Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Συνέβαινε μετά από μια ιδιαίτερα ευλογημένη αγρυπνία ο Γέροντας Ιωσήφ ν’ αναστενάζει και μετά με χαρούμενη φωνή να λέει ένα αυτοσχέδιο τραγουδάκι:
«Τι με περιμένει σήμερα!».
– Τι εννοείτε, Γέροντα; – ρωτούσε ο πατήρ Εφραίμ Κατουνακιώτης.
– Στην πνευματική ζωή υπάρχει νόμος. Εάν ξαφνικά ζήσεις την άφθονη επίσκεψη της Θείας Χάριτος, ενώ βρίσκεσαι σε μια κανονική πνευματική κατάσταση, αυτό σημαίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι πλησιάζει ο πειρασμός, ανάλογος με την ποσότητα της Χάριτος που δέχτηκες.
Ο Θεός δεν δίνει τα γλυκίσματά Του δωρεάν.
Πρέπει να τα πληρώσεις ακριβά.
Αφού πριν δεν είχα αγώνα, αυτό το Θείο χάδι δεν ήταν ανταμοιβή για τους κόπους μου, αλλά ήταν προειδοποίηση για τον πειρασμό που πλησιάζει.
– Μα, Γέροντα, φτάσατε στη θέωση. Πώς μπορεί να συμβεί κάτι κακό σ’ εσάς;
– Θα δεις – έλεγε ο Γέροντας.
Ο Γέροντας έλεγε: «Αφού πριν δεν είχα αγώνα, αυτό το Θείο χάδι δεν ήταν ανταμοιβή για τους κόπους μου, αλλά ήταν προειδοποίηση για τον πειρασμό που πλησιάζει»
Σε δύο μέρες, όταν ο πατήρ Εφραίμ γύρισε για να λειτουργήσει, ο Γέροντας, μάλλον, βρισκόταν σε μια τέτοια εκστατική διάθεση, που έλεγε ακόμη και αστεία.
Ενώ βαθιά μέσα του, στην πραγματικότητα, ζούσε μια φοβερή κόλαση.
Όταν ήθελε, μπορούσε να λέει τέτοια αστεία, που εμείς σχεδόν σκάγαμε απ’ τα γέλια.
Βλέποντας τον Γέροντα τόσο ευτυχισμένο, ο πατήρ Εφραίμ του είπε:
– Τι σας περιμένει; Χαρά και ευλογίες!
Και ο Γέροντας του αποκρίθηκε:
– Έλα εδώ – και πήγε τον πατέρα Εφραίμ σε άλλη μεριά, για να μην τον ακούσει κανένας άλλος. – Τώρα καταλαβαίνω τι πόνο νιώθουν οι δαιμονισμένες ψυχές.
Εκεί βλέπω τον εχθρό των ψυχών μας, ο οποίος παρατηρεί, αν τα δηλητηριασμένα κοντάρια του έφτασαν στον στόχο τους.
Όμως εγώ δεν σκοπεύω να δίνω ευχαρίστηση σ’ αυτό το κερασφόρο τέρας, με το να με βλέπει σε σύγχυση και σε θλίψη.
Ο Γέροντας μου Ιωσήφ Ησυχαστής και Σπήλαιωτης.
Ιερομόναχος Εφραίμ.

[toula]

Τα βγασιλματα του Αγίου Διονυσίου.
23 Αυγούστου 2026, ώρα 11 το πρωί ακριβώς, στο Ιερό Βήμα του Καθολικού της Ιεράς Αυτοκρατορικής και Σταυροπηγιακής Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου εν Ζακύνθω, κατά τα παραδεδομένα θέσμια, η Αδελφότητα της εν λόγω Μονής ευλαβικά "σήκωσε το Άγιο Κορμάκι"!
Το σεπτό και ανέγγιχτο από τον χρόνο Σκήνωμα του Προστάτου και Πολιούχου Ζακύνθου, Αγίου τής δίχως όρους και όρια Συγγνώμης και Ανεξικακίας, ήδη ετέθη όρθιο ενώπιον της Αγίας Τραπέζης, αναμένοντας το απόγευμα την λιτή Του εντός του Καθολικού και την τοποθέτησή Του στην Θύρα Του, για προσκύνημα από τους πιστούς εκ περάτων!

[toula]

Όποιος θέλει να ασκεί την προσευχή χωρίς χειραγωγό και μέσα στην υπερηφάνεια του, φαντάζεται ότι μπορεί να τη διδαχθεί από τα βιβλία, αυτός βρίσκεται κιόλας στην πλάνη.
Τον ταπεινό όμως τον προστατεύει ο Κύριος, έτσι, αν πράγματι δεν υπάρχει έμπειρος οδηγός, αυτός καταφεύγει στον υπάρχοντα πνευματικό και ο Κύριος θα τον σκεπάσει χάρη στην ταπείνωσή του.
Σκέψου ότι στον πνευματικό ζει το Άγιο Πνεύμα, και αυτός θα σου πει το ωφέλιμο.
Αν όμως σκεφτείς πως ο πνευματικός ζει με αμέλεια και διερωτηθείς, «Πώς είναι δυνατό να έχει το Άγιο Πνεύμα;», θα υποστείς εξαιτίας αυτής της σκέψης σου μεγάλο πειρασμό, και ο Κύριος θα σε ταπεινώσει και θα επιτρέψει να πέσεις σε κάποια πλάνη.
Η προσευχή δίνεται στον προσευχόμενο.
Η προσευχή που γίνεται μόνο από συνήθεια, χωρίς καρδιά συντριμμένη για τις αμαρτίες της, δεν είναι αρεστή στο Θεό.
Ω άνθρωπε, μάθε την κατά Χριστόν ταπείνωση, και ο Κύριος θα σου χαρίσει να γευθείς τη γλυκύτητα της προσευχής.
Κι αν θέλεις να προσεύχεσαι καθαρά, γίνε ταπεινός, γίνε εγκρατής, εξομολογήσου ειλικρινά και θα σε αγαπήσει η προσευχή.
Γίνε υπάκουος, υποτάξου ευσυνείδητα στις αρχές, μείνε ευχαριστημένος με όλα, και τότε ο νους σου θα καθαριστεί από μάταιους λογισμούς.
Να θυμάσαι πως σε βλέπει ο Κύριος, γι’ αυτό πρόσεχε, μήπως λυπήσεις με κάτι τον αδελφό, μην τον κατακρίνεις και μη τον στενοχωρήσεις ούτε μ’ ένα βλέμμα, και το Πνεύμα το Άγιο θα σε αγαπήσει και θα σε βοηθήσε σε όλα.
Οσίου Σιλουανού του Αθωνιτου.

[toula]

«Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα».
Η Αγία Τριάς πρώτη, δεύτερη η Παναγίτσα μας.
Άφησα τον πατέρα μου και την μητέρα μου που με γεννήσανε και τώρα ο πατήρ μου (είναι ο Θεός) και η μήτηρ μου (είναι η Παναγία) και εγώ κοντά τους δεν είμαι ορφανός.
Μεγάλο πράγμα η ορφάνια.
Όποιος υστερήθηκε τους γονείς του τους σαρκικούς, έγινε δυστυχισμένος εις την ζωή.
Όποιος υστερήθηκε τους γονείς τους σαρκικούς και προσελάβετο τους γονείς τους πνευματικούς, έγινε άγιος και ευτυχής εις την ζωή.
«Ο πατήρ μου και η μήτηρ μου εγκατέλειπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με».
«Ο φιλών μητέρα ή πατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος».
Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη», σελ. 213, 218.

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=ab4zesMWEtM&t=125s

Η Παναγία μας χωράει όλους
π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν φεύγει η θλίψη αγαπημένε άνθρωπε. Αυτή η ζωή θα έχει πάντα θλίψη , πάντα ένα δάκρυ θα κυλάει.
Είναι η θλίψη από την απώλεια του ουρανού. Να δεχτούμε την θλίψη και να την μεταμορφώσουμε σε προσδοκία παραδείσου.
Έχω θλίψη Κύριε και θα έχω γιατί μου λείπεις… Για την η καρδιά είναι άδεια , και δεν μπορεί να χορτάσει με ψεύτικες αγάπες. Και εκεί που αγαπάς θλίβεσαι γιατί νόμιζες ότι ήταν ο Χριστός εκεί αλλά αντίκρυσες κενό. Και τελικά στεναχωριέσαι…
Έχει και η θλίψη όμως την ομορφιά της , αρκεί το δάκρυ της να συναντάει και να προσκαλεί σε γάμο το χαμόγελο της αναστάσεως. Τότε το βίωμα και το ρήγμα της θλίψεως γεφυρώνεται με την ελπίδα. Αυτό βιώνουμε οι Χριστιανοί σαν χαρμολύπη. Λυπάμαι για λίγο ότι δεν θα σε δω τώρα κοντά, αλλά θα έρθει η ώρα που η συνάντηση μας θα είναι καλύτερη και διαφορετική. (ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος).
Όπως ο έρωτας περνάει με έναν άλλο έρωτα μεγαλύτερο όπως έλεγε και ο Άγιος Πορφύριος για τον έρωτα του Χριστού έτσι και ο πόνος περνάει και θεραπεύεται με έναν άλλο πόνο αλλά αυτός ο πόνος είναι εκούσια ερωτικός, είναι το μαρτύριο της αγάπης. Πόνεσα εσένα και εμένα γιατί έφυγα από τον παράδεισο, και θα πονέσω και πάλι όχι από εγωισμό αλλά από μεθυσμένη αγάπη για να γίνει η θυσία και το μαρτύριο μου ο πόνος που θα θεραπεύσει την πληγή. Και αυτός ο πόνος θα έχει χαρά. Θα σου βγάζουν την σάρκα οι δήμιοι αλλά θα χαμογελάς γιατί όταν αγαπάς ο πόνος του εχθρού δεν μπορεί να σε αγγίξει. Όταν αγαπάς απλά δεν σε νοιάζει τίποτα γιατί ο πόθος για το αγαπημένο πρόσωπο είναι τέτοιος που ξεπερνά τα πάντα. Αυτά είναι τα στέφανα της αγιότητος. Τελικά το πόσο πονάς και θλίβεσαι δείχνει το πόσο τελικά αγάπησες πριν την πτώση και το μέγεθος του πόνου αποτυπώνει το μέγεθος της αγάπης που είχες και έχεις, γιατί θέλεις να την κερδίσεις και πάλι. Αυτή η απόφαση για επιστροφή λέγεται μετάνοια. Θέλω να αλλάξω , να επανορθώσω και να πονέσω δεν με ενδιαφέρει, αρκεί να επαναφέρω την αγάπη στο θρόνο της.
Πονέσαμε Κύριε γιατί φύγαμε από την τρυφή του παραδείσου, τώρα θα πονέσουμε για να επιστρέψουμε αλλά αυτός ο πόνος δεν θα είναι ρήγμα θα είναι γλυκύς γιατί μέσα σε αυτόν τον πόνο βρίσκεσαι εσύ κρυμμένος. Εκεί μέσα είσαι , και εκεί ψιθυρίζεις τα προστάγματα της σωτηρίας, άλλο αν εμείς δεν σε ακούμε γιατί κάθε σου λέξη δεν είναι ήχος αλλά βήματα που καλούμαστε να ακολουθήσουμε.
Λυπάμαι Κύριε που έφυγα και σε πρόδωσα, θλίβομαι αλλά θέλω να επιστρέψω και εύχομαι να με δεχτείς. Πάντα πονάει πολύ αυτός που αγάπησε πολύ. (Ἥμαρτον εἰς σὲ Σωτήρ, ὡς ὁ ἄσωτος Υἱός, δέξαι με Πάτερ μετανοοῦντα, καὶ ἐλέησόν με ὁ Θεός.) Μετάνοια είναι ο δρόμος του πόνου αλλά με δάκρυα χαράς, γιατί στο τέλος του δρόμου βρίσκεσαι εσύ Κύριε και με περιμένεις. Το ξέρω και χαμογελώ…και ας πονώ δεν πειράζει..
Μας είπες : «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται». Για αυτήν την καθαρότητα αγωνιζόμαστε, και η θλίψη για τις αμαρτίες βοηθάει στην κάθαρση…Καλό αγώνα…
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
euxh.gr - Ο δρόμος του πόνου με δάκρυα χαράς

[toula]

Τρέχουμε για να ικανοποιήσουμε κάποιες μελλοντικές επιθυμίες που τις θεωρούμε σταθμό όμως ο σταθμός καταντάει στάση και ξεκινάμε πάλι από την αρχή.

Σαν τον γάιδαρο που κυνηγάει το καρότο και θεωρεί ότι θα το πιάσει αλλά αυτό δεν θα γίνει ποτέ και αν γίνει, πάλι θα είναι ανικανοποίητος γιατί θα θέλει κι άλλο.

Οι δουλειές λέμε δεν τελειώνουν , η απάντηση στο ερώτημα «Πως περνάς , τι κάνεις;» είναι συνήθως «Τρέχω ! Πολύ τρέξιμο». Γιατί τρέχουμε δεν ξέρουμε, οι δουλειές δεν τελειώνουν κι εμείς κάνουμε αγώνα στον γύρο του θανάτου. Και όλα αυτά γιατί ; Ακόμα και όλες μας τις δουλειές να τις κάνει κάποιος εμείς θα βρούμε πάλι άλλες. Δεν αντέχουμε τον εαυτό μας. Δεν αντέχουμε το ΕΙΝΑΙ μας. Το φοβόμαστε, τρομάζουμε στην ιδέα να κουβεντιάσουμε με τον εαυτό μας και να ψάξουμε τι υπάρχει μέσα μας. Δεν είμαστε έτοιμοι. Προτιμάμε να ζούμε σε ένα χάος , χωρίς ουσία και σταματημό. Μια μορφή αυτοκτονίας αλλά χωρίς όπλο αλλά αργά και σταθερά.

Πάμε για έναν καφέ και το μυαλό μας είναι διασπασμένο. Ένα μέρος του στο κινητό που είναι στο τραπέζι ένα άλλο μέρος στο τι θα κάνουμε μετά τον καφέ και στο τι θα έπρεπε να κάνουμε πριν αλλά δεν το κάναμε. Η στιγμή φεύγει και πάει περίπατο. Είμαστε παρόντες αλλά απόντες, το άλλο πρόσωπο δεν υπάρχει για εμάς. Δεν καταφέρνουμε τελικά να ζήσουμε ούτε τις στιγμές γιατί αυτές είναι πνιγμένες στον ωκεανό του μυαλού μας που πολλές φορές είναι γεμάτο σκουπίδια.

Οι μόνες στιγμές που έχουμε σφραγίσει μέσα μας είναι οι παιδικές μας στιγμές . Οι στιγμές που ήμασταν παιδιά. Οι στιγμές που ήμασταν ΕΚΕΙ , στο καθετί χωρίς γιατί και διότι. Απλά ήμασταν παρόντες με όλες μας τις αισθήσεις. Για αυτό δεν θυμόμαστε τι φάγαμε χθες ή τι κάναμε την προηγούμενη εβδομάδα αλλά θυμόμαστε τα συναισθήματα που νιώσαμε όταν ήμασταν μικροί σε μια όμορφη στιγμή. Γιατί ; Γιατί τώρα μπαίνουμε σε διάλογο και μάχες με τους λογισμούς ενώ τότε τους προσπερνάγαμε και ζούμε την στιγμή με όλο μας το είναι.

Φτάνουμε σε σημείο που στον πανικό που επικρατεί στην καθημερινότητά μας η μόνη διέξοδος για χαλάρωση είναι η ικανοποίηση ενός πάθους. Νιώθουμε ακρωτηριασμένοι ψυχικά και σωματικά . Έχουμε βάλει τον εαυτό μας σε μια μέγγενη που τον πιέζει ασφυκτικά και χωρίς λόγο. Γιατί το κάνουμε αυτό;

Πότε θα κοιτάξω εμένα; Και τελικά ξυπνάω ένα πρωί και διαπιστώνω ότι τα χρόνια πέρασαν και δεν έκανα τίποτα. Έζησα στο μηδέν και το χάος. Μετά αρχίζουν τα κόμπλεξ και οι παραξενιές που έχουν τη ρίζα τους στα απωθημένα και μας τρώνε την ψυχή κυριολεκτικά.

Πως θα θεραπευτώ ;

Να πω ένα στοπ! Να κουμαντάρω εγώ την ζωή μου και όχι να αφήσω τις μέριμνες να με χειρίζονται σαν μαριονέτα. Χρόνος υπάρχει πάντα για προσευχή , για κουβέντα με το παιδί και τον σύζυγο για μια φιλική συζήτηση. Μην περιμένουμε να βρούμε αυτές τις στιγμές ή να εμφανιστούν από μόνες τους ή να μας βρούνε εκείνες. Οφείλουμε να τις δημιουργήσουμε. Γιατί στο τέλος θα δημιουργήσει άλλους χώρους και χρόνους ο πόνος ή η αρρώστια ή η κατάθλιψη. Χώρους δύσκολους…

Μικρά πράγματα τα οποία μεταγγίζουν ζωή , τα δημιουργώ μόνος μου εδώ και τώρα και λέω στοπ στην τοξικότητα. Θα κεντήσω την ημέρα και θα βρώ χρόνο και για τον Θεό και για τον άνθρωπο.

Δύο σελίδες από την Αγία Γραφή θέλουν δύο λεπτά…

Ένα κοσποσχοινάκι 100αρι θέλει τρία λεπτά και μοιάζει σαν μετάγγιση χάριτος του Κυρίου…

Μια αγκαλιά στο παιδί ή στον σύζυγο χρειάζεται δευτερόλεπτα…

Ο Εκκλησιασμός ….δεν είναι χαμένος χρόνος είναι ο ζωτικός χρόνος που έχω ανάγκη για να ζήσω τώρα και αλλά και αιώνια…

Ο Χρόνος αδερφέ θα τρέχει πάντα ακόμα και όταν δεν θα είσαι εσύ, φρόντισε να τοποθετηθείς στον χρόνο όπως πρέπει για να ζήσεις και όχι για να χαθείς.

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

24 Αυγούστου μνήμη του Αγίου Πατρός Ημών Κοσμά του Αιτωλού
«Η τελεία αγάπη είναι να πουλήσεις όλα σου τα πράγματα, να τα δώσεις ελεημοσύνη και να πας να βρεις αφέντη και να πουληθείς σκλάβος. Και όσα πάρεις, να τα δώσεις όλα. Να μην κρατήσεις τίποτα για σένα.
Βαρύ σου φαίνεται; Κάνε το άλλο:
Μόνο πούλησε τα πράγματά σου.
Δώσε τα όλα ελεημοσύνη.
Το κάνεις; Ακόμη βαρύ σου φαίνεται και αυτό; Δώσε τα μισά. Δώσε το ένα τρίτο, δώσε το ένα πέμπτο. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται;
Δώσε το ένα δέκατο. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται; Μη πάρεις το ψωμί του αδελφού σου, μη πάρεις το εξωφόρι του.
Μη τον κατατρέχεις. Μη τον τρως με την γλώσσα σου. Μήτε και αυτό το κάνεις; Βρήκες τον αδελφό σου μέσα στην λάσπη και δεν θέλεις να τον βγάλεις; Καλά.
Δεν θέλεις να του κάνεις καλό;
Τουλάχιστον μη του κάνεις κακό.
Πώς θέλουμε να σωθούμε, αδελφοί μου;
Δεν έχουμε να κατεβούμε άλλο. Ο Θεός είναι εύσπλαγχνος. Ναι! Μα είναι και δίκαιος... Έχει και ράβδον σιδηράν. Λοιπόν, αν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να έχουμε τη αγάπη στον Θεόν και στους αδελφούς μας».
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

[toula]

Λέγομεν ὅτι ἡ νοερά προσευχή εἶναι γιά ὅλους τούς χριστιανούς.
Η νοερά προσευχή, λέγεται καί καρδιακή. Ρωτᾶς ἄν καὶ ἡ προφορική μπορεῖ νά λέγεται καρδιακή.
Η προσευχή, ἂν δέν εἶναι καθαρή, οὔτε ἡ νοερά οὔτε ἡ προφορική, μπορεῖ νά λέγεται καρδιακή. ```Καρδιακή εἶναι ἡ προσευχή, ὅταν τόν νοῦν τόν καταπίνει κυριολεκτικά ἡ καρδία.```
Ἐκεῖ βόμβες νά πέφτουν, τό σπίτι νά καίεται, ὁ νοῦς, δέν ἐννοεῖ νά βγῆ ἀπό τήν καρδιά, ἔστω κι ἄν κινδυνεύει νά καῆ.
Γι' αὐτό χρειάζεται νά καλλιεργούμε καί τίς ἀρετές, ἀλλά καί τήν ἀδιάλειπτον εὐχήν.
Ὅσο μποροῦμε τό "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με" ἀπό τά χείλη καί τήν καρδιά νά μή λείπη. Οταν συνηθίσης νά λές συνέχεια τό "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με", τόσο γλυκαίνεσαι, τόσο σέ τραβᾶ νά λές συνέχεια αὐτήν τή μικρήν εὐχούλα, ὥστε οὔτε πεινᾶς, οὔτε να μιλήσης θέλεις, οὔτε νά λές ὁ,τιδήποτε ἄλλο.
+Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης

[toula]

«Εγώ καθεύδω και η καρδία μου αγρυ­πνεί»
Το χάρισμα της αδιάλειπτης προσευχής...
Για να μας δοθεί όμως αυτό το δώρο της αδιάλειπτης προσευχής, πρέπει να ασκούμε την δυνατή σ’ εμάς προσευχή είτε με την στάση του σώματος, είτε με το στόμα, είτε με τον νου μας. Άλλο πράγμα είναι λοιπόν η αδιάλειπτη προσευχή σαν δώρο Θεού και άλλο σαν ανθρώπινη ενέργεια και άσκηση.
Σ’ αυτήν την όσο γίνεται δυνατόν άσκηση της αδιάλειπτης προσευχής πρέπει να επιδίδονται όχι μόνο οι μοναχοί και κληρικοί, αλλά και όλοι γενικά οι Χριστιανοί, δίδασκε πάντοτε ο Άγιος Γρηγόριος.
Αυτή την διδασκαλία του μάλιστα την επισφράγι­σε ο ίδιος ο Θεός με το ακόλουθο περιστατικό.
Ένας ευλαβής μοναχός ονόματι Ιώβ, φίλος του Αγίου Γρηγορίου, σκανδαλίστηκε, όταν άκουσε απ’ αυτόν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι Χριστιανοί, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, εγγράμματοι και αγράμματοι πρέπει να ασκούνται στην αδιάκοπη νοερά επίκληση: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Άρχισε λοιπόν να αντιλέγει και να υποστηρίζει ότι αυτό είναι μόνο για τους μοναχούς. Όταν όμως γύρισε στο κελλί του και άρχισε να προσεύχεται, του εμφα­νίζεται Άγγελος σταλμένος από τον Θεό και του λέει: «Πρόσεξε καλά και σε καμιά περίπτωση να μην φρονείς διαφορετικά από τον Γρηγόριο».
Ο ευλαβής ησυχαστής, καταλαβαίνοντας από την πεί­ρα του ότι η οπτασία ήταν αγγελική, έτρεξε αμέσως να αναγγείλει το γεγονός στον Άγιο ζητώντας του ταπεινά συγχώρηση για το σφάλμα του...
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Από τον βίο του..