Ἐμεῖς δὲν φτάνουμε στὸ πλήρωμα τῆς ἀγάπης τῆς Θεοτόκου, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ ἐννοήσουμε πλήρως τὸ βάθος τῆς θλίψεώς Της. Ἡ ἀγάπη Της ἦταν τέλεια.
Ἀγαποῦσε ἄπειρα τὸν Θεὸ καὶ Υἱό Της, ἀλλ’ ἀγαποῦσε καὶ τὸ λαὸ μὲ μεγάλη ἀγάπη.
Καὶ τί αἰσθανόταν ἄραγε, ὅταν ἐκεῖνοι, ποὺ τόσο πολὺ ἡ ἴδια ἀγαποῦσε καὶ ποὺ τόσο πολὺ ποθοῦσε τὴ σωτηρία τους, σταύρωναν τὸν ἀγαπημένο της Υἱό;
Αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ συλλάβουμε, γιατί ἡ ἀγάπη μας γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι λίγη.
Κι ὅπως ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας ὑπῆρξε ἀπέραντη καὶ ἀκατάληπτη, ἔτσι ἀπέραντος ἦταν καὶ ὁ πόνος της ποὺ παραμένει ἀκατάληπτος γιά μᾶς.
Ἡ Θεοτόκος δὲν παρέδωσε στὴ Γραφὴ οὔτε τὶς σκέψεις Της οὔτε τὴν ἀγάπη Της γιὰ τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της οὔτε τὶς θλίψεις τῆς ψυχῆς Της κατὰ τὴν ὥρα τῆς σταυρώσεως, γιατί οὔτε καὶ τότε θὰ μπορούσαμε νὰ τὰ συλλάβουμε.
Ἡ ἀγάπη Της γιὰ τὸν Θεὸ ἦταν ἰσχυρότερη καὶ φλογερότερη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τῶν Χερουβεὶμ καὶ τῶν Σεραφείμ, καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις τῶν ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων ἐκπλήσσονται μὲ Αὐτήν.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.
(ἀπὸ τὶς σημειώσεις τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ)
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Από τις 16 Δεκεμβρίου μέχρι σήμερα, τι δεν είδαμε, τι δεν ακούσαμε, τι δεν ζήσαμε.
Στις 13 Ιανουαρίου 2017, διαγνώσθηκε με βαριά πνευμονική λοίμωξη.
Ο ειδήμων γιατρός που την εξέτασε, της έδωσε περιθώριο ζωής την διάρκεια μιάς νύκτας και εξονόμασε την κατάσταση πνευ- μονικό οίδημα.
Η Γερόντισσα στο κρεβάτι χωρίς αισθήσεις.
Κάπου κάπου αφυπνίζονταν και εδιηγείτο ισχνόφωνα κάποιες ύπερφυείς εμπειρίες της.
Εννέα ιερείς τέλεσαν αμεσότατα το μυστήριο του Ευχελαίου.
Την ώρα εκείνη, πλημμύρισε με παράδοξη ευωδία το δωμάτιό της.
Δεν ει- χαμε ανάψει θυμίαμα, για να μην επιβαρύνουμε την αναπνευστική δυσλειτουργία.
Η Γερόντισσα περιχαρής αποκάλυψε στην πρωτανηψιά της Αικατερίνη Ρεθυμνιωτάκη που την πρόσεχε, ότι δέχθηκε την επίσκεψη της Κυρίας Θεοτόκου!
Συνοδευόταν από την Αγία Παρασκευή.
Της είπε η Παναγία μας:
«Η βαλίτσα σου είναι έτοιμη και τα τετράδιά σου αστράφτουν. Επίκειται η αναχώρησή σου».
«Πάρε με Παναγία μου, αφού είμαι έτοιμη», παρακάλεσε η ταπεινή Γερόντισσα.
Χαμογέλασε η Θεοτόκος και της απάντησε: «Έλαβες μικρή παράταση.
Σύντομα θα δρομολογήσω το θέμα εγώ».
Και ενώ ιατρικώς ήταν ξοφλημένη, μετά τη Μεγαλοσχημία της σταμάτησε ο επιθανάτιος ρόγχος και ζωντάνευσε απόλυτα.
Ανακάθισε στο κρεβάτι με τα Μοναχικά της ενδύματα και εμπεπλησμένη Πνεύματος Αγίου, δίδασκε, νουθετούσε, ενίσχυε και προφήτευε σε καθένα από τους παρόντες.
Και ήταν αρκετοί!
Πηγή: «Μοναχή Γαλακτία: η Γερόντισσα του Φωτός» Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, εκδ. Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2021, σελ. 34-36
Στις 13 Ιανουαρίου 2017, διαγνώσθηκε με βαριά πνευμονική λοίμωξη.
Ο ειδήμων γιατρός που την εξέτασε, της έδωσε περιθώριο ζωής την διάρκεια μιάς νύκτας και εξονόμασε την κατάσταση πνευ- μονικό οίδημα.
Η Γερόντισσα στο κρεβάτι χωρίς αισθήσεις.
Κάπου κάπου αφυπνίζονταν και εδιηγείτο ισχνόφωνα κάποιες ύπερφυείς εμπειρίες της.
Εννέα ιερείς τέλεσαν αμεσότατα το μυστήριο του Ευχελαίου.
Την ώρα εκείνη, πλημμύρισε με παράδοξη ευωδία το δωμάτιό της.
Δεν ει- χαμε ανάψει θυμίαμα, για να μην επιβαρύνουμε την αναπνευστική δυσλειτουργία.
Η Γερόντισσα περιχαρής αποκάλυψε στην πρωτανηψιά της Αικατερίνη Ρεθυμνιωτάκη που την πρόσεχε, ότι δέχθηκε την επίσκεψη της Κυρίας Θεοτόκου!
Συνοδευόταν από την Αγία Παρασκευή.
Της είπε η Παναγία μας:
«Η βαλίτσα σου είναι έτοιμη και τα τετράδιά σου αστράφτουν. Επίκειται η αναχώρησή σου».
«Πάρε με Παναγία μου, αφού είμαι έτοιμη», παρακάλεσε η ταπεινή Γερόντισσα.
Χαμογέλασε η Θεοτόκος και της απάντησε: «Έλαβες μικρή παράταση.
Σύντομα θα δρομολογήσω το θέμα εγώ».
Και ενώ ιατρικώς ήταν ξοφλημένη, μετά τη Μεγαλοσχημία της σταμάτησε ο επιθανάτιος ρόγχος και ζωντάνευσε απόλυτα.
Ανακάθισε στο κρεβάτι με τα Μοναχικά της ενδύματα και εμπεπλησμένη Πνεύματος Αγίου, δίδασκε, νουθετούσε, ενίσχυε και προφήτευε σε καθένα από τους παρόντες.
Και ήταν αρκετοί!
Πηγή: «Μοναχή Γαλακτία: η Γερόντισσα του Φωτός» Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, εκδ. Αγαθός Λόγος, Αθήνα 2021, σελ. 34-36
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Φώτης Κόντογλου: Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων
Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων.
Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο κ’ η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο.
Γι’ αυτό καταφεύγουμε σε Κεινη που την είπανε οι πατεράδες μας:
«Καταφυγή», «Σκέπη του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα», «Οξεία αντίληψη», «Ελεούσα», «Οδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε.
Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη.
Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.
Κι από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.
Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιλενάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας, σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.
Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει.
Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις»
https://enromiosini.gr/
Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων.
Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο κ’ η μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο.
Γι’ αυτό καταφεύγουμε σε Κεινη που την είπανε οι πατεράδες μας:
«Καταφυγή», «Σκέπη του κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγορούσα», «Οξεία αντίληψη», «Ελεούσα», «Οδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» και χίλια άλλα ονόματα, που δεν βγήκανε έτσι απλά από τα στόματα, αλλά από τις καρδιές που πιστεύανε και που πονούσανε.
Μονάχα στην Ελλάδα προσκυνιέται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο ήγουν με δάκρυα με πόνο και με ταπεινή αγάπη.
Γιατί η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο.
Κι από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.
Σε άλλες χώρες τραγουδάνε την Παναγία με τραγούδια κοσμικά, σαν νάναι καμιά φιλενάδα τους, μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη βαθειά, θαρρετά μα με συστολή, με αγάπη μα και με σέβας, σαν μητέρα μας μα και σαν μητέρα του Θεού μας.
Ανοίγουμε την καρδιά μας να τη δει τι έχει μέσα και να μας συμπονέσει.
Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας, «το χαροποιόν πένθος», «η χαρμολύπη» μας, «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο χρυσοπλοκώτατος πύργος και η δωδεκάτειχος πόλις»
https://enromiosini.gr/
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Το μήνυμα της Παναγίας (π. Δημητρίου Μπόκου)
Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο. Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).
Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα. Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε. Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη. Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί. Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει. Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις. Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά. Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί». Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.
Η προσευχή προϋποθέτει μετατόπιση του κέντρου από τον άνθρωπο στον Θεό. Έρχεται μετά την πίστη, αλλά θέλει επιπλέον και κόπο. Δεν είναι μόνο να ψελλίσουμε κάποια λόγια στον Θεό. Είναι να μεταβάλουμε τη ζωή μας ολόκληρη σε προσευχή αδιάλειπτη. Σε μια σχέση ευχαριστίας και δοξολογίας προς τον Θεό για όλα. Κάτι, που θα μπορούσε να προκύψει και να κρατηθεί σε αδιάπτωτη ένταση μόνο από μια βαθειά αγάπη, έναν μανικό έρωτα για τον Θεό, που θα υποσκέλιζε κάθε έρωτα για καθετί κοσμικό. Που θα μετέθετε την επιθυμία μας στο «όντως εφετόν», στο μόνο που πραγματικά αξίζει ν’ αγαπηθεί, που θα έβλεπε το παν, την απόλυτη χαρά στον Χριστό.
Η νηστεία πάλι σημαίνει άσκηση. Σωματική και πνευματική. Θέλει κόπο κι αυτή, και μάλιστα πολύ, γιατί μας φέρνει σε κόντρα με ό,τι μάθαμε πολύ καλά από τα γεννοφάσκια μας: Να απολαμβάνουμε. Πασχίσαμε για έναν πολιτισμό, που έγινε μεν πελώριος για να καλύψει κάθε μας ανάγκη, αλλά το νόημά του συρρικνώνεται σε τρεις μόλις λεξούλες: Απόλαυσε τη στιγμή. Μην πάει χαμένο ούτε λεπτό. Μην πεις ποτέ όχι σε επιθυμία σου. Έχουμε τα μέσα πλέον να δίνουμε στον εαυτό μας την κάθε απόλαυση. Έννοιες, όπως άσκηση, μέτρο, περιορισμός επιθυμιών, προσφορά στον άλλο, έχουν χάσει για μας λίγο-πολύ το νόημά τους. Προέχει πάντα η άμεση ικανοποίηση, η άμεση κατανάλωση, η γεύση της στιγμής. Τα θέλουμε όλα και μάλιστα αμέσως!
Η Παναγία μας όμως, που σε λίγο γιορτάζει, μας στέλνει ένα μήνυμα πολύ διαφορετικό. Δεν επιδίωξε για το πρόσωπό της τίποτε από όσα επιθυμούμε εμείς. Το θέλημά της ήταν πάντα στραμμένο στον Θεό. Άφησε στην άκρη κάθε δική της επιθυμία. Κανόνας της, εφ’ όρου ζωής, ήταν ο αρχικός της λόγος, «ιδού η δούλη Κυρίου». Αν και μπορούσε, ως Μητέρα του Θεού, να έχει τα πάντα, δεν ζήτησε για τον εαυτό της τίποτε. Επέλεξε ισόβια άσκηση, έζησε ταπεινή και αφανής. Υπήρξε τέλεια, η μόνη αναμάρτητη μεταξύ των ανθρώπων, και όμως, χωρίς να το έχει ανάγκη, προσευχόταν και νήστευε μέχρι την τελευταία της στιγμή, ακόμα και όταν είχε λάβει ήδη από τον πρωτοστάτη αρχάγγελο το μήνυμα για την ένδοξη μετάστασή της «γήθεν προς ουρανόν».
Ο Χριστός, όσο ζούσε επί γης, νήστευε και προσευχόταν. Η Παναγία το ίδιο.
Εμείς; Γιατί να θεωρούμε λάθος και ζημία μας έναν τέτοιο τρόπο ζωής;
Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο. Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).
Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα. Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε. Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη. Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί. Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει. Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις. Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά. Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί». Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.
Η προσευχή προϋποθέτει μετατόπιση του κέντρου από τον άνθρωπο στον Θεό. Έρχεται μετά την πίστη, αλλά θέλει επιπλέον και κόπο. Δεν είναι μόνο να ψελλίσουμε κάποια λόγια στον Θεό. Είναι να μεταβάλουμε τη ζωή μας ολόκληρη σε προσευχή αδιάλειπτη. Σε μια σχέση ευχαριστίας και δοξολογίας προς τον Θεό για όλα. Κάτι, που θα μπορούσε να προκύψει και να κρατηθεί σε αδιάπτωτη ένταση μόνο από μια βαθειά αγάπη, έναν μανικό έρωτα για τον Θεό, που θα υποσκέλιζε κάθε έρωτα για καθετί κοσμικό. Που θα μετέθετε την επιθυμία μας στο «όντως εφετόν», στο μόνο που πραγματικά αξίζει ν’ αγαπηθεί, που θα έβλεπε το παν, την απόλυτη χαρά στον Χριστό.
Η νηστεία πάλι σημαίνει άσκηση. Σωματική και πνευματική. Θέλει κόπο κι αυτή, και μάλιστα πολύ, γιατί μας φέρνει σε κόντρα με ό,τι μάθαμε πολύ καλά από τα γεννοφάσκια μας: Να απολαμβάνουμε. Πασχίσαμε για έναν πολιτισμό, που έγινε μεν πελώριος για να καλύψει κάθε μας ανάγκη, αλλά το νόημά του συρρικνώνεται σε τρεις μόλις λεξούλες: Απόλαυσε τη στιγμή. Μην πάει χαμένο ούτε λεπτό. Μην πεις ποτέ όχι σε επιθυμία σου. Έχουμε τα μέσα πλέον να δίνουμε στον εαυτό μας την κάθε απόλαυση. Έννοιες, όπως άσκηση, μέτρο, περιορισμός επιθυμιών, προσφορά στον άλλο, έχουν χάσει για μας λίγο-πολύ το νόημά τους. Προέχει πάντα η άμεση ικανοποίηση, η άμεση κατανάλωση, η γεύση της στιγμής. Τα θέλουμε όλα και μάλιστα αμέσως!
Η Παναγία μας όμως, που σε λίγο γιορτάζει, μας στέλνει ένα μήνυμα πολύ διαφορετικό. Δεν επιδίωξε για το πρόσωπό της τίποτε από όσα επιθυμούμε εμείς. Το θέλημά της ήταν πάντα στραμμένο στον Θεό. Άφησε στην άκρη κάθε δική της επιθυμία. Κανόνας της, εφ’ όρου ζωής, ήταν ο αρχικός της λόγος, «ιδού η δούλη Κυρίου». Αν και μπορούσε, ως Μητέρα του Θεού, να έχει τα πάντα, δεν ζήτησε για τον εαυτό της τίποτε. Επέλεξε ισόβια άσκηση, έζησε ταπεινή και αφανής. Υπήρξε τέλεια, η μόνη αναμάρτητη μεταξύ των ανθρώπων, και όμως, χωρίς να το έχει ανάγκη, προσευχόταν και νήστευε μέχρι την τελευταία της στιγμή, ακόμα και όταν είχε λάβει ήδη από τον πρωτοστάτη αρχάγγελο το μήνυμα για την ένδοξη μετάστασή της «γήθεν προς ουρανόν».
Ο Χριστός, όσο ζούσε επί γης, νήστευε και προσευχόταν. Η Παναγία το ίδιο.
Εμείς; Γιατί να θεωρούμε λάθος και ζημία μας έναν τέτοιο τρόπο ζωής;
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
“… αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἐλευθερία”
Λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: “Δέν ἔδειξε ταπεινοφροσύνη αὐτός ὁ ὁποῖος ἐξευτέλισε τόν ἑαυτόν του”. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού αὐτοεξευτελίζονται:
– Ἐγώ δέν εἶμαι τίποτα, εἶμαι ἁμαρτωλός, εἶμαι πολύ ἁμαρτωλός κ.λπ.
Αὐτό εἶναι εὔκολο. Δέν εἶναι ταπεινοφροσύνη αὐτό. Αὐτό εἶναι ταπεινολογία, καί πολλές φορές – νά μήν ποῦμε πάντα – κρύβει ὑπερηφάνεια. Αὐτός λοιπόν πού ἐξευτελίζει τόν ἑαυτόν του, δέν δείχνει ταπεινοφροσύνη. “Γιατί, πῶς δέν θά σηκώση κανείς τά ἰδικά του λόγια;”. Εἶναι εὔκολο μόνος σου νά βρίζεις τόν ἑαυτόν σου.
“Ἐκεῖνος”, λέει ὁ Ἅγιος, “ὁ ὁποῖος ἐξυβρίσθη ἀπό ἄλλον καί παρά ταῦτα δέν ἐλάττωσε ἀπέναντί του τήν ἀγάπη του”, αὐτός εἶναι πού δείχνει ταπεινοφροσύνη. Νά τό ἀκούσεις ἀπ’ τόν ἄλλο καί νά μήν ταραχθεῖς καί νά μήν πάψεις νά τόν ἀγαπᾶς!
Βλέπετε, μόλις μᾶς ὑβρίζουν, μᾶς ταπεινώνουν, ἀμέσως κινεῖται μέσα μας ἡ ἀντιπάθεια. Ἀμέσως ἀρχίζουμε τούς λογισμούς τῆς κατάκρισης καί λέμε:
– Γιατί, μέ ποιό δικαίωμα, τί τοῦ ἔκανα, δέν τοῦ ἔχω κάνει τίποτα…
Ἀρχίζουμε νά ἀντιδροῦμε ἀρνητικά. Αὐτό δείχνει ὅτι δέν ὑπάρχει ταπεινοφροσύνη. Δέν ὑπάρχει δηλαδή ἀληθινή αὐτογνωσία. Ἐνῶ ὁ ἀληθινά ταπεινόφρων τά δέχεται ὅλα, καί λέει:
– Καί λίγα μοῦ εἶπε! Πολύ χειρότερος εἶμαι ἀπ’ αὐτά γιά τά ὁποῖα μέ κατηγορεῖ, καί ἀπ’ ὅ,τι μέ χαρακτηρίζει εἶμαι χειρότερος καί πιό κακός!…
Γιατί ἤδη ἔχεις καταδικάσει ἐσύ προηγουμένως τόν ἑαυτόν σου – ὁ ταπεινόφρων αὐτό κάνει – καί ἔχεις τοποθετήσει τόν ἑαυτόν σου κάτω ἀπ’ ὅλους.
Καί μάλιστα ὄχι μόνο κάτω ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀλλά ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης, καί κάτω ἀπ’ ὅλους τούς Δαίμονες ἔχεις βάλει τόν ἑαυτόν σου, ἄν εἶσαι πραγματικά ταπεινός. Γιατί; Γιατί ἁπλούστατα κάνεις ὑπακοή στούς Δαίμονες. Κάθε φορά πού κάνουμε μία ἁμαρτία, ἔστω καί ἐλάχιστη, τί κάνουμε; Ὑπακοή στόν Δαίμονα. Ἄρα γινόμαστε κατώτεροί του.
Ὁ ἀληθινά ταπεινόφρων, λοιπόν, βάζει τόν ἑαυτόν του ὄχι μόνο κάτω ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, θεωρώντας τόν ἑαυτόν του πιό ἁμαρτωλό ἀπ’ ὅλους, ἀλλά καί κάτω ἀπ’ ὅλους τούς Δαίμονες. Καί ὄχι μόνο κάτω ἀπ’ ὅλους τούς Δαίμονες, ἀλλά καί κάτω καί ἀπ’ ὅλα τά κτίσματα, ἀπ’ ὄλα τά ὄντα. Γιατί; Γιατί γνωρίζει, ὅτι ὅλα τά ὄντα εἶναι ὅπως τά ἔφτιαξε ὁ Θεός, στό κατά φύσιν, ἐνῶ αὐτός εἶναι στό παρά φύσιν, στήν κατάσταση τῆς ἁμαρτίας.
Ἑπομένως, ὅ,τι καί νά τοῦ πεῖ ὁ ἄλλος, ὅπως καί νά τόν χαρακτηρίσει, δέν προσβάλλεται. Ὁ ἀληθινά ταπεινός δέν προσβάλλεται. Δέν μπορεῖς νά τόν προσβάλεις. Γιατί ἤδη ἔχει προσβάλει αὐτός τόν ἑαυτόν του, ἔχει κατεβάσει τόν ἑαυτόν του, ἔχει μηδενίσει τόν ἑαυτόν του, καί δέν ἔχει νά πάει πιό κάτω. Ὁπότε δέν μπορεῖ νά τόν κατεβάσει κανένας, ἀφοῦ ἔχει πάει κάτω ἀπ’ ὅλους καί ἀπ’ ὄλα. Καί αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἐλευθερία.
Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μπορεῖ νά στενοχωρηθεῖ ποτέ; Ποτέ δέν στενοχωριέται, ὅσο καί ἄν τόν βρίσουν, ὅσο καί ἄν τόν ἀδικήσουν. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ταπεινωμένος, ὁ ἐξουθενωμένος, ὁ μηδενισμένος. Θά πεῖς:
– Ἔτσι μᾶς θέλει ὁ Θεός;
– Ναί, ἔτσι μᾶς θέλει. Ἔτσι μᾶς θέλει, γιά νά βγοῦμε πραγματικά ἀπ’ τήν κατάσταση αὐτή τῆς μιζέριας πού ἔχουμε. Καί ἡ μιζέρια εἶναι τά πάθη μας καί ἡ ὑπερηφάνεια μας.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 27 – 1 – 2018)
Λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: “Δέν ἔδειξε ταπεινοφροσύνη αὐτός ὁ ὁποῖος ἐξευτέλισε τόν ἑαυτόν του”. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού αὐτοεξευτελίζονται:
– Ἐγώ δέν εἶμαι τίποτα, εἶμαι ἁμαρτωλός, εἶμαι πολύ ἁμαρτωλός κ.λπ.
Αὐτό εἶναι εὔκολο. Δέν εἶναι ταπεινοφροσύνη αὐτό. Αὐτό εἶναι ταπεινολογία, καί πολλές φορές – νά μήν ποῦμε πάντα – κρύβει ὑπερηφάνεια. Αὐτός λοιπόν πού ἐξευτελίζει τόν ἑαυτόν του, δέν δείχνει ταπεινοφροσύνη. “Γιατί, πῶς δέν θά σηκώση κανείς τά ἰδικά του λόγια;”. Εἶναι εὔκολο μόνος σου νά βρίζεις τόν ἑαυτόν σου.
“Ἐκεῖνος”, λέει ὁ Ἅγιος, “ὁ ὁποῖος ἐξυβρίσθη ἀπό ἄλλον καί παρά ταῦτα δέν ἐλάττωσε ἀπέναντί του τήν ἀγάπη του”, αὐτός εἶναι πού δείχνει ταπεινοφροσύνη. Νά τό ἀκούσεις ἀπ’ τόν ἄλλο καί νά μήν ταραχθεῖς καί νά μήν πάψεις νά τόν ἀγαπᾶς!
Βλέπετε, μόλις μᾶς ὑβρίζουν, μᾶς ταπεινώνουν, ἀμέσως κινεῖται μέσα μας ἡ ἀντιπάθεια. Ἀμέσως ἀρχίζουμε τούς λογισμούς τῆς κατάκρισης καί λέμε:
– Γιατί, μέ ποιό δικαίωμα, τί τοῦ ἔκανα, δέν τοῦ ἔχω κάνει τίποτα…
Ἀρχίζουμε νά ἀντιδροῦμε ἀρνητικά. Αὐτό δείχνει ὅτι δέν ὑπάρχει ταπεινοφροσύνη. Δέν ὑπάρχει δηλαδή ἀληθινή αὐτογνωσία. Ἐνῶ ὁ ἀληθινά ταπεινόφρων τά δέχεται ὅλα, καί λέει:
– Καί λίγα μοῦ εἶπε! Πολύ χειρότερος εἶμαι ἀπ’ αὐτά γιά τά ὁποῖα μέ κατηγορεῖ, καί ἀπ’ ὅ,τι μέ χαρακτηρίζει εἶμαι χειρότερος καί πιό κακός!…
Γιατί ἤδη ἔχεις καταδικάσει ἐσύ προηγουμένως τόν ἑαυτόν σου – ὁ ταπεινόφρων αὐτό κάνει – καί ἔχεις τοποθετήσει τόν ἑαυτόν σου κάτω ἀπ’ ὅλους.
Καί μάλιστα ὄχι μόνο κάτω ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀλλά ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης, καί κάτω ἀπ’ ὅλους τούς Δαίμονες ἔχεις βάλει τόν ἑαυτόν σου, ἄν εἶσαι πραγματικά ταπεινός. Γιατί; Γιατί ἁπλούστατα κάνεις ὑπακοή στούς Δαίμονες. Κάθε φορά πού κάνουμε μία ἁμαρτία, ἔστω καί ἐλάχιστη, τί κάνουμε; Ὑπακοή στόν Δαίμονα. Ἄρα γινόμαστε κατώτεροί του.
Ὁ ἀληθινά ταπεινόφρων, λοιπόν, βάζει τόν ἑαυτόν του ὄχι μόνο κάτω ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, θεωρώντας τόν ἑαυτόν του πιό ἁμαρτωλό ἀπ’ ὅλους, ἀλλά καί κάτω ἀπ’ ὅλους τούς Δαίμονες. Καί ὄχι μόνο κάτω ἀπ’ ὅλους τούς Δαίμονες, ἀλλά καί κάτω καί ἀπ’ ὅλα τά κτίσματα, ἀπ’ ὄλα τά ὄντα. Γιατί; Γιατί γνωρίζει, ὅτι ὅλα τά ὄντα εἶναι ὅπως τά ἔφτιαξε ὁ Θεός, στό κατά φύσιν, ἐνῶ αὐτός εἶναι στό παρά φύσιν, στήν κατάσταση τῆς ἁμαρτίας.
Ἑπομένως, ὅ,τι καί νά τοῦ πεῖ ὁ ἄλλος, ὅπως καί νά τόν χαρακτηρίσει, δέν προσβάλλεται. Ὁ ἀληθινά ταπεινός δέν προσβάλλεται. Δέν μπορεῖς νά τόν προσβάλεις. Γιατί ἤδη ἔχει προσβάλει αὐτός τόν ἑαυτόν του, ἔχει κατεβάσει τόν ἑαυτόν του, ἔχει μηδενίσει τόν ἑαυτόν του, καί δέν ἔχει νά πάει πιό κάτω. Ὁπότε δέν μπορεῖ νά τόν κατεβάσει κανένας, ἀφοῦ ἔχει πάει κάτω ἀπ’ ὅλους καί ἀπ’ ὄλα. Καί αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἐλευθερία.
Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος μπορεῖ νά στενοχωρηθεῖ ποτέ; Ποτέ δέν στενοχωριέται, ὅσο καί ἄν τόν βρίσουν, ὅσο καί ἄν τόν ἀδικήσουν. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ταπεινωμένος, ὁ ἐξουθενωμένος, ὁ μηδενισμένος. Θά πεῖς:
– Ἔτσι μᾶς θέλει ὁ Θεός;
– Ναί, ἔτσι μᾶς θέλει. Ἔτσι μᾶς θέλει, γιά νά βγοῦμε πραγματικά ἀπ’ τήν κατάσταση αὐτή τῆς μιζέριας πού ἔχουμε. Καί ἡ μιζέρια εἶναι τά πάθη μας καί ἡ ὑπερηφάνεια μας.
Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 27 – 1 – 2018)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Μια ημέρα που θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου…
Με την ευλογία της Α.Θ.Μ. του Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, αξιωθήκαμε να τελέσουμε τα Θυρανοίξια του Ιερού Ναού του Αγίου Χρυσοστόμου του Ιεραποστόλου.
Από νωρίς το πρωί αισθανόμουν πως αυτή δεν θα ήταν μια συνηθισμένη ημέρα. Υπήρχε μια ξεχωριστή χαρά και μια βαθιά συγκίνηση στα πρόσωπα των ανθρώπων. Παιδιά, ηλικιωμένοι, οικογένειες, άνθρωποι απλοί, άνθρωποι που αγαπούν την Εκκλησία, περίμεναν με ανυπομονησία να ανοίξουν για πρώτη φορά οι πόρτες του Ναού.
Και όταν οι πόρτες άνοιξαν…
ένιωσα πως δεν άνοιγε απλώς ένας Ναός.
Άνοιγε ένας καινούργιος δρόμος για τον λαό του Θεού.
Άνθρωποι που μέχρι χθες προσεύχονταν σε πρόχειρους χώρους, σήμερα έμπαιναν για πρώτη φορά σε έναν Ναό που από εδώ και πέρα θα είναι το πνευματικό τους σπίτι. Έναν χώρο όπου θα βαπτιστούν παιδιά, θα τελεστούν γάμοι, θα ακουστούν ψαλμωδίες, θα χυθούν δάκρυα, θα ειπωθούν ευχαριστίες και, πάνω απ’ όλα, θα συναντηθεί ο άνθρωπος με τον Χριστό.
Και ύστερα ήρθε η στιγμή της πρώτης Θείας Λειτουργίας.
Το «Ευλογημένη η Βασιλεία…» ακούστηκε για πρώτη φορά μέσα στον Ναό.
Το θυμίαμα ανέβηκε προς τον ουρανό.
Οι ψαλμωδίες γέμισαν τον καινούργιο Ναό.
Και εγώ κοιτούσα τα πρόσωπα των ανθρώπων και έβλεπα τη συγκίνηση στα μάτια τους.
Ήταν δάκρυα χαράς.
Δάκρυα ευγνωμοσύνης.
Γιατί εκείνη τη στιγμή όλοι αισθανθήκαμε πως ο Θεός μάς χάρισε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα όμορφο κτίσμα.
Μας χάρισε έναν τόπο για να Τον συναντούμε.
Έναν τόπο όπου ο κουρασμένος θα βρίσκει ανάπαυση, ο πονεμένος παρηγοριά, ο απελπισμένος ελπίδα και εκείνος που αναζητά τον Θεό έναν δρόμο για να Τον πλησιάσει.
Και πόσο μεγάλη ήταν η συγκίνησή μου, γνωρίζοντας πως αυτός είναι ο πρώτος Ιερός Ναός αφιερωμένος στον Άγιο Χρυσόστομο τον Ιεραπόστολο.
Έναν άνθρωπο που αγάπησε την Αφρική, που περπάτησε με πίστη και θυσία και αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση του Ευαγγελίου.
Σήμερα, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, το όνομά του δεν ακούστηκε μόνο.
Έγινε προσευχή.
Έγινε ψαλμός.
Έγινε Θεία Λειτουργία.
Έγινε Ναός.
Και αισθάνθηκα βαθιά πως η σπορά εκείνου του μεγάλου Ιεραποστόλου συνεχίζεται. Οι σπόροι που κάποτε έπεσαν με κόπους, δάκρυα και θυσίες, σήμερα ανθίζουν σε νέους ανθρώπους που ανοίγουν την καρδιά τους στον Χριστό.
Από την καρδιά μου θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αδελφότητα Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, που με την αγάπη, την πίστη και τη θυσιαστική της προσφορά χτίστηκε αυτός ο Ναός.
Γιατί ένας Ναός δεν χτίζεται μόνο με πέτρες.
Χτίζεται με προσευχές.
Χτίζεται με θυσίες.
Χτίζεται με αγάπη.
Χτίζεται με ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό και δεν φοβούνται να ονειρευτούν.
Την Κυριακή τελέσαμε την πρώτη Θεία Λειτουργία.
Από την Κυριακή και μέχρι το τέλος του χρόνου, μέχρι το τέλος του κόσμου, μέσα σε αυτόν τον Ναό θα ακούγονται προσευχές.
Θα ανάβουν κεριά.
Θα βαπτίζονται παιδιά.
Θα τελούνται Θεία Μυστήρια.
Θα έρχονται άνθρωποι με χαρά και άνθρωποι με πόνο, άνθρωποι με ευγνωμοσύνη και άνθρωποι με δάκρυα.
Και κάθε φορά που θα ακούγεται το «Κύριε, ελέησον», θα θυμάμαι αυτή την πρώτη ημέρα.
Την ημέρα των Θυρανοιξίων.
Την ημέρα της πρώτης Θείας Λειτουργίας.
Την ημέρα που ο Άγιος Χρυσόστομος ο Ιεραπόστολος απέκτησε, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, έναν Ναό αφιερωμένο στο όνομά του.
Και μέσα στη συγκίνηση εκείνης της στιγμής σκέφτηκα κάτι πολύ απλό
Όταν ο άνθρωπος ανοίγει μια πόρτα για τον Θεό, ο Θεός ανοίγει έναν δρόμο προς τον Ουρανό.
Ας γίνει λοιπόν αυτός ο Ναός ένα μικρό φως μέσα στη μεγάλη γη της Αφρικής.
Ένα φως πίστεως.
Ένα φως αγάπης.
Ένα φως ελπίδας.
Ένα φως που θα οδηγεί πάντοτε τις ψυχές προς τον Χριστό.
Άγιε Χρυσόστομε Ιεραπόστολε, πρέσβευε για όλους μας.
Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!
Με την ευλογία της Α.Θ.Μ. του Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, αξιωθήκαμε να τελέσουμε τα Θυρανοίξια του Ιερού Ναού του Αγίου Χρυσοστόμου του Ιεραποστόλου.
Από νωρίς το πρωί αισθανόμουν πως αυτή δεν θα ήταν μια συνηθισμένη ημέρα. Υπήρχε μια ξεχωριστή χαρά και μια βαθιά συγκίνηση στα πρόσωπα των ανθρώπων. Παιδιά, ηλικιωμένοι, οικογένειες, άνθρωποι απλοί, άνθρωποι που αγαπούν την Εκκλησία, περίμεναν με ανυπομονησία να ανοίξουν για πρώτη φορά οι πόρτες του Ναού.
Και όταν οι πόρτες άνοιξαν…
ένιωσα πως δεν άνοιγε απλώς ένας Ναός.
Άνοιγε ένας καινούργιος δρόμος για τον λαό του Θεού.
Άνθρωποι που μέχρι χθες προσεύχονταν σε πρόχειρους χώρους, σήμερα έμπαιναν για πρώτη φορά σε έναν Ναό που από εδώ και πέρα θα είναι το πνευματικό τους σπίτι. Έναν χώρο όπου θα βαπτιστούν παιδιά, θα τελεστούν γάμοι, θα ακουστούν ψαλμωδίες, θα χυθούν δάκρυα, θα ειπωθούν ευχαριστίες και, πάνω απ’ όλα, θα συναντηθεί ο άνθρωπος με τον Χριστό.
Και ύστερα ήρθε η στιγμή της πρώτης Θείας Λειτουργίας.
Το «Ευλογημένη η Βασιλεία…» ακούστηκε για πρώτη φορά μέσα στον Ναό.
Το θυμίαμα ανέβηκε προς τον ουρανό.
Οι ψαλμωδίες γέμισαν τον καινούργιο Ναό.
Και εγώ κοιτούσα τα πρόσωπα των ανθρώπων και έβλεπα τη συγκίνηση στα μάτια τους.
Ήταν δάκρυα χαράς.
Δάκρυα ευγνωμοσύνης.
Γιατί εκείνη τη στιγμή όλοι αισθανθήκαμε πως ο Θεός μάς χάρισε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα όμορφο κτίσμα.
Μας χάρισε έναν τόπο για να Τον συναντούμε.
Έναν τόπο όπου ο κουρασμένος θα βρίσκει ανάπαυση, ο πονεμένος παρηγοριά, ο απελπισμένος ελπίδα και εκείνος που αναζητά τον Θεό έναν δρόμο για να Τον πλησιάσει.
Και πόσο μεγάλη ήταν η συγκίνησή μου, γνωρίζοντας πως αυτός είναι ο πρώτος Ιερός Ναός αφιερωμένος στον Άγιο Χρυσόστομο τον Ιεραπόστολο.
Έναν άνθρωπο που αγάπησε την Αφρική, που περπάτησε με πίστη και θυσία και αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση του Ευαγγελίου.
Σήμερα, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, το όνομά του δεν ακούστηκε μόνο.
Έγινε προσευχή.
Έγινε ψαλμός.
Έγινε Θεία Λειτουργία.
Έγινε Ναός.
Και αισθάνθηκα βαθιά πως η σπορά εκείνου του μεγάλου Ιεραποστόλου συνεχίζεται. Οι σπόροι που κάποτε έπεσαν με κόπους, δάκρυα και θυσίες, σήμερα ανθίζουν σε νέους ανθρώπους που ανοίγουν την καρδιά τους στον Χριστό.
Από την καρδιά μου θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αδελφότητα Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, που με την αγάπη, την πίστη και τη θυσιαστική της προσφορά χτίστηκε αυτός ο Ναός.
Γιατί ένας Ναός δεν χτίζεται μόνο με πέτρες.
Χτίζεται με προσευχές.
Χτίζεται με θυσίες.
Χτίζεται με αγάπη.
Χτίζεται με ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό και δεν φοβούνται να ονειρευτούν.
Την Κυριακή τελέσαμε την πρώτη Θεία Λειτουργία.
Από την Κυριακή και μέχρι το τέλος του χρόνου, μέχρι το τέλος του κόσμου, μέσα σε αυτόν τον Ναό θα ακούγονται προσευχές.
Θα ανάβουν κεριά.
Θα βαπτίζονται παιδιά.
Θα τελούνται Θεία Μυστήρια.
Θα έρχονται άνθρωποι με χαρά και άνθρωποι με πόνο, άνθρωποι με ευγνωμοσύνη και άνθρωποι με δάκρυα.
Και κάθε φορά που θα ακούγεται το «Κύριε, ελέησον», θα θυμάμαι αυτή την πρώτη ημέρα.
Την ημέρα των Θυρανοιξίων.
Την ημέρα της πρώτης Θείας Λειτουργίας.
Την ημέρα που ο Άγιος Χρυσόστομος ο Ιεραπόστολος απέκτησε, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, έναν Ναό αφιερωμένο στο όνομά του.
Και μέσα στη συγκίνηση εκείνης της στιγμής σκέφτηκα κάτι πολύ απλό
Όταν ο άνθρωπος ανοίγει μια πόρτα για τον Θεό, ο Θεός ανοίγει έναν δρόμο προς τον Ουρανό.
Ας γίνει λοιπόν αυτός ο Ναός ένα μικρό φως μέσα στη μεγάλη γη της Αφρικής.
Ένα φως πίστεως.
Ένα φως αγάπης.
Ένα φως ελπίδας.
Ένα φως που θα οδηγεί πάντοτε τις ψυχές προς τον Χριστό.
Άγιε Χρυσόστομε Ιεραπόστολε, πρέσβευε για όλους μας.
Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Όλους να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό…
«Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς.
Φυλάξου πολύ να μη λες «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», γιατί ακριβώς αυτό είναι το «μη κρίνετε».
Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό».
Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
«Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς.
Φυλάξου πολύ να μη λες «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», γιατί ακριβώς αυτό είναι το «μη κρίνετε».
Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό».
Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Για τη συμπεριφορά των γονέων…
Η ψεύτικη συμπεριφορά των γονέων, όσο και καλή να φαίνεται, δεν πληροφορεί εσωτερικά τα παιδιά, γι’ αυτό και δεν υποτάσσονται, ούτε και στον αυστηρό τρόπο υποτάσσονται.
Εάν φαίνονται που ζαρώνουν, αυτό το κάνουν, γιατί δεν μπορούν προς το παρόν να κάνουν και αλλιώς.
Όταν όμως μεγαλώσουν λίγο και δεν έχουν πολύ την ανάγκη των γονέων, τότε κλωτσάνε άσχημα και βγάζουν και όλο το αποθηκευμένο μέσα τους άχτι στους γονείς τους.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Η ψεύτικη συμπεριφορά των γονέων, όσο και καλή να φαίνεται, δεν πληροφορεί εσωτερικά τα παιδιά, γι’ αυτό και δεν υποτάσσονται, ούτε και στον αυστηρό τρόπο υποτάσσονται.
Εάν φαίνονται που ζαρώνουν, αυτό το κάνουν, γιατί δεν μπορούν προς το παρόν να κάνουν και αλλιώς.
Όταν όμως μεγαλώσουν λίγο και δεν έχουν πολύ την ανάγκη των γονέων, τότε κλωτσάνε άσχημα και βγάζουν και όλο το αποθηκευμένο μέσα τους άχτι στους γονείς τους.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ἂν ἡ ψυχὴ γλιστρᾶ στὸ κακό, τί παιδεύεις τὸ σῶμα;
Μὴ μοῦ πῆς ὅτι τόσες μέρες νήστεψα, τὸ καὶ τὸ, δὲν ἔφαγα, κρασὶ δὲν ἤπια, στὰ λουτρὰ δὲν πῆγα.
Ἀλλὰ δεῖξε μου ἄν, ἐνῷ ἤσουν ὀξύθυμος, ἔγινες πράος, κι ἂν ἔγινες φιλάνθρωπος ἐνῷ ἤσουν πετρόκαρδος!
Ἂν μεθᾶς μὲ τὴν ὀργή, τί βασανίζεις τὸ στομάχι σου;
Ἂν φωλιάζη μέσα σου ὁ φθόνος κι ἡ πλεονεξία, τί ὠφέλεια ἔχεις ποὺ πίνεις μονάχα νερό;
Δὲν σ’ ἐρωτῶ λοιπὸν τί λογῆς τραπέζι στρώνεις, ἀλλ’ ἂν ἄλλαξες ψυχή!…
Ἂν ἡ ψυχὴ γλιστρᾶ στὸ κακό, τί παιδεύεις τὸ σῶμα;»
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
Μὴ μοῦ πῆς ὅτι τόσες μέρες νήστεψα, τὸ καὶ τὸ, δὲν ἔφαγα, κρασὶ δὲν ἤπια, στὰ λουτρὰ δὲν πῆγα.
Ἀλλὰ δεῖξε μου ἄν, ἐνῷ ἤσουν ὀξύθυμος, ἔγινες πράος, κι ἂν ἔγινες φιλάνθρωπος ἐνῷ ἤσουν πετρόκαρδος!
Ἂν μεθᾶς μὲ τὴν ὀργή, τί βασανίζεις τὸ στομάχι σου;
Ἂν φωλιάζη μέσα σου ὁ φθόνος κι ἡ πλεονεξία, τί ὠφέλεια ἔχεις ποὺ πίνεις μονάχα νερό;
Δὲν σ’ ἐρωτῶ λοιπὸν τί λογῆς τραπέζι στρώνεις, ἀλλ’ ἂν ἄλλαξες ψυχή!…
Ἂν ἡ ψυχὴ γλιστρᾶ στὸ κακό, τί παιδεύεις τὸ σῶμα;»
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 53874
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Μετὰ τὸν Θεόν, τὴν Θεοτόκον ἔχομεν προστάτιδα καὶ βοηθόν.»
Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης
Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης