον, εἴπῃς αὐτῷ τήν ἐλευθερίαν, καί ἐπιστρέψῃ πρός σέ πάλιν αὐτά λέγων, εἰς οὐδέν προκόψας ἐξ ὧν εἶπας αὐτῷ, ἄρα οὐκ εἰργάσατο αὐτά· ἀπόστα οὖν ἀπ’ αὐτοῦ, ἐπεί θανατοῖ τήν ψυχήν σου»
(Και αν, παραδίδοντας την ψυχή σου στον θάνατο, του υποδείξεις τον δρόμο της ελευθερίας, κι εκείνος επιστρέψει πάλι σε σένα λέγοντας τα ίδια, χωρίς να έχει προκόψει σε τίποτα από όσα του είπες, σημαίνει ότι δεν τα εφάρμοσε· απομακρύνσου λοιπόν από αυτόν, επειδή θανατώνει την ψυχή σου).
Από το βιβλίο του Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, «Λόγοι ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα», των εκδόσεων Ίνδικτος.

[toula]

Κάποτε, επισκέφθηκε ο Γέροντας ένα άλλο μοναστήρι, εκεί κοντά στη Δράμα και, επειδή πέρασε η ώρα, έτυχε να κοιμηθεί στον ξενώνα.
Οι διακονήτριες μοναχές, που φρόντιζαν το κελί του Γέροντα, παρατήρησαν ότι όπως ακριβώς έστρωναν το κρεβάτι του, έτσι και το έβρισκαν την επομένη.
Διότι, ο Γέροντας Ιωσήφ και ο συνασκητής του, ο πατήρ Αρσένιος, δεν κοιμούνταν στο πλευρό ούτε καν σε κρεβάτι, για άσκηση.
Όταν όμως το έμαθε αυτό η ηγουμένη της μονής, τον κάλεσε και του είπε:
–Ξέρεις να κάνεις υπακοή, Γέροντα;
–Ξέρω!
–Λοιπόν, από σήμερα θα ξαπλώνεις στο κρεβάτι, όταν ξεκουράζεσαι.
Δυσκολεύτηκε λίγο εσωτερικά ο Γέροντας να εγκαταλείψει την άσκησή του, αλλά αποφάσισε να κάνει υπακοή.
Για πρώτη φορά, ύστερα από χρόνια, κοιμήθηκε σε κρεβάτι.
Και, τι συνέβη;
Όταν ξύπνησε για την αγρυπνία του, είχε τόση διανοητική διαύγεια και ψυχική άνεση, που θαύμαζε τη δύναμη της υπακοής.
Στη συνέχεια, όλη η αγρυπνία του πέρασε με πολλή επιτυχία.
Και τότε ήταν που είπε στον πατέρα Αρσένιο:
–Από σήμερα θα ξεκουραζόμαστε σε ξύλινα κρεβάτια.
Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου:
«Ο Γέροντάς μου,
Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης
(1897–1959)»

[toula]

Να αγαπούμε πολύ την Παναγία.
Να της τραβάτε κομποσχοίνι, να κάνετε κάθε μέρα παράκληση και θα μας πάει όλες στον Παράδεισο.
Την είδα σαν μικρό κοριτσάκι 15 χρονών (όπως είναι στην εικόνα στην Γοργοϋπήκοο στο κελί της) την ώρα του Χερουβικού, που ήμουν γονατισμένη.
Στεκόταν όρθια μπροστά στην ωραία Πύλη και κρατούσε πάνω στην κοιλίτσα Της τον Χριστούλη. Δεν θα ξεχάσω τα ματάκια Της εκείνα τα γλυκά, πώς με κοιτούσαν μέχρι μέσα στην καρδιά μου έμπαινε εκείνο το Βλέμμα Της.
Ήταν γαλάζια και η Παναγία είχε δύο ξανθές κοτσίδες, αλλά όλη μου η προσοχή είχε συγκεντρωθεί στα μάτια Της.
Και την παρακαλούσα και έλεγα «Παναγία μου τι θα γίνουμε, τι θα γίνει αυτό το μοναστήρι, τίποτε δεν κάνουμε, πώς θα σωθούμε;»
Και η Παναγία χαμογέλασε, η διάθεση μου άλλαξε από εκείνη την μέρα μια γαλήνη ήρθε μέσα μου από το βλέμμα της Παναγίας.
Τι μπορούμε να πούμε για την Κυρία Θεοτόκο; Πώς να την επικαλεσθούμε;
Η άπειρη ευσπλαχνία της, η αγάπη της, δεν έχει τέλος.
Παρ’ όλο που την λυπούμε, την τραυματίζουμε, πληγώνουμε την καρδιά της, έχει τόσο πολλή αγάπη, άπειρη αγάπη.
Μας σκεπάζει με την απέραντη σκέπη της και παρακαλάει τον Υιό της για όλους μας και λέει: —“Κύριέ μου, γλυκύτατε Υιέ και Θεέ μου, σώσε τα πλάσματά μου, βοήθησέ τα, δώρησέ τους τη Χάρη Σου!”.
Ούτε που μπορεί να βάλει κανείς στη διάνοιά του την αμέτρητη αγάπη της Παναγίας μας!…
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου 1921-1995, Λόγια Καρδιᾶς, Ἔκδοσις Ἱ.Μ. Παναγίας Ὁδηγήτριας, Πορταριᾶ Βόλου

[toula]

«Δεύτε πρός με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς».
Μ’ αυτά τα λόγια καλεί ο Χριστός όλους, όσοι λυγίζουν κάτω από το βάρος της αμαρτίας.
Και προσθέτει στην Αποκάλυψη:
«Ο διψών ερχέσθω… εγώ τω διψώντι δώσω εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν».
Τρέξτε όλοι οι διψασμένοι, φωνάζει ο Κύριος, στην αιώνια και ζωοπάροχη βρύση.
Όσο αμαρτωλός κι αν είσαι, φονιάς, μοιχός ή κάτι άλλο, σε δέχεται ο Δεσπότης. Σηκώνει αμέσως το φορτίο των αμαρτιών σου και σ’ ελευθερώνει.
Και πώς το κάνει αυτό;
Όπως ακριβώς συγχώρεσε τις αμαρτίες του παραλυτικού, λεγοντάς του: «Τέκνον, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι».
Κι αμέσως τον λύτρωσε απο το βάρος του και τον θεράπευσε.
Πρόστρεχε λοιπόν στο Χριστό, παρακαλώντας Τον δυνατά, επίμονα και ακατάπαυστα, όπως ο τυφλός τότε, στην Ιεριχώ:
«Ιησού, υιέ Δαβίδ, ελέησόν με!».
Κι Εκείνος, όπως τότε, θα σε ρωτήσει μυστικά:
«Τι σοι θέλεις ποιήσω;».
Εσύ, ο τυφλός στην ψυχή, θα πεις:
«Κύριε, ίνα αναβλέψω».
Ο Χριστός, βλέποντας την πίστη σου, τη μετάνοιά σου, τη ζέση της ικεσίας σου, θα σε σπλαχνιστεί και θα σε θεραπεύσει, χαρίζοντας στην ψυχή σου το φως.
Όταν όμως δεν προσευχόμαστε με πόνο, μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής μας και μ’ αληθινή μετάνοια, δεν θα μας ακούσει ο Χριστός, δεν θα μας συγχωρέσει, δεν θα μας φωτίσει.
Αν πάλι είμαστε αμελείς, αν δεν τρέξουμε στον Κύριο και δεν Τον ακολουθήσουμε με συνέπεια, αφήνοντας τις αμαρτίες μας, όπως ο τελώνης και κατοπινός ευαγγελιστής Ματθαίος άφησε το τελώνιο και την πλεονεξία, τότε δεν θα πάρουμε εκείνο που ζητάμε.
Πρέπει πρωταρχικά να φλογιστούμε απο τη φωτιά της μετανοίας, της επιστροφής και της ικεσίας.
Ο Κύριος όχι μόνο γι’ αυτούς «έκλινεν ουρανούς και κατέβη εις γην», αλλά για όλους μας.
(“ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ”, Πνευματικά κεφάλαια βασισμένα σέ κείμενα τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ)